Πώς να ζείτε σε συσκευασία δώρου

Image

Μετά από επτά περίπου μήνες εδώ, συνειδητοποιώ ότι σιγά σιγά συνηθίζω συμπεριφορές που στην αρχή μου έκαναν μεγάλη εντύπωση. Μία από τις πρώτες παρατηρήσεις που έκανα το καλοκαίρι, καθώς ψώνιζα μια μέρα στο σούπερ μάρκετ, ήταν η τεράστια έκταση του τμήματος με κάρτες και χαρτιά περιτυλίγματος. Ήταν πραγματικά ένας ολόκληρος διάδρομος, πολύ μακρύς. Αν τα παιδιά με άφηναν, θα καθόμουν πολλή ώρα να τα χαζεύω, γιατί ήταν ομολογουμένως πάρα πολύ όμορφα. Καλόγουστοι συνδυασμοί, ποικιλία σχεδίων και χρωμάτων, χάρμα οφθαλμών.

Κάποια επόμενη μέρα ανακάλυψα ότι στα “drugstores” (θεωρητικά φαρμακεία, στην πράξη μίνι μάρκετ) έχουν ακόμη περισσότερα, μπορεί και δύο ή τρεις διαδρόμους. Και στο ταχυδρομείο που πήγα άλλη φορά, εντόπισα μεγάλη ποικιλία από ωραιότατα κουτιά, κάρτες και φακέλους για να στέλνεις δώρα.

Καθώς αναλογιζόμουν στο σπίτι αυτήν την υπερπληθώρα υλικών συσκευασίας καλής ποιότητας, μου ήρθε η ακόλουθη σκέψη: Η έμφαση αυτή στο περιτύλιγμα ταιριάζει με την αμερικάνικη κοσμοαντίληψη, όπως τουλάχιστον την έχω προσλάβει εγώ. Αισθάνομαι συχνά εδώ ότι δίνεται πολύ μεγάλη σημασία στο πώς φαίνεται κάτι και όχι στην ουσία του περιεχομένου του. Αυτό το βλέπουμε συχνά στα προϊόντα της αμερικάνικης κουλτούρας, όπως τις ταινίες με το happy end. Ένα “hug” και λύνονται τα προβλήματα. “Everything will be alright”, κλασική ατάκα παρηγοριάς. Το βάθος, τα αίτια, η πολυπλοκότητα των δυσκολιών δεν απασχολούν. Όλα λύνονται τόσο απλά.

Άλλη εκδήλωση του ίδιου φαινομένου μου φαίνεται η εμμονή των Αμερικανών με την ευγένεια, σε όλες τις λεπτομέρειες τις καθημερινότητας. Δεν επικροτώ ασφαλώς τη συχνά γαϊδουρινή ελληνική αγένεια. Και τώρα που άρχισα να συνηθίζω να μου κρατάνε τις πόρτες σε δημόσιους χώρους και να με ευχαριστούν όταν το κάνω εγώ, να μου λένε “ευχαριστώ” σε ουρές και μαγαζιά, συχνά χωρίς προφανή λόγο, να με καλημερίζουν οι άγνωστοι στο ασανσέρ, πολλές φορές μου αρέσει. Δεν παύει, όμως, να μου δημιουργεί ένα σφίξιμο, έναν περιορισμό, μια δυσφορία. Αισθάνομαι αδυναμία ειλικρινούς έκφρασης, σαν να μην μου επιτρέπεται να είμαι αληθινά ο εαυτός μου.

Παρόμοια αισθήματα μου προκαλεί το άλλο χαρακτηριστικό της κοινωνίας εδώ, το να είναι κανείς, όπως λέγεται, “politically correct”. Ιδιαίτερα δημόσια, πρέπει κάποιος να είναι πολύ προσεκτικός στις εκφράσεις του. Δεν μπορεί, π.χ. να αναφέρει ανέκδοτα για φυλές, χοντρούς, ομοφυλόφιλους, ξανθιές. Δεν επιτρέπεται να πεις “black” ή “negro”, πρέπει να πεις “African American”. Είναι ταμπού να χαρακτηρίζεις κάποιον “Indian”, πρέπει να τον πεις “Native American”. Δεν επιτρέπεται να πεις “crippled”, πρέπει να πεις “disabled”. Και πάλι δεν υποστηρίζω ότι είναι σωστό να χρησιμοποιούνται υποτιμητικά σχόλια για τους συνανθρώπους μας. Απλά επισημαίνω την έμφαση στο κέλυφος και όχι στην ουσία. Δεν δίνεται σημασία στο τι πραγματικά αισθάνεσαι, αυτό δεν απασχολεί, αλλά στο τι βγάζεις προς τα έξω.

Αυτό είναι εντυπωσιακά οξύμωρο για μια χώρα που προβάλλεται ως ο παράδεισος της ελεύθερης έκφρασης, και η οποία σε πολλούς τομείς είναι. Αναρωτιέμαι αν σχετίζεται καθόλου με τις μαζικές ένοπλες επιθέσεις στους δημόσιους χώρους που συμβαίνουν εδώ. Μετά την πρόσφατη τραγωδία στο Connecticut, πολύς λόγος γίνεται στα ΜΜΕ για τα αίτια και τις δυνατότητες πρόληψης αντίστοιχων καταστάσεων στο μέλλον. Η κουβέντα εστιάζεται στο βαθμό κατά τον οποίο πρέπει να επιτρέπεται η νόμιμη οπλοφορία ή στη λήψη μέτρων όπως οπλοφορία των δασκάλων στις τάξεις μετά από ειδική εκπαίδευση. Όλες οι σκέψεις αυτές έχουν βάση. Αισθάνομαι, όμως, ότι τα αίτια γεγονότων σαν κι αυτό είναι ασφαλώς βαθύτερα, και σίγουρα δεν αντιμετωπίζονται απλά με αλλαγή της νομοθεσίας σχετικά με τα όπλα. Μήπως άραγε η δυσφορία που προανέφερα, η αίσθηση ότι ζεις σε έναν κόσμο όπου δεν σου επιτρέπεται να εξωτερικεύσεις το βαθύτερο είναι σου, μπορεί να συμβάλλουν στην εκδήλωση ακραία επιθετικής συμπεριφοράς;

Advertisements

3 thoughts on “Πώς να ζείτε σε συσκευασία δώρου

  1. Pingback: Στρατιωτάκια ακούνητα…, μέρα ή νύχτα; | Πού είμαι; Α, ναι… στην Αμερική.

  2. Pingback: Digital scrapbooking | Πού είμαι; Α, ναι… στην Αμερική…

  3. Pingback: Μα και οι κήποι σε συσκευασία δώρου; | Πού είμαι; Α, ναι… στην Αμερική…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s