Η Ν.Υ. προξενεί αναθεωρήσεις

Η θέα στην περιοχή του Βattery Park, όπου κάναμε βόλτα - φωτογραφία της Erwin G. Kotzab: http://www.redbubble.com/people/artform/works/1974025-skyline-battery-park

Η θέα στην περιοχή του Βattery Park, όπου κάναμε βόλτα – φωτογραφία της Erwin G. Kotzab: http://www.redbubble.com/people/artform/works/1974025-skyline-battery-park

Αγαπητοί μου φίλοι / συγγενείς / αναγνώστες,

Εξαφανίστηκα λίγο για προσωπικούς λόγους. Η διάθεση και η ενέργειά μου ήταν πεσμένες τις τελευταίες εβδομάδες. Με παρηγόρησε πάρα πολύ που κάποιοι από σας με ρώτησαν γιατί έχω αργήσει να ανεβάσω ανάρτηση. Άρα πραγματικά διαβάζετε αυτά που γράφω… Σας ευχαριστώ!

Ήθελα να τελειώσω τη ζωγραφιά που δουλεύω τώρα για να ανεβάσω το επόμενο θέμα, όμως βλέπω ότι αυτό θα αργήσει. Οπότε σήμερα γράφω κάποιες σκέψεις χωρίς εικόνα.

Μετά την Πρωτοχρονιά, βρήκα από κάποιο βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου μια Ελληνοαμερικανίδα που έχει εδώ έναν μικρό εκδοτικό οίκο παιδικών βιβλίων. Επικοινώνησα διαδικτυακά μαζί της για να δω μήπως την ενδιαφέρει το παιδικό βιβλίο που έχουμε γράψει με τη Χριστίνα, την αδελφή του Γιώργου, και έχω εικονογραφήσει. Παρότι αρχικά εκδήλωσε ενδιαφέρον, δυστυχώς η υπόθεση δεν ευδοκίμησε προς το παρόν (μου άφησε ένα ανοιχτό ενδεχόμενο για το μέλλον). Μου έκανε, όμως, τεράστια εντύπωση η πρόθυμη διάθεσή της να με βοηθήσει, να με διορθώσει, να σχολιάσει αυτά που της έστειλα, να μου δώσει στοιχεία για να επικοινωνήσω με κάποια γνωριμία της στο χώρο των παιδικών βιβλίων στην Ελλάδα. Το είχα ήδη δει από το Γιώργο και την έρευνά του για δουλειά εδώ πέρυσι το πόσο οι Αμερικάνοι αλληλοϋποστηρίζονται στον επαγγελματικό τομέα, όμως ήταν η πρώτη φορά που το έζησα εγώ προσωπικά.

Σκεφτόμουν πόσο διαφορετικό είναι αυτό το στοιχείο από την ελληνική εμπειρία. Παρότι εδώ το επαγγελματικό περιβάλλον είναι άκρως ανταγωνιστικό, ο κόσμος βοηθά απλόχερα και έμπρακτα κάποιον συνάδελφο που το έχει ανάγκη. Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τα αίτια αυτής της συμπεριφοράς. Ασφαλώς σημαντικό κομμάτι της είναι η σπουδαιότητα της δικτύωσης, του λεγόμενου “networking” που μάθαινε κι ο Γιώργος όταν έκανε το ΜΒΑ. Η έννοια του κοινωνικού δικτύου, βασικό κομμάτι της οποίας είναι και οι αμοιβαίες εξυπηρετήσεις, είναι εδώ υπερβολικά ανεπτυγμένη και αποτελεί κεφαλαιώδη παράγοντα της επαγγελματικής ανέλιξης.

Αναλογιζόμουν, όμως, ότι ένα σημαντικό αίτιο πρέπει να είναι και η ύπαρξη αξιοκρατίας στον επαγγελματικό χώρο. Εδώ είναι δεδομένο το ότι αν είσαι αποτελεσματικός θα προοδεύσεις στη δουλειά σου. Αυτό είναι το κυριότερο κριτήριο για την επαγγελματική επιτυχία. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν νιώθει κανείς κάποιον περιορισμό να βοηθήσει τον άλλον. Τελικά θα επικρατήσει ο καλύτερος. Κι αν ακόμη κάποιος δεν πετύχει, αν εργαστεί με επιμονή, σκληρά και στοχευμένα, κάποια στιγμή θα τα καταφέρει. Αντίθετα, στην Ελλάδα, η αναξιοκρατία δημιουργεί τέτοια απωθημένα στον άνθρωπο που εξηγείται η επικρατούσα συμπεριφορά του πισόπλατου θαψίματος και του αλληλοφαγώματος (υπάρχουν πάντα κι εξαιρέσεις). Όταν κανείς λειτουργεί σε ένα σύστημα όπου δεν ξέρει ποιος και από πού θα του τη φέρει, είναι λογικό (δεν εννοώ και σωστό) να είναι καχύποπτος, μαζεμένος, φειδωλός στις εκδηλώσεις αλληλοβοήθειας.

Ένα άλλο που θέλω να μοιραστώ είναι αυτό που σκέφτηκα τελευταία διαβάζοντας μια μετάφραση της Οδύσσειας. Δεν είχα ποτέ συνειδητοποιήσει πόσο γκρινιάρης είναι ο Οδυσσέας! Κάθε λίγο και λιγάκι διαμαρτύρεται για τις ταλαιπωρίες που έχει περάσει, τις συμφορές που του έχουν στείλει οι θεοί, τη χιλιοβασανισμένη ζωή που έχει ζήσει. Λοιπόν, τώρα αισθάνομαι καλύτερα. Γκρινιάζοντας κι εγώ, όπως πολύ συχνά κάνω, συνεχίζω την πολιτιστική παράδοση των ενδόξων προγόνων μου…

Το τελευταίο αξιοσημείωτο που μου συνέβη αυτές τις μέρες ήταν η πρώτη μου (από το καλοκαίρι που ήρθα εδώ) πραγματική επίσκεψη στην πόλη της Νέας Υόρκης. Έχουν έρθει οι γονείς του Γιώργου για λίγο, που έμειναν με τα παιδιά, κι έτσι πήγαμε οι δυο μας βόλτα στην περιοχή της Wall Street όπου περπατήσαμε. Εκεί, μεταξύ άλλων, είδα και τα κτήρια των γραφείων της εταιρίας στην οποία δουλεύει ο Γιώργος. Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η διαφορετική αντιμετώπιση από την πλευρά μου της παρουσίας μου εκεί σε σχέση με το παρελθόν. Το 1998, που είχαμε έρθει ως τουρίστες με το Γιώργο, αλλά και το 2001, όταν ζούσαμε στο Ithaca και είχαμε πάει εκδρομή στη Ν.Υ., ένιωθα, θυμάμαι, απίστευτο θαυμασμό γι’ αυτήν την πραγματικά εντυπωσιακή πόλη. Επιθυμούσα διακαώς να ήμουν κι εγώ κομμάτι της. Αισθανόμουν ότι οι δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα σ’αυτήν είναι αφάνταστα σπουδαίες, οι άνθρωποι που κυκλοφορούν και δουλεύουν εκεί ασχολούνται με τα πιο σημαντικά πράγματα, κι ότι εγώ χάνω κάτι πάρα πολύ ουσιώδες που δεν ζω εκεί.

Αυτή τη φορά μου ήρθαν εντελώς διαφορετικές σκέψεις. Κατ’ αρχάς με εντυπωσίασε και πάλι το μέγεθος και η αρχιτεκτονική των τεράστιων σύγχρονων γυάλινων κτηρίων. Με έλκει αυτό το περιβάλλον, δεν μπορώ να το αρνηθώ. Πρόσεξα, όμως, και κάτι που τις άλλες φορές μου είχε διαφύγει εντελώς, και τώρα μου άρεσε πολύ. Ανάμεσα στα μεγαθήρια αυτά της σύγχρονης αρχιτεκτονικής, κρύβονται μικρά κοσμήματα από παλιότερες εποχές: Μια μικρή εκκλησία, ένα περιφραγμένο κηπάκι, στοιχεία μιας άλλης ζωής, μιας εντελώς διαφορετικής κλίμακας, που πλουτίζουν αφάνταστα το τοπίο και του δίνουν πολύ μεγαλύτερη γοητεία από αυτήν που εγώ θυμόμουν.

Ήταν σούρουπο. Τριγυρνούσαμε στους δρόμους και κοιτούσα τους περαστικούς που περπατούσαν φουριόζοι, απορροφημένοι από τις δουλειές τους. Αναλογιζόμουν ότι και ο Γιώργος, όταν κυκλοφορεί κουστουμαρισμένος για να πάει στο γραφείο ή επιστρέφοντας στο σπίτι, με κινητά τηλέφωνα ανά χείρας και χίλιες σκοτούρες στο κεφάλι του, είναι κι εκείνος ένας απ’ αυτούς. Απίστευτο από μια μεριά. Κι αυτός κομμάτι της ζωής που βλέπουμε στις ταινίες, αυτού του άπιαστου που ονειρευόμουν παλιότερα. Από την άλλη τους έβλεπα όλους και δεν μπορούσα να μη σκεφτώ ότι τελικά κι εκείνοι είναι απλώς άνθρωποι. Όπως κι ο Γιώργος, επιστρέφουν στο σπίτι τους, μπορεί να έχουν παιδιά, έχουν τις ίδιες ανησυχίες και προβλήματα με μας, τους απασχολεί αν υπάρχει φαγητό έτοιμο στο σπίτι, αν πρόλαβαν να κάνουν τα ψώνια του σούπερ μάρκετ, πότε θα πλύνουν το βουνό από άπλυτα που έχουν μαζευτεί, πότε επιτέλους θα καταφέρουν να ράψουν την κουκούλα του μπουφάν που έχει ξηλωθεί ή να επιδιορθώσουν το σπασμένο χερούλι στο συρτάρι του μπάνιου. Και συνειδητοποίησα ότι αυτή η βαθιά επιθυμία μου να βρεθώ κι εγώ εκεί, στο κέντρο των εξελίξεων, και η αγωνία μου ότι χάνω το νόημα της ζωής επειδή δεν μπορώ να το κάνω, έχει τώρα μετασχηματιστεί.

Ακόμη δεν γνωρίζω ποιο ακριβώς είναι το νόημα της ύπαρξής μου. Νιώθω απόλυτη άγνοια ειδικά όταν προβληματίζομαι για το επαγγελματικό της κομμάτι. Αυτό, όμως, που βλέπω είναι ότι μετράνε άλλα πράγματα για μένα σε σχέση με το παρελθόν. Λέγαμε καθώς περπατούσαμε με το Γιώργο ότι ευχαρίστως θα μέναμε τώρα για ένα διάστημα στη Νέα Υόρκη εάν ήμαστε μόνοι οι δυο μας χωρίς παιδιά. Είναι αλήθεια ότι, με το δεδομένο ότι είμαστε αναγκασμένοι να βρισκόμαστε σ’αυτή τη χώρα κι όχι σπίτι μας, ακόμη θα το επιθυμούσα. Τι θα ήθελα να κάνω, όμως, εκεί; Παλιότερα καιγόμουν στην κυριολεξία να δουλέψω εκεί ως γραφίστρια, να ασχοληθώ με σημαντικά project, interactive media, το ένα, το άλλο. Τώρα; Δεν μου κάνουν καμιά αίσθηση. Δεν ξέρω.

Περπατήσαμε στο πάρκο δίπλα στη θάλασσα. Άνθρωποι έκαναν jogging, ζευγαράκια βολτάριζαν, μικρά παιδάκια που τα φρόντιζαν μαμάδες έπαιζαν με τα πατίνια τους κι έτρωγαν το κολατσιό τους. Ένιωσα μεγάλη συνάφεια μ’αυτές τις τελευταίες. Τελικά απόλαυσα την υπέροχη θέα της θάλασσας και των κτηρίων στο ηλιοβασίλεμα.

Advertisements

6 thoughts on “Η Ν.Υ. προξενεί αναθεωρήσεις

  1. Χαχα! πολύ μου άρεσε το σχόλιο σου για τον Οδυσσέα που γκρινιάζει και πως συνεχίζεις την πολιτιστική παράδοση των ένδοξων προγόνων μας, νομίζω πως η γκρίνια είναι γραμμένη στο dna των περισσοτέρων μας. Όσο για την επαγγελματική αναζήτηση/καταξίωση σε νιώθω. Είναι πάντως σημαντικό να αναγνωρίζεις και να χαίρεσαι αυτά που έχεις και αυτά που κάνεις, τελικά

  2. Σα να διαβάζω τις σκέψεις μου!….πρέπει να “ξε-ριζωθεί” αυτή η γκρίνια βρε παιδάκι μου, με τίποτα δεν νομίζω ότι ικανοποιούμαστε ώρες ώρες…κι ας ζούμε ζωές που για άλλους είναι μάλλον..ονειρεμένες….Φιλάκια από Ireland!

  3. Όντως μας έλειψες!!! Πολύ εύστοχο το άρθρο και παράλληλα πολύ λυπηρό για το πως λειτουργούμε στην Ελλάδα… Μακάρι τα καλά της Αμερικής να τα υιοθετούσαμε και εμείς…
    Όσο για τα “μικρά κοσμήματα αρχιτεκτονικής”…εμείς εδώ ή τα κρύβουμε καλά ή τα γκρεμίζουμε και χτίζουμε τερατουργήματα…
    Φιλάκια πολλά από όλους μας σε όλη την οικογένεια!

  4. Μόλις διάβασα την τελευταία σου ανάρτηση και μου άρεσε πολύ και το γράψιμο σου και το περιεχόμενο ειδικά στο τελευταίο κομμάτι που το βρήκα πολύ εξομολογητικό.
    Φιλιά

  5. Pingback: Stir Fry Creative | Πού είμαι; Α, ναι… στην Αμερική…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s