Στρατιωτάκια ακούνητα…, μέρα ή νύχτα;

Ξέχασα χθες να αναφέρω και κάτι ακόμη. Όπως έχω γράψει κι άλλη φορά, δε σταματά να μ’εντυπωσιάζει η πολιτιστική διαφορά μας με τους κατοίκους της χώρας που τώρα μας φιλοξενεί (προς το καλό και προς το κακό). Επισκέφθηκα τις προάλλες το δημοτικό σχολείο των παιδιών μας (δημόσιο), την ώρα που γινόταν το μάθημα. Συγκεκριμένα, επειδή ο Αντώνης (Α’ Δημοτικού) είχε γενέθλια, η δασκάλα του μου πρότεινε, αν θέλω, να πάω να διαβάσω στην τάξη μια ιστορία, πρόταση που δέχθηκα ευχαρίστως.

Έφτασα την καθορισμένη ώρα. Χτύπησα το κεντρικό κουδούνι του κτηρίου. Δίπλα απ’ το κουδούνι υπήρχε αναρτημένη πινακίδα που έγραφε “Προτετοιμαστείτε να απαντήσετε στο θυροτηλέφωνο σχετικά με το άτομό σας και το λόγο για τον οποίο επισκέπτεστε το σχολείο”. Πράγματι, με ρώτησαν ποια είμαι και τι θέλω και, αφού απάντησα, μου άνοιξαν, με την παραγγελία να πάω κατ’ ευθείαν στο γραφείο, το οποίο και έκανα. Εκεί κατέγραψα σε ειδική λίστα πώς με λένε, την ώρα άφιξής μου, το λόγο της επίσκεψής μου, και κόλλησα στη μπλούζα μου ένα αυτοκόλλητο με τ’ όνομά μου. Ενώ εγώ έκανα όλα αυτά, η υπάλληλος τηλεφώνησε στην τάξη του Αντώνη, και η δασκάλα του τον έστειλε να με πάρει, γιατί δεν επιτρεπόταν να κυκλοφορώ ασυνόδευτη στους διαδρόμους.

Μόλις μπήκα στην τάξη, αντίκρυσα περίπου είκοσι πρωτάκια, που με περίμεναν καθισμένα σταυροπόδι σ’ ένα χαλί, με απόλυτη ησυχία και τάξη, στα οποία αμέσως προστέθηκε ο Αντώνης. Κάθησα στην ειδική καρεκλίτσα που μου είχαν ετοιμάσει και τους διάβασα τις ιστορίες που είχα φέρει – κανείς δεν κουνιόταν, κανείς δε διέκοπτε, κανείς δε μιλούσε χωρίς να ερωτηθεί. Συζητήσαμε για τις ιστορίες ένα λεπτό, η δασκάλα μ’ευχαρίστησε και αποχώρησα, με τον Αντώνη πάλι για συνοδεία, που με πήγε στο γραφείο. Καθώς περπατούσαμε στους διαδρόμους, πέσαμε πάνω σε δύο τάξεις, από καμιά εικοσαριά παιδάκια η καθεμία, που μετακινούνταν από μια αίθουσα σε άλλη (τα μαθήματα μουσικής και καλλιτεχνικών γίνονται σε διαφορετικές αίθουσες, καθώς και η ώρα βιβλιοθήκης, το γεύμα και, ασφαλώς, το διάλειμμα). Τα παιδιά, υπενθυμίζω ηλικίας δημοτικού, περπατούσαν στη σειρά, το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο, χωρίς ν’ ακούγεται τσιμουδιά. Α Π Ο Λ Υ Τ Η  Η Σ Υ Χ Ι Α . . .

Φθάνοντας έξω από την πόρτα του γραφείου, χρειαζόταν να διασχίσω μια απ’ αυτές τις σειρές παιδιών, που είχε σταματήσει και κάτι περίμενε, και πάλι σε απόλυτη σιωπή, για να μπω στην πόρτα που βρισκόταν απέναντί μου. Υπήρχε τέτοια τάξη, που ένιωθα άσχημα να εισχωρήσω στη σειρά, και περίμενα να φύγουν οι μαθητές για να μπω στο γραφείο. Η δασκάλα που τους συνόδευε, με μεγάλη ευγένεια, και όλο (πλαστικά) χαμόγελα, με παρότρυνε να περάσω ανάμεσα στα παιδιά και να μπω στο γραφείο, το οποίο και έκανα. Εκεί αποχαιρέτησα τον Αντώνη, που έφυγε γρήγορα για την τάξη του, έγραψα πάλι στη λίστα την ώρα αναχώρησής μου, χαιρέτησα κι έφυγα. Η όλη επίσκεψή μου δεν κράτησε πάνω από μισή ώρα.

Κλείνοντας την πόρτα πίσω μου βγαίνοντας απ’ το σχολείο, πήρα βαθιά ανάσα…Μου πήρε κανένα μισάωρο για να χαλαρώσω από την ένταση που είχε σταδιακά συσσωρευτεί μέσα μου όση ώρα βρισκόμουν εκεί…

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να σχολιάσω τις διαφορές – όποιος αναγνώστης έχει πάει σχολείο στην Ελλάδα τις έχει ήδη αναγνωρίσει προ πολλού. Και ασφαλώς, με τίποτα δε θ’ αμφισβητήσω ότι η ελληνική ανοργανωσιά, η χύμα κατάσταση που επικρατεί στα σχολεία, ειδικά στα δημόσια, ο χαμός, οι φωνές και η ανακατωσούρα, δυσχεραίνουν σημαντικά το έργο δασκάλων, μαθητών και υποστηρικτικού προσωπικού, σπαταλώντας την ενέργειά τους σε τομείς άλλους απ’ αυτούς που θα έπρεπε. Η απόλυτη τάξη και η τέλεια οριοθέτηση, των οποίων υπήρξα μάρτυρας, ευνοούν τη συγκέντρωση στο διδακτικό έργο, κερδίζουν χρόνο και ενέργεια και βοηθούν, αναμφίβολα, στην οικοδόμηση υπεύθυνων πολιτών, που σέβονται τους νόμους, χωρίς να θεωρούν τους εαυτούς τους εξαίρεση απ’ τους κανόνες, πρόβλημα φοβερό στην Ελλάδα.

Εγώ, όμως, αναστέναξα με ανακούφιση βγαίνοντας απ’ το σχολείο αυτό, όπου παιδικά γέλια και φωνές δεν ακούγονταν στους διαδρόμους, όπου βήματα δεν ξέφευγαν, όπου όλοι, μικροί-μεγάλοι, είχαν μπει αδιαμαρτύρητα στα καλούπια τους, ένα-δύο, εν-δυο! Στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα, αυτό που είδα τελικά τι είναι, μέρα ή νύχτα;

Advertisements

2 thoughts on “Στρατιωτάκια ακούνητα…, μέρα ή νύχτα;

  1. πήγα κι εγώ στο σχολείο της ελέσας,δημόσιο, στην αρτάκη, και πέτυχα την ώρα που σχολάνε. παιδιά ξεχύνονταν από τις τάξεις με εκκωφανατικό θόρυβο, φωνές, τρεξίματα, σπρωξίματα, λες και είχαν ανοίξει οι ασκοί του Αιόλου. Είπα στην Ελέσα ότι θα της κάνω δώρο ωτοασπίδες μιας και φοβάται από μικρή τους δυνατούς ήχους.Γέλασε, και μου είπε ότι δεν τις θέλει, δεν φοβάται πια, βρήκε την λύση, κάνει κι αυτή φασαρία.Νοστάλγησα και συχνά νοσταλγώ την άλλη ησυχία, όχι αυτή που περιγράφεις εσύ, εκείνη της κυρίας Ελλης..

  2. Ο “κακός χαμός” την ώρα του μαθήματος είναι συχνό φαινόμενο στις αίθουσες των ελληνικών σχολείων σε όλες τις τάξεις της πρωτοβάθμιας&δευτεροβάθμιας. Οι περισσότεροι λένε ότι οφείλεται στο μεγάλο πλήθος μαθητών ανά τμήμα πχ >25 αλλά η δική μου εμπειρία δείχνει ότι παρόμοια κατάσταση επικρατεί ακόμα και σε μικρότερα τμήματα, όπου εκεί απλά το αντιμετωπίζει ευκολότερα ο εκπαιδευτικός… Οι “αταξίες” συνήθως ξεκινούν από λίγους μαθητές (συνήθως είναι οι πιο δημοφιλείς διότι εμφανίζονται ανεξάρτητοι, “αντάρτες” κ.λπ.) τους οποίους μιμούνται όλο και περισσότεροι κ τελικά καταλήγουμε στον “κακό χαμό”…..

    Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος υποδοχής στο σχολείο Νάταλι κ η συνήθεια, που έχουν να το επισκέπτεται ο γονέας την ημέρα των γενεθλίων του παιδιού!! Καταπληκτικό και το “manual” τύπου πινακίδας έξω από το σχολείο 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s