Reminder

reminder

Ξημερώνει. Έξω απ’ το σχολείο, η αμερικάνικη σημαία κυματίζει αγέρωχα στο σταχτή ουρανό. Η παγωνιά μυρμηγκιάζει το πρόσωπο και τα χέρια. Τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια στις κουκλίστικες αυλές, ξεχασμένα από τη νύχτα, αντανακλούν στο χιόνι λαμπυρίζοντας. Κι ο πεθερός μου, εντελώς αναπάντεχα, ψυχορραγεί από χθες στην εντατική. Αυτός είν’ εκεί. Το ίδιο και όλοι οι άλλοι. Εγώ ειμ’ εδώ. Πόσα χιλιόμετρα μακριά; Να το κοιτάξω στο Google, μην το ξεχάσω.

Πέρασε η μέρα και σήμερα. Τι έκανα, με τι ασχολήθηκα; Πόση αξία είχε; Πόση προσπάθησα εγώ να του δώσω; Όχι και τόση; Χμμμ…

Ποιον συνάντησα αληθινά; Πώς;… Κανέναν;… Δεν πρόλαβα; Είχα πίεση με τις υποχρεώσεις; Δεν είχα ενέργεια; Δεν μπόρεσα, γιατί κοιτούσα συνεχώς τον εαυτό μου; Παρασύρθηκα από τα καθημερινά και το λησμόνησα, καταχωνιασμένο στο πίσω μέρος του μυαλού μου;

Ευτυχώς, υπάρχει ακόμη χρόνος – μέχρι την τελευταία μου αναπνοή, ευτυχώς, θα υπάρχει. Τι να κάνω; Α, το βρήκα! Να βάλω μια υπενθύμιση στο κινητό. Μην το ξεχάσω.

Advertisements

5 thoughts on “Reminder

  1. Εγκεφαλικό. Εντελώς ξαφνικά. Ο Γιώργος είναι καθ’ οδόν προς Ελλάδα. Εγώ ακόμη δεν μπορώ να πάω γιατί είχε λήξει το διαβατήριο του Λουκά.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s