Η συνέχεια επί της οθόνης

xelwna_paralia_nyxta

Η εικόνα απολύτως άσχετη με το κείμενο. Την έφτιαξα πρόσφατα για τον “ΑΡΧΕΛΩΝ” (Σύλλογος Προστασίας Θαλάσσιας Χελώνας) και, ελλείψει σημερινής εικονογράφησης, είπα να σας τη δείξω.

Έχω πολύ καιρό να γράψω κάτι. Πέρα από την καθημερινότητα με τους χρονικούς περιορισμούς της, πρωτίστως άρχισα ν’ αναρωτιέμαι αν το να γράφω τώρα, κοντά δύο χρόνια από τότε που μετακομίσαμε εδώ, έχει τελικά κάποιο νόημα.

Ξεκίνησα το παρόν ιστολόγιο χωρίς σαφή στόχο, για να καταπολεμήσω την απομόνωση που ένιωσα καθώς βρέθηκα ξαφνικά σ’ένα απόλυτα ξένο περιβάλλον, μόνη μου μέσα στο σπίτι για ώρες ατελείωτες, μακριά απ’ τους ανθρώπους και τα μέρη που μέχρι τότε πλαισίωναν τη ζωή μου. Γρήγορα συνειδητοποίησα ότι είχε τη δυνατότητα να μετατραπεί σε διαρκές “θάψιμο” πολιτιστικών χαρακτηριστικών της Αμερικής, εξέλιξη που καθόλου δεν επιθυμούσα. Ταυτόχρονα κατάλαβα ότι θα μπορούσε να είναι μια διέξοδος για όλες τις σκέψεις μου τις σχετικές με τη μεταμοντέρνα εποχή, την κρίση, την εθνική ταυτότητα, τη συλλογική κουλτούρα, τον πολιτιστικό μας χαρακτήρα, αυτές που τόσο με απασχολούν και που δεν μπορώ εύκολα να μοιραστώ υπό τις παρούσες συνθήκες.

Άρχισα, λοιπόν, ν’ αποτυπώνω τους συλλογισμούς αυτούς, ανακαλύπτοντας στην πορεία ότι το να γράφω και να ζωγραφίζω στο ιστολόγιο, όχι απλώς δε με βοηθούν να ισορροπήσω στην καινούργια μου κατάσταση, μάλλον το αντίθετο θα έλεγα, καθώς αποτελούν ανοιχτή, μονομερή έκθεση, που δε συνοδεύεται από ζωντανή, σφύζουσα επικοινωνία. Οι λίγες γραμμές ηλεκτρονικού σχολιασμού από την άλλη πλευρά του πλανήτη, που λαμβάνω κάποιες φορές στα γραφόμενά μου, ομολογώ ότι δεν είναι αρκετές για να κατευνάσουν την ένταση που συνοδεύει την παραγωγή των κειμένων και των εικόνων που έχουν κατατεθεί στον παρόντα ιστότοπο.

Ακούγεται ίσως υπερβολικό, όμως αυτά που βρίσκονται εδώ, όπως έχουν διαμορφωθεί, είναι για μένα σημαντικότερα από ένα απλό χόμπυ ή κουτσομπολιό. Για να τα ολοκληρώσω χάνω συστηματικά τον ύπνο μου, αφού μόνο ξενυχτώντας προλαβαίνω ν’ ασχοληθώ μαζί τους. Αφού τα ολοκληρώσω, χάνω την ησυχία μου, εφόσον για μέρες τα συλλογίζομαι χωρίς να μπορώ να ξεκολλήσω, μακριά απ’ τη δροσιά, την ανακούφιση, την ανάπαυση που προσφέρει η ζωντανή διαπροσωπική επαφή. Έτσι, δεν ξέρω τελικά αν η βαθύτερη ανάγκη που τα γεννά μπορεί να ικανοποιηθεί μέσα από τον ταχύρρυθμο, απρόσωπο κι εφήμερο χαρακτήρα του διαδικτύου. Όσο και να έχει η τεχνολογία εκμηδενίσει τις αποστάσεις, η αλήθεια παραμένει ότι εσείς που διαβάζετε αυτά, οι περισσότεροι τουλάχιστον, είστε εκεί, κι εγώ είμαι εδώ, ζείτε τη ζωή σας μακριά από μένα κι εγώ, όσο βρίσκομαι εδώ, μακριά από σας. Καθώς κάνετε τη δουλειά σας, λαμβάνετε ξαφνικά μια ειδοποίηση επειδή μου τη βάρεσε να γράψω κάτι, του ρίχνετε μες στα τρεχάματα μια ματιά στα πεταχτά, αν προλαβαίνετε μπορεί και να σχολιάσετε, κι επιστρέφετε αδιατάρακτοι στην καθημερινότητα, ενώ εγώ κάθομαι εδώ να ελέγχω ξανά και ξανά τον υπολογιστή μου για μέρες, σε κατάσταση υπαρξιακής αναστάτωσης, περιμένοντας τι ακριβώς;

Χαζεύαμε τις προάλλες στο YouΤube σκηνές από το φετινό show επιλογής των τραγουδιών για τη Eurovision (ας μην εκφέρω άποψη…). Ξαφνικά ξεχώρισα καθαρά αυτό που έχω κι άλλες φορές αναφέρει: Το πόσο ο τόπος στον οποίο κατοικούμε μας ορίζει. Βλέποντας για πρώτη φορά στο έδαφος και στα μικρόφωνα το σήμα του MAD, που μου φάνηκε ξένο σε σχέση με το γνωστό μου μέχρι τώρα σήμα της ΕΡΤ, και παρατηρώντας τους διαφόρους “αστέρες” που παρήλαυναν επί σκηνής, που μου φαίνονταν τώρα απόμακροι αφού είχα τόσο καιρό να τους δω σε αφίσες στο δρόμο και σε έντυπα στο περίπτερο ή ν’ ακούσω κάποιον να τους σχολιάζει, ένιωσα πάλι δυνατά πόσο η ζωή προχωρά για όσους βρίσκονται εκεί διαφορετικά απ’ ό,τι για μένα εδώ, στις παραμικρές καθημερινές λεπτομέρειες.

Απροσδόκητα ανακαλύπτω ότι ξυπνάω το πρωί και μου φαίνεται κάπως αναμενόμενο να βλέπω τα γρασίδια και τα ελάφια στην αυλή, ότι μ’ενοχλεί κάπως λιγότερο να μου λένε τα παιδιά μου αμερικάνικα λογοπαίγνια επιστρέφοντας απ΄το σχολείο, ότι ανοίγω το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο και το βρίσκω σχετικά φυσικό ν’ ακούω τους Αμερικανούς παρουσιαστές να λένε τα δικά τους, ότι έχει αρχίσει να μ’ απασχολεί αν έχει δίκιο ή όχι ο κυβερνήτης Chris Christie που υποστηρίζει ότι πρέπει να μεγαλώσει η διάρκεια της σχολικής μέρας και της σχολικής χρονιάς ή να μ’ ενδιαφέρουν οι προτεινόμενες αλλαγές του εκπαιδευτικού προγράμματος στα δημόσια σχολεία της πολιτείας του New Jersey. Διαπιστώνω ότι έχω ξεκινήσει ακροθιγώς να οσμίζομαι την κατάσταση που μου περιγράφουν οι Ελληνοαμερικανοί: Χωρίς ασφαλώς να αισθάνομαι ότι ανήκω εδώ ούτε κατ’ ελάχιστο, αρχίζω ταυτόχρονα να αισθάνομαι ότι δεν ανήκω απολύτως ούτε και στην παρούσα Ελλάδα, αφού αυτή εξελίσσεται ερήμην μου. Μαζί της κι όλοι εσείς. Όσο και να κρεμαστώ στον υπολογιστή, όσο και να γράψω εδώ, όσο και να περιμένω αυτό που δεν έρχεται, όσο και να αναπολήσω αυτό που είχα κι έχασα, η αλήθεια παραμένει αυτή, κι εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τη δεχθώ. Για την ακρίβεια, δεν έχει νόημα να κάνω τίποτε άλλο εκτός απ’ το να τη δεχθώ.

Ξαναδιαβάζοντας, τέλος, τα κείμενά μου, βλέπω ότι, σε μεγάλο βαθμό, ανακυκλώνονται οι ίδιοι προβληματισμοί, γεγονός φυσικό, αφού αυτοί είναι που με απασχολούν. Δεν ξέρω, όμως, κατά πόσο αυτή η ανακύκλωση ενδιαφέρει κι εσάς, τους αποδέκτες της. Φοβάμαι ότι, καθώς θα συνηθίζω τις λεπτομέρειες της ζωής εδώ, όλο και λιγότερα καινούργια στοιχεία θα μου κάνουν πια εντύπωση και θα καταλήξω σαν τους παππούδες, να αναμασώ ξεδοντιασμένα τις ίδιες παλιές επαναλαμβανόμενες ιστορίες.

Δεν ξέρω ακόμη τι θα κάνω. Αν θα συνεχίσω να γράφω, τι θα συνεχίσω να γράφω, αν θα συνεχίσω έτσι ή με κάποιο διαφορετικό τρόπο. Θα φανεί στην πορεία. Ειλικρινά σας ευχαριστώ που την έχετε κάνει μαζί μου μέχρι εδώ.

Advertisements

5 thoughts on “Η συνέχεια επί της οθόνης

  1. Aν και μολις αρχιζα να διαβαζω το ιστολογιο σου και ενοιωσα οτι ειναι πολυ ομορφο να ακουω να αφουγκραζομαι τις αποψεις τις αγωνιες ενος ανθρωπου και μαλιστα γυναικας κατι που με κανει να αισθανομαι ακομα πιο κοντα,αποψεις και αγωνιες σημαντικες, ουσιαστικες για την πραγματικη ζωη και οχι για την επιφανεια της.
    Θα με στενοχωρουσε ομως ειλικρινα τωρα που αρχισα να σε γνωριζω να μας στερησεις αυτην την δυνατοτητα, θα με στενοχωρουσε ομως ακομα περισσοτερο αν αυτο δεν εκανε καλο σε σενα.
    Θα ηθελα να σου πω οτι σε κατι καινουργιο σε μια αλλαγη σιγουρα υπαρχουν αρνητικα συναμα ομως και θετικα.
    Επισης απο την εμπειρια μου σου λεω οτι για κατι που δεν εχουμε επιλογη , οδρομος ειναι η προσαρμογη.
    Επισης δεν υπαρχει μαυρο και ασπρο.Δεν υπαρχει Αμερικη η Ελλαδα.Υπαρχουν και τα δυο ,την Ελλαδα την κουβαλας μεσα σου και εισαι στην Αμερικη.Εισαι και στα δυο.
    Προσπαθησε να παρεις τα θετικα και των δυο.
    Μπορει να κανω λαθος σε ολα αυτα που σου λεω ,περισσοτερο ενοιωσα την αναγκη να σου πω οτι δεν εισαι μονη καποιοι σε ακουνε σε ακουνε σοβαρα γιατι φαινεσαι ιδιαιτερο και ευαισθητοποιημενο ατομο, σπανιο και ειναι ομορφο για μενα να ξερω οτι υπαρχεις για να βλεπω οτι υπαρχει η ομορφη σπανια πλευρα του ανθρωπου.
    Επειδη και εγω εχω την αναγκη να εκφραζομαι παλιοτερα και να αγωνιζομαι παθιασμενα,
    επισης θελω να σου πω ,προσπαθησε να χαρεις την εκφραστικοτητα σου σε ολες τις μορφες.!!!
    Αδραξε την μερα, μην νοσταλγεις τον παρελθον αν σε αποστασιοποιει.
    Ζητω ταπεινα συγνωμη δεν ηθελα να δωσω συμβουλες αλλα να καταλαβεις οτι εχεις πολυ μεγαλυτερη επιπτωση σε αυτους που σε διαβαζουν και επειδη σε εχω λιγο διαβασει μπορει και ολα αυτα που σου γραφω να ειναι πρωιμα!
    Η ουσια ειναι οτι εγω σε ευχαριστω που υπαρχεις!!
    Με εκτιμηση
    Μαρια Μοιρα

  2. Το ημερολόγιό σας έχει μεγάλη αξία για εμάς που προσπαθούμε να καταλάβουμε φαινόμενα μετανάστευσης, ταυτότητας και διασποράς μεταξύ άλλων. Ελπίζω ότι θα συνεχίσετε το δημόσιο στοχασμό και μαρτυρία.

  3. Ναταλίτσα, “γράφε, γράφε…” ό,τι σκέφτεσαι, ό,τι σε απασχολεί, ό,τι σε πειράζει, ό,τι σε διασκεδάζει! Κι εμείς που είμαστε γειτόνισσες εδώ, και θα μπορούσαμε να τα λέμε από το τηλέφωνο, περιμένουμε λίγες γραμμές από την ευαισθησία σου και -ίσως- μια ωραία εικονογράφηση, για να προχωρήσει λίγο ο καιρός μέχρι την επόμενη συνάντηση!
    Ομολογώ ότι είχα αρχίσει να ανησυχώ διότι πέρασε αρκετός καιρός από την τελευταία ανάρτησή σου, οπότε, ειδικά μετά τα παραπάνω σχόλια, πρέπει να ξέρεις ότι όλοι περιμένουμε την επόμενη ανάρτηση με ανυπομονησία!
    Η ζωή μας γενικά μοιάζει ίδια παντού, όμως πάντα θα υπάρχουν στοιχεία που την κάνουν διαφορετική και μοναδική. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν το ιστολόγιό σου γινόταν μια αφορμή να γράφουμε κι εμείς οι αποδέκτες λίγες γραμμές των πέντε λεπτών (τουλάχιστον…).
    Γράφε… και για εμάς που δεν τα καταφέρνουμε στα γραπτά.
    Φιλάκια,
    Δέσποινα

  4. Μόλις ανακάλυψα το ιστολόγιό σου. Είμαι κι εγώ εκπαιδευτικός στην Αμερική που ήρθα από Ελλάδα εδώ και έξι χρόνια. Είναι σαν να διαβάζεις το μυαλό μου! `Εχεις ήδη αρχίσει να οσμίζεσαι πόσο απαραίτητη είσαι εδώ. Το πεδίο προσφοράς είναι απέραντο. Σου εύχομαι καλή και πολλή δύναμη.

  5. Pingback: Αποχαιρετισμός; | Πού είμαι; Α, ναι… στην Αμερική…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s