NJ Θέρος

Σε λίγες μέρες θα βρεθώ με τα παιδιά στην Ελλάδα για το καλοκαίρι. Εκεί, η απουσία τεχνικής υποδομής και οι όλες συνθήκες θα κάνουν την παρουσία μου στο ιστολόγιο πιο σποραδική. Ελλείψει κάποιου μεγάλου και σημαντικού, είπα σήμερα να καταγράψω πρόσφατα μικροστιγμιότυπα. Εύχομαι σε όλους καλές διακοπές κι ένα αναζωογονητικό καλοκαίρι.

__________________________

Συνεχίζω να τσεκάρω τον υπολογιστή με την ίδια μεγάλη συχνότητα, μάταια όμως, το inbox είναι σχεδόν πάντα άδειο. Τα σχολεία και οι άλλες υποχρεώσεις τέλειωσαν πριν λίγες μέρες. Αυτομάτως τα εισερχόμενα στα email μου μειώθηκαν δραματικά. Να το πάρω ως ένδειξη του πόσο λίγο ανήκω ακόμη εδώ; Κι όμως, επιθυμώ κάποιους ν’αποχαιρετήσω πριν φύγω. Και φέτος, σε αντίθεση με πέρυσι, έχω λόγο να ελέγχω κάπου-κάπου στην Ελλάδα τα email μου, για πιθανό μήνυμα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

…………………

Θάλασσα, μια παραλία που επίσκεφθήκαμε για πρώτη φορά όταν πρωτοήρθαμε στο Νew Jersey. Δυο χρόνια, δύσκολο να το συνειδητοποιήσει κανείς. Είναι αλήθεια, οι παραλίες εδώ μπορούν να είναι κι αυτές όμορφες: Γλάροι, περαντζάδα, ήλιος, αέρας, τα παιδιά να χοροπηδούν ξετρελαμένα στ’ αφρισμένα κύματα. Αυτή η αμμουδιά δίπλα στο νερό φτιάχνει πολύ ωραία κάστρα, διαγράφονται καθαρά όλες τους οι λεπτομέρειες, τώρα καταλαβαίνω αντίστοιχες φωτογραφίες στα περιοδικά. Η άμμος ξεκολλά αμέσως απ’ το κουβαδάκι, είναι τόσο ψιλή και τόσο βρεγμένη όσο χρειάζεται. Εκεί που σκάβεις βρίσκεις μύδια, για δες, είναι στην όψη σαν κι αυτα που τρώμε, αλλά πιο μικρά, σαν παιχνίδια ή διακοσμητικά.

mydi

Από το μπαρ λίγο παραπάνω ακούγεται δυνατή ποπ μουσική – ναι, εδώ είναι ο φυσικός της χώρος – δίπλα μου ψιλοτραγουδά κάποιος – πώς να νιώθει άραγε τα λόγια και τα επιφωνήματα που, γι’ αυτόν, είναι στη μητρική του γλώσσα; Ο άνεμος μου ανακατεύει τα μαλλιά και, παρά τη ζακέτα που φοράω, με διαπερνά ένα ψύχος. Απορώ πώς δεν κρυώνουν όλοι εδώ γύρω που χαλαρώνουν τόση ώρα με τα μαγιό. Όχι, Ελενάκι, η ασιατική οικογένεια δίπλα μας δε συζητά στα Κινέζικα – αυτά είναι Ιαπωνικά. Και η πίσω παρέα τι να μιλά άραγε, Πορτογαλικά ή ίσως κάποια γλώσσα σλαυική; Δεν μπορώ να ξεχωρίσω.

Πιο μακριά στην αμμουδιά παρατεταγμένες καρέκλες και μια φορητή ανθοστολισμένη αψίδα. Γάμος. Οι καλεσμένοι συγκεντρώνονται, η νύφη καταφθάνει. Η τελετή εκτυλίσσεται ενώ ακριβώς δίπλα ο κόσμος κολυμπά και η μουσική του μπαρ ξεκουφαίνει. Χαμόγελα και αναμνηστικές φωτογραφίες καθώς εμείς κουβαλάμε καρότσια και τσάντες προς την περαντζάδα, το λεγόμενο boardwalk.

Οι επισκέπτες βολτάρουν το βραδάκι χαλαρά, ντυμένοι για καλοκαιρινή έξοδο. Μα πού είμαστε, μήπως στο Λουτράκι; Μήπως διακοπές σ’ ελληνικό νησί; Θα μπορούσαμε, κάλλιστα. Πώς άραγε να νιώθουν αυτοί, που έχουν πάει τη βόλτα τους όπως συνήθως, που θα επιστρέψουν σ’ αυτό που αντιλαμβάνονται ως γνωστό και οικείο, που στη ζωή τους δεν έχει αλλάξει κάτι θεμελιώδες; Ίσως το Asbury Park να είναι ο αντίστοιχος Σχινιάς ή ο Μαραθώνας, η παραλία της παιδικής τους ηλικίας, η συνδεδεμένη με μνήμες που τους καθορίζουν. Σαν εκείνους ένιωθα κι εγώ όταν πήγαινα στην παραλία στην Αθήνα, δεν έχει περάσει τόσος καιρός, το θυμάμαι καλά. Φέτος όμως θα με περιμένει η ημερομηνία λήξης – το γνωρίζω από πέρυσι – μ’αυτήν την πρωτόγνωρη, στυφή της γεύση.

building1

Παρ’ όλ’ αυτα είναι όμορφα εδώ, δεν μπορώ να τ’ αρνηθώ. Σούρουπο, κόσμος, υπερυψωμένη ξύλινη πλατφόρμα για περπάτημα, ρετρό κτήρια που μάλλον θα κρύβουν κάποια ιστορία. Στο περιβάλλον πλανάται ένας ενδιαφέρων cult χαρακτήρας που η μαζική εκμετάλλευση δε δείχνει να τον έχει εξαφανίσει. Πολύ θα ήθελα να ήξερα περισσότερα γι’ αυτόν. Τι λες, διαδίκτυο; Παραθαλάσσιο θέρετρο που ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα – “Greetings from Asbury Park”, το πρώτο άλμπουμ του Bruce Springsteen Stone Pony, ιστορικό ροκ μπαρ, όπου ξεκίνησαν την καριέρα τους, μεταξύ άλλων, ο Springsteen και ο Bon Jovi. Χμ, φαίνεται να το ένιωσα σωστά λοιπόν, το μέρος έχει τη φυσιογνωμία του.

…………………

Οδηγώ αφηρημένη σε κεντρικό δρόμο. Κοντά στο πεζοδρόμιο διακρίνω μια καφετιά μάζα. Σκοτωμένο ελάφι. Κι αυτά τι είναι; Κοίτα να δεις, είναι όρνια, μα ναι, τα πουλιά αυτά πράγματι υπάρχουν. Είναι μαύρα, όχι σαν το όρνιο-playmobil που είχα μικρή, που ήταν γκρι και κόκκινο. Και είναι ζωντανά, τσιμπολογούν το κουφάρι εδώ, σε πραγματικό χρόνο. Δεν είμαι στο ζωολογικό κήπο, δε διαβάζω Λούκυ Λουκ, δεν παρακολουθώ ταινία Western – η σκηνή είναι αληθινή, και η αμεσότητα αυτή δεν μπορεί να μη μ’ εντυπωσιάσει.

…………………

Ζεστές καλοκαιρινές μέρες. Τα παιδιά στη γειτονιά απολαμβάνουν τα ελεύθερα απογεύματά τους αθλούμενα στις πράσινες αυλές και τα δικά μας παίζουν μπέιζμπολ στο λεγόμενο driveway, το ασφαλτοστρωμένο μέρος του κήπου όπου παρκάρουμε τ’αυτοκίνητα. Με κιμωλία έχουν ζωγραφίσει ένα πρόχειρο γήπεδο – γνωρίζουν το σχήμα του, τις λεπτομέρειές του, τους κανόνες του παιχνιδιού για το οποίο εγώ δεν έχω ιδέα. Τα σχόλια και τ’ αστεία τους όλα στ’ Αγγλικά, με ιδιωματισμούς που κάποιες φορές δεν πιάνω, χρειάζεται να μου τους εξηγήσουν. Ο ήλιος λαμπυρίζει μέσα απ’ τα φυλλώματα των πανύψηλων φυλλοβόλων, γλυκαίνοντας τη στιγμή μ’ ένα παλλόμενο φως. Κάποια αγόρια, γυμνασιόπαιδα φαίνονται, περνούν γελώντας με τα skateboard στο δρόμο, δίπλα από τα καλομανικιουρισμένα γρασίδια και τα κουκλίστικα σπίτια. Έχουν κράνη στο κεφάλι και δε φορούν μπλούζες, μόνο μαγιό, πολύχρωμες βερμούδες. Αμερικάνικη ταινία – εντελώς. Και, ναι, όσο κι αν δυσκολεύομαι ακόμη να το πιστέψω, όσο κι αν συνεχίζω να του αντιστέκομαι, το παραδέχομαι, είμαι μέσα της, χαρακτήρας του έργου κι εγώ.

Διάλειμμα τώρα. Τα παπούτσια τρίζουν στα χαλίκια, ώρα για τέντωμα, ψιλοκουβέντα, πατατάκια κι αναψυκτικό. Η πλοκή θα συνεχιστεί προσεχώς – προς το παρόν παύση για μερικούς μήνες.

Advertisements

5 thoughts on “NJ Θέρος

  1. Ναταλία μου…. Με το καλό να ρθείτε!!!! Αν χωρίσουμε στο πρόγραμμά σας πολύ θα το χαρούμε!!!! Σας φιλώ!!!!

  2. Γεια σας παιδιά,
    Πως τα πάτε; Η αντίστροφη μέτρηση για τις διακοπές άρχισε βλέπω, και εμείς εδώ δεν βλέπουμε την ώρα! Έχουμε κλείσει 4-26/8 σκόπελο, Βλάστη και Ιθάκη.

    Η Ιωαννα τραβάει απίστευτο κουπί στη δουλειά της και εγώ έχω αναλάβει και παράλληλα καθήκοντα στο group. Και όλα αυτά ενόψη συγχώνευσης της Lafarge με την Holcim…γενικά η κατάσταση είναι πολύ ρευστή όχι μόνο στη Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη όπου το πρόβλημα της περιφέρειας γίνεται πιο έντονο όσο και η ανικανότητα των πολιτικών να δώσουν λύση. Όλοι λένε ότι η ανάκαμψη θα αρχίσει από την Αμερική και μετά θα περάσει Ευρώπη. Βλέπετε εςεις καμία ανάκαμψη εκεί;

    Εδώ πάντως οι πολιτικοί διαγωνίζονται ποιος θα φέρει την ανάκαμψη και το αποτέλεσμα μετά από 6 χρόνια Τροικας είναι τον λογαριασμό να τον πληρώνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι δηλαδή οι αδύναμοι, ανένταχτος και ο ιδιωτικός τομέας! Ειλικρινά δεν ξέρω ποσά χρόνια πρέπει να περάσουμε με εποπτεία για να αλλάξει κάτι!

    Ναταλί ξέρω ότι σου λείπει η Ελλάδα πολύ, αλλά έχω την εντύπωση ότι η ξενιτιά μεγενθύνει τα καλά της και ξεθωριάζει τα κακά της. Οι Επαγελματικες συνθήκες πάντως η Ελλάδα έχουν παει πολλά χρόνια πίσω. Για διακοπές και οικογένεια συμφωνώ είναι η πρώτη αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό.

    Να είσαι πάντως καλά για αυτό το φοβερό σου blog, το οποίο διαβάζουμε ανελλιπώς.

    Γράψτε κανά νέο εάν βρείτε λίγο καιρό, και εύχομαι να ανταμώσουμε και από κοντά.

    Να σας έχει ο θεός καλά όλους.

    Κώστας-Ιωαννα-Μηνας-Μάρκος

    Sent from my iPhone

    >

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s