Λοιπόν, παιδάκια, τι μάθατε αυτό το καλοκαίρι;

isorropia

Η σχολική σεζόν αρχίζει – επιστρέψαμε στην Αμερική μετά τις καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα, οπότε ετοιμαστείτε και πάλι για τη διαδικτυακή παρουσία μου. Λοιπόν, χωρίς χρονοτριβή, προχωρώ στα συμπεράσματά μου από τη δίμηνη παραμονή μου στα πάτρια εδάφη:

1. Έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι ο μετανάστης αισθάνεται μετέωρος ανάμεσα σε δυο χώρες, ξένος και στη χώρα που ζει και στην αρχική του πατρίδα. Το ένιωσα κι εγώ τις πρώτες βδομάδες. Αισθάνεσαι σαν να μην έχεις καθόλου σπίτι ενώ την ίδια στιγμή έχεις δύο. Κάπως σαν να ίπτασαι σ’ έναν ενδιάμεσο ρευστό χώρο, όπου δεν υπάρχει τίποτε ακλόνητα σταθερό.

Για μένα, καθώς έμεινα στην Ελλάδα αρκετό διάστημα και λείπω απ’ αυτήν μόνο δύο χρόνια, ο μετεωρισμός σταδιακά υποχώρησε, το γνωστό, το εγγεγραμμένο στα κύτταρά μου, καταστάλαξε, και θυμήθηκα πώς είναι να είσαι ένα με το περιβάλλον, αίσθημα αναζωογονητικό που το αποζητούσα, έστω και για λίγο. Από την άλλη, διαπίστωσα, επιστρέφοντας στην Αμερική, ότι το σπίτι εδώ, ναι, είναι τώρα και τούτο κάπως δικό μου, ήδη τα σημάδια μου υπάρχουν παντού. Ομολογώ ότι δεν το περίμενα, ξαφνιάστηκα θετικά.

2. Το πώς αντιλαμβάνεται κάποιος την ξενιτιά είναι υπόθεση ΚΑΘΑΡΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ. Κατέληξα.

Ολόκληρο τον περασμένο χρόνο παρακολουθώ διάφορα στο διαδίκτυο σχετικά με τη νεο-μετανάστευση των Ελλήνων (κοιτάξτε στους προτεινόμενους συνδέσμους αν θέλετε να πάρετε μια γεύση). Έχω διαβάσει κείμενα που κυμαίνονται από την άκρα νοσταλγία (Καζαντζίδης ολέ – τα λιγότερα) μέχρι την πλήρη απόρριψη της Ελλάδας (ποια είναι αυτή η φρικτή χώρα, δεν τη γνωρίζω, δε θα ξαναπατήσω ούτε για διακοπές, μόνο απογοήτευση μου έχει προσφέρει – τα περισσότερα). Έχω επίσης παραστεί ως θεατής σε ατελείωτους ψηφιακούς καυγάδες και νουθεσίες για το αν και πόση νοσταλγία θα έπρεπε να νιώθει ο σύγχρονος Έλληνας μετανάστης, για το αν και πόσο αξίζει η σημερινή Ελλάδα, για το τι μπορεί να κερδίσει ή να χάσει κανείς ζώντας έξω απ’ αυτήν, σπάζοντας το κεφάλι μου να βγάλω κάποιο γενικό συμπέρασμα.

Λοιπόν, τέλος – συνολική απάντηση σ’αυτόν τον προβληματισμό δεν υπάρχει. Παιδιά, όσο και να διαφωνήσετε, όλοι θα έχετε πάντα δίκιο κι όλοι θα έχετε πάντα άδικο. Καθένας βιώνει τη μετανάστευση διαφορετικά, ανάλογα με το πότε την επιχείρησε, πού πήγε, πώς έφυγε, τι άφησε, τι βρήκε και, πρώτο και κύριο, ανάλογα με το ποιος είναι. Ο βαθμός αποσταθεροποίησης που προκαλεί η απομάκρυνση από το οικείο, τα κίνητρα, ο χρόνος και οι εσωτερικές διεργασίες για προσαρμογή – ή όχι – στη νέα πραγματικότητα έχουν άπειρες αποχρώσεις, σε κάθε άνθρωπο διαφορετικές. Και όλες τους είναι δεκτές.

Όπως ίσως έχετε δει διαβάζοντάς με, έρχονται στιγμές που νομίζεις ότι θα πεθάνεις από την έλλειψη θαλπωρής (θέλω πίσω το σπίτι μου τώρα) και στιγμές που το όλο εγχείρημα αποτελεί μια ενδιαφέρουσα πρόκληση (ποιοι είναι βρε παιδί μου αυτοί οι Αμερικάνοι, για να τους καταλάβω καλύτερα…). Αρνείσαι τη νέα σου πατρίδα (εγώ δεν έχω καμιά θέση εδώ) αλλά και τη δέχεσαι (πώς μπορώ να μάθω να είμαι πιο πρακτικά αποτελεσματική όπως αυτοί;). Άλλες στιγμές αρνείσαι την παλιά (τι τραγική αυτή η Ελλάδα, όχι όπως εδώ, τι αγένεια / ρουσφετολογία, / αναξιοκρατία / αταξία / αναποτελεσματικότητα…), ενώ ταυτόχρονα την αγκαλιάζεις με όλη σου την καρδιά (ό,τι και να γίνει, η Ελλάδα θα είναι πάντα εγώ).

Ηθικό δίδαγμα για το νεομετανάστη: [Πουλάκια τιτιβίζουν, πεταλούδες στριφογυρίζουν, λουλουδάκια ανθίζουν, βάλτε εδώ το φόντο που σας αρέσει]. Νοσταλγία – προσαρμογή, αποσυντονισμός – προχώρημα, δυνάμεις αντίρροπες. Παίζουν, παλινδρομούν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, σε πηγαίνουν μια πίσω μια μπρος, και, τελικά, αν και επώδυνο, αυτό είναι δημιουργία.

Έχεις ανάγκη να πενθήσεις την απώλεια; Κάν’ το ελεύθερα για όσο το χρειάζεσαι, είναι μέρος της διαδικασίας – όχι θανάσιμο αμάρτημα, όπως συχνά το βλέπω να παρουσιάζεται. Σε πλήγωσε το παλιό; Πράγματι, κι αυτό πονάει, όμως, αφού κοπάσει ο θυμός σου, μην το υποτιμάς, μην το διαγράφεις, φύλαξέ το με σεβασμό, είναι πολύτιμο γιατί σε ορίζει. Το καινούργιο σου φαίνεται απειλητικό; Είναι, αλλά μην το αφήσεις να σε παραλύσει, δες το με ανοιχτή ματιά, ανακάλυψε τρόπους να το κάνεις δικό σου, ψάξε και μάζεψε ό,τι έχει να σου προσφέρει. Τελικά μπόλιασε παλιό και καινούργιο και θα γεννηθεί κάτι πρωτόγνωρο και σίγουρα πλούσιο, με πρώτο κερδισμένο εσένα και δεύτερο την Ελλάδα, της οποίας παραμένεις κομμάτι, παρότι ζεις μακριά.

Και μην ξεχνάς: Ό,τι μόλις διάβασες ισχύει κυρίως για μένα που το έγραψα. Εσύ θα βρεις τον τρόπο το δικό σου. Επιτρέπεται – ή μάλλον επιβάλλεται.

Άντε και καλό χειμώνα!


Το κείμενο αναδημοσιεύτηκε στο διαδικτυακό ντοκιμαντέρ Νέα Διασπορά.
Θερμές ευχαριστίες.

New Diaspora

Advertisements

3 thoughts on “Λοιπόν, παιδάκια, τι μάθατε αυτό το καλοκαίρι;

  1. Ναταλία μου!!!!! Τι όμορφα που γράφεις γι άλλη μια φορά!!! Κρίμα που δε συναντηθήκαμε. Οι συνθήκες μας ήταν εξαιρετικά δύσκολες φέτος το καλοκαίρι. Έφερνα μπέιμπι σίτερ για να πάω στο νοσοκομείο στον πεθερό μου. Τέλος πάντων. Περάσατε καλά; Σας φιλούμε όλους!!!!!!!

  2. Pingback: Προσοχή ενδοσκόπηση | Πού είμαι; Α, ναι… στην Αμερική…

  3. Pingback: Ελάτε, Καίσαρ, εγκρίνετε, έστω και για λίγο… | Πού είμαι; Α, ναι… στην Αμερική…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s