Πάμε πάλι μια συγκρισούλα;

Πηγή: The Paper

Σκηνή 1:

Αύγουστος. Ο ήλιος έχει μόλις ξεμυτίσει. Η μπουκαπόρτα του καραβιού ανοίγει στο λιμάνι του Ηρακλείου και ξεχύνονται από μέσα της ομοθυμαδόν πεζοί με αποσκευές, μεγάλοι και παιδιά, μαμάδες με καρότσια, μηχανές, αυτοκίνητα, νταλίκες, φορτηγά, λεωφορεία, που κινούνται ατάκτως προς όλες τις κατευθύνσεις. Οι λιμενικοί ανακατεύονται στο πλήθος δίνοντας οδηγίες με ζωηρές χειρονομίες και σφυρίγματα, οι πεζοί, εκπαιδευμένοι και απτόητοι, ελίσσονται οπουδήποτε βρεθεί κενός χώρος, τα οχήματα κορνάρουν, στριμώχνονται, οι οδηγοί διαπληκτίζονται.

Ανάμεσα στους πεζούς βρίσκομαι κι εγώ, που παρακολουθώ τα τεκταινόμενα από μικρή απόσταση, εντελώς χαλαρά, καθώς η σκηνή μου φαίνεται απόλυτα φυσική. Γυρνώ ανυποψίαστα το βλέμμα μου στους συνταξιδιώτες μου, Αμερικανούς φιλοξενούμενούς μας, και συνειδητοποιώ ότι έχουν μείνει εμβρόντητοι. Τους είναι αδύνατο να συλλάβουν το χάος που εξελίσσεται μπροστά τους, και μου το λένε. Η εικόνα που αντικρύζουν είναι γι’ αυτούς εντελώς πρωτόγνωρη – ολοκληρωτικά αντίθετη με ό,τι οι ίδιοι έχουν μέσα τους ως ασφαλές και πρέπον. Έχουν δίκιο, πράγματι, έτσι είναι.

…………………………

[Παρένθεση: Ξάδελφος μου από το Ηράκλειο, αφού διάβασε αυτήν την ανάρτηση, μου έγραψε τα ακόλουθα. Δεν μπορώ να μην τα παρεμβάλω, πραγματικά αξίζουν!

“Αυτές οι σκηνές στο λιμάνι είναι ρουτίνα στο κέντρο του Ηρακλείου. Στη φραπεδούπολη ο Ηρακλειώτης θα επιχειρούσε να παρκάρει το αυτοκίνητο στο πεζοδρόμιο της καφετέριας αν μπορούσε να περάσει από τις μπάρες.

Θυμάμαι παλιότερα όταν γυρνούσα πολύ πρωί σπίτι έβλεπα στο πλακόστρωτο της Δαιδάλου αυτοκίνητα από τα οποία οι ιδιοκτήτες (θαμώνες σε νυχτερινά του Ηρακλείου) έβγαζαν τις πινακίδες για να μην τους γράψει η δημοτική αστυνομία. Το ίδιο γινόταν με παρκαρισμένα αυτοκίνητα πάνω στην πλατεία Ελευθερίας στο κέντρο της πόλης, εκεί μάλιστα είχαν σπάσει τις μπάρες ώστε να παρκάρουν ανεμπόδιστα τα 4×4 και τα coupe που κυκλοφορούσαν τότε. Αργότερα ο κόσμος αυτός μεταφέρθηκε στην παραλιακή όπου η αστυνομία είχε κλειστά μάτια όταν οι θαμώνες διπλοπάρκαραν και μάλιστα έκοβαν το ένα ρεύμα. Το μεγάλο πάρτυ έγινε όταν καταργήθηκε η δημοτική αστυνομία!!! Απίστευτα παρκαρίσματα ΠΑΝΤΟΥ κυριολεκτικά οπουδήποτε. Πεζοδρόμια, πλακόστρωτα, πλατεία Αγίου Μηνά, δρόμοι έκλειναν για τα λεωφορεία. Βέβαια με την κρίση όλα αυτά έχουν μειωθεί εξαιρετικά διότι τα νυχτερινά έχουν πλέον σχεδόν κλείσει.”
Σε λίγο μου φαίνεται ότι θ’αρχίσω να κάνω αυτό που μου είναι αδιανόητο, να εκφράζω και θετικά σχόλια για την κρίση…
Κλείνει η παρένθεση.]
…………………………
Πρώτη μας μέρα αμερικάνικου σχολείου - δύο χρόνια πριν

Η πρώτη μας μέρα αμερικάνικου σχολείου έξω απ’ το σπίτι μας – Σεπτέμβριος 2012

Σκηνή 2:

Σεπτέμβριος. Και πάλι ο ήλιος έχει πριν λίγο ξεμυτίσει. Τα παιδάκια βουερό μελίσσι μπροστά στην είσοδο του δημοτικού σχολείου. Τα σχολικά σταματούν στη σειρά στον ειδικό χώρο, ένα, δύο, τρία, τα παιδιά κατεβαίνουν προσεκτικά. Κανείς δεν τρέχει, δάσκαλοι παντού ελέγχουν την κυκλοφορία, τοποθετημένοι σε στρατηγικά σημεία για να παρακολουθούν και να κατευθύνουν τη ροή της κίνησης. Τα πεζοδρόμια παντού σηματοδοτημένα, οι δρόμοι επίσης. Περιπολικό βρίσκεται σταθμευμένο κοντά στο σχολείο όλη την ώρα της αποβίβασης των μαθητών.

Πηγή: http://joestrupp.blogspot.com - Ακριβώς ανάλογη σηματοδότηση υπάρχει και σε μας.

Πηγή: http://joestrupp.blogspot.com – Ακριβώς ανάλογη σηματοδότηση υπάρχει και σε μας.

Σε μια μεριά του δρόμου λειτουργεί το λεγόμενο “drop-off zone”, επανδρωμένο 100% από εθελοντές γονείς. Εκεί τα αυτοκίνητα σταματούν στιγμιαία το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο, οι μαμάδες-εθελόντριες ανοίγουν τις πόρτες για να κατεβούν τα παιδιά, που προχωρούν προς το σχολείο από ειδικές διαβάσεις και υπό την καθοδήγηση εθελοντών και δασκάλων. Η πόρτα του αυτοκινήτου ξανακλείνει, αυτό απομακρύνεται και τη θέση του παίρνει το επόμενο στη σειρά. Κανείς δε φωνάζει, κανείς δεν προσπερνά, κανείς δεν πάει απ’ τα πλάγια, όλοι περιμένουν με υπομονή τη σειρά τους, ακόμη κι αν υπάρχει μεγάλη ουρά αυτοκινήτων, ακόμη κι αν το κουδούνι έχει χτυπήσει. (Σημειωτέον, αν το κουδούνι έχει χτυπήσει, έστω και για ένα λεπτό, με χιόνια, πάγους, κακοκαιρία, έξω μπορεί να γίνεται η καταστροφή, το παιδάκι περνά απ’ το γραφείο, απ’ όπου παίρνει τον εφιάλτη μου, το λεγόμενο “late pass”, γραπτή επίπληξη, απ’ τις οποίες όταν μαζέψει συγκεκριμένο αριθμό, ειδοποιούνται οι γονείς. Πέρυσι ομολογώ ότι η συλλογή μας ήταν αξιόλογη. Φέτος ευτυχώς μας έχουν λείψει προς το παρόν, είναι όμως και νωρίς ακόμη).

Οι πεζοί δεν επιτρέπεται να περνούν μέσα από το πάρκινγκ για τ’ αυτοκίνητα, μέσα από το χώρο στάθμευσης των σχολικών, μέσα απ’ το γρασίδι, τα μόνα μέρη όπου μπορούν να περπατήσουν είναι τα πεζοδρόμια και οι ειδικές διαβάσεις γι’ αυτό το σκοπό. Αυτό το συνειδητοποίησα μόλις τώρα, μετά από δύο ολόκληρα χρόνια, καθώς αντιμετώπιζα τις διαβάσεις κάπως ως βοηθητικές ή διακοσμητικές, σίγουρα πάντως όχι ως υποχρεωτικές. Ξαφνικά ένα πρωί πρόσφατα κοίταξα γύρω μου και συνειδητοποίησα ότι, εκτός από μένα, δεν υπήρχε κανείς πεζός εκτός διάβασης ή πεζοδρομίου, και μου ήρθε ξαφνικά μια λάμψη, ότι υπάρχει λόγος που συμβαίνει αυτό.

Οι γονείς, τέλος, δεν επιτρέπεται να παρκάρουν στο πάρκινγκ του σχολείου, είναι μόνο για το προσωπικό. Την πρώτη – και τελευταία – φορά που το επιχείρησα πέρυσι, που δεν είχα αντιληφθεί την απαγόρευση, μια βροχερή μέρα που είχαμε φτάσει οριακά, για ελάχιστο χρόνο και με μένα και το μικρότερο γιο μου μέσα στο αυτοκίνητο, έλαβα παρατήρηση από επιβλέπουσα, που περπάτησε ειδικώς μέσα στη βροχή για να μας πλησιάσει και να μου την απευθύνει. Πλέον, μετά από τόσο καιρό εδώ, όταν μου έρχεται κάποια ιδέα για να κάνουμε πιο γρήγορα, είμαι εκ των προτέρων υποψιασμένη ότι, ακόμη κι αν δεν το ξέρω, αυτή μάλλον δε θα επιτρέπεται, κι έτσι δεν την επιχειρώ καν – και καλά κάνω, γιατί συνήθως εκ των υστέρων αποδεικνύεται ότι, ναι, πράγματι απαγορευόταν.

Νομίζω ότι θα υποτιμήσω τη νοημοσύνη σας αν παραθέσω τις διαφορές μεταξύ των δύο σκηνών – δε συμφωνείτε; Όσο για αξιολογικό σχολιασμό, ας μην τα ξαναλέμε.

Για τώρα σας χαιρετώ.

Advertisements

One thought on “Πάμε πάλι μια συγκρισούλα;

  1. Γεια σου Ναταλία,
    Χριστός ανέστη!
    Μόλις σήμερα ανακάλυψα τον ιστότοπό σου και μου τράβηξε το ενδιαφέρον, γιατί ανακάλυψα πολλά κοινά με την δική μου ζωή εδώ στην ξενιτιά, στην πολιτεία του Μίσιγκαν. Ειμαι κι εγω μεγαλωμένη στην Ελλάδα, παντρεύτηκα Αμερικανο και ήρθα εδώ το 2005. Δέκα χρόνια τώρα -απίστευτο μου φαίνεται!- Έχουμε 4 παιδιά και η ζωή μας εξελίσσεται στην ελληνική κοινότητα-ενορία και στην αμερικάνικη κοινότητα (σχολείο κλπ. ) και το αμερικάνικο οικογενειακό περιβάλλον του άντρα μου. Διδάσκω κι εγώ στο απογευματινό ελληνικό σχολείο 10 χρόνια τώρα και εκκληςιαζόμαςτε τις Κυριακές. Ομολογώ πως νιώθω απόλυτα τις ιστοριες και εμπειρίες σου στην Αμερική, καθώς πέρασα κι εγώ απ´ ολες τις φάσεις που περιγράφεις σε όλους τους τομείς. Ακριβώς την ίδια ματιά κι αντίληψη διακρίνω στις διηγήσεις σου και συμφωνώ με την περιγραφη “άρνηση–αποδοχή–δημιουργία” ως προς την στάση σου/μου απέναντι στην Αμερική 🙂 Εν τέλη διευρύνονται οι ορίζοντες μας και ενισχύεται ταυτόχρονα η αυτοσυνειδησία μας 🙂

    Νά ‘σαι καλά και καλή δύναμη στο εργο σου!

    Άννα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s