Προσοχή, ενδοσκόπηση!

Ίλιγγος. Έχουν δίκιο τα βιβλία της Παθολογίας που μελετούσα στο τέταρτο έτος της Ιατρικής, που ανέφεραν ότι αποτελεί ένα απ’ τα πιο δυσάρεστα αισθήματα που μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος – πράγματι, έτσι είναι. Αυτό βέβαια που δε μας έλεγαν τότε είναι ότι, μέχρι να υποχωρήσει στοιχειωδώς, μεταβάλλει τα δεδομένα της ύπαρξής σου. Χάνεις την άισθηση του εαυτού σου όπως τον ήξερες, δεν μπορείς ν’αλλάξεις θέση ούτε κατά το ελάχιστο, ασφαλώς δεν μπορείς να κάνεις κάτι χρήσιμο, ούτε να περάσεις την ώρα σου με τα συνηθισμένα μέσα ενός αρρώστου (διάβασμα, μουσική, τηλεόραση, υπολογιστής). Κείτεσαι ακινητοποιημένος και ναρκωμένος απ’ τα φάρμακα, σαν το τραυματισμένο δελφίνι που έχει εξοκείλει στην αμμουδιά, στα σκοτεινά, αφού η οδηγία είναι πως πρέπει να δέχεσαι όσο γίνεται λιγότερα εξωτερικά ερεθίσματα, εσύ, ο εαυτός σου και οι σκέψεις σου, καθώς οι ώρες σταλάζουν αργά, βασανιστικά αργά. Αν κρατήσει, δε, και αρκετές μέρες, έρχεται η στιγμή που ο χρόνος απλώς χάνει το νόημά του.

Είναι επόμενο πως τούτη η συνθήκη προσφέρεται για αναλυτική ενδοσκόπηση – άφθονη, υπερ-άφθονη, μάλλον περισσότερη απ’ όσο είναι παραγωγικό. Άντε, και δεν το είχατε καταλάβει, όλα για σας δουλεύουν, για να μαζεύεται εδώ υλικό μπόλικο, νά ‘χετε να κουτσομπολεύετε. Πάρτε λοιπόν για σήμερα ένα ανάμικτο ποτ πουρί, μη σας αφήνω και χαλαρούς και χάνετε τη φόρμα σας ως αναγνώστες.

…………………………………………………………………………………………….

october01

Πολυαγαπημένε μου υπολογιστή,

Εδώ “στα ξένα” είσαι το αίμα που παλλόμενο τρέχει στις αρτηρίες μου. Ο μαγνήτης που έλκει με ακατανίκητη δύναμη τα ρινίσματα του μυαλού μου. Η δεύτερη ζωή μου, η εναλλακτική, αυτή που εξελίσσεται σ’ ένα ενδιάμεσο σύμπαν, εκεί όπου η φυσική έννοια του τόπου χάνει το νόημά της και η νοσταλγία μένει πάντα ανικανοποίητη. Αν, καθώς κυκλοφορώ στο χώρο κάνοντας τις δουλειές μου, βρεθώ στο πεδίο της επιρροής σου, το ξέρω πλέον ότι δεν μπορώ να σου αντισταθώ. Η διακοπή απαραίτητη για να πάρω την πρέζα μου, να σε τσεκάρω, να ελέγξω ποιος είδε, ποιος έγραψε, αν επιτελέστηκε καμιά κοσμοϊστορική αλλαγή από την προηγούμενη φορά που έκανα τις ίδιες κινήσεις, λίγα λεπτά πριν. Και η επακόλουθη απογοήτευση ότι, όχι, ούτε κι αυτή τη φορά δεν έλαβε χώρα καμιά κοσμογονική μεταβολή. Ευτυχώς που είσαι σταθερός κι όχι laptop, smart phone, ταμπλέτα ή κάποιο ανάλογο φορητό μέσο, στα οποία σθεναρά αντιστέκομαι, κι έτσι μου προσφέρονται τουλάχιστον διαστήματα ανάπαυλας από την πολιορκία σου.

Το παράδοξο είναι πως, παρότι εδώ είμαι τόσο εξαρτημένη από σένα, ολόκληρο καλοκαίρι στην Ελλάδα μακριά σου, όχι απλώς δε μου έλειψες, όχι απλώς δεν ένιωσα καμιά απολύτως ανάγκη να βρισκόσουν κοντά μου, αντιθέτως, επιθυμούσα να μη χρειαζόταν να σε ξανανοίξω ποτέ στη ζωή μου. Στη ζωή μου την αληθινή, όχι την ψηφιακή, εκεί όπου η επικοινωνία είναι σφύζουσα, η ζεστασιά άμεση, η αίσθηση απτή. Συμπέρασμα: Σπάστε τους υπολογιστές – βρείτε ανθρώπους – σας βεβαιώνω, είναι πολύ πιο αποτελεσματικοί.

…………………………………………………………………………………………….

october0A2

Φανταζόσασταν ότι ποτέ δε θ’ακούσετε από μένα καλό για τη ζωή στην Αμερική, έτσι δεν είναι; Λογικό, αφού μόνο στη γκρίνια σας έχω μάθει μέχρι τώρα. Να που γελαστήκατε. Δε σας έχω πει, λοιπόν, ότι η παραμονή εδώ μου έχει προσφέρει μια αίσθηση ελευθερίας που δεν είναι εύκολα εφικτή στην Ελλάδα. Ζώντας κανείς έξω από τη γενέτειρα χώρα του αποδεσμεύεται από τα δικά της τα στερεότυπα, και για μένα αυτό μεταφράζεται στη δυνατότητα να υπερασπιστώ χωρίς φραγμό συνειδητές απόψεις για τη ζωή μου που στην Ελλάδα συχνά αποφεύγω να εξωτερικεύσω, όχι επειδή είναι πρωτοποριακές ή περιθωριακές, αλλά – είναι αστείο – για το ακριβώς αντίθετο, εξαιτίας του ότι φαίνονται πολύ συντηρητικές ή ξεπερασμένες.

Οπτικές που εκεί πρέπει να σκεφτώ πώς θα τις παρουσιάσω ώστε να μη θεωρηθώ ανεγκέφαλη ή γραφική, όπως την αγάπη μου για την εκκλησιαστική μας παράδοση ή την επιλογή μου τώρα να μη δουλεύω για να αφοσιωθώ στην οικογένειά μου, εδώ νιώθω ότι μπορώ να τις ζήσω χωρίς τέτοια εμπόδια. Όταν κανείς δε σε ξέρει, δεν υπάρχει και κανείς να σε κατακρίνει, όταν το περιβάλλον γύρω σου είναι πολυσυλλεκτικό και τίποτα δεν είναι κοινό για όλους, αυτό βέβαια σε αποσυντονίζει, σου επιτρέπει όμως και να ξεκαθαρίσεις με άλλη άνεση ποιος θέλεις να είσαι. Ταυτόχρονα, η επαφή με τους ανθρώπους τους διαφορετικούς σου δείχνει ότι μπορεί να υπάρχουν κι άλλοι τρόποι, εναλλακτικοί και πιο λειτουργικοί, πέρα απ’ αυτούς που μέχρι στιγμής ήξερες, κι αυτό σ’ ελευθερώνει επίσης.

Τις προάλλες έγραψα ότι όλες οι αποχρώσεις (συναισθηματικές, ιδεολογικές) είναι δυνητικά δεκτές. Τελευταία, μόλις πάει να μου ξυπνήσει μια σκέψη, μια κριτική, για το πώς γίνεται κάτι εδώ σε σχέση μ’εκεί, μού ‘ρχεται κατ’ ευθείαν κι η αντίθετή της και με φιμώνει. Κάποιοι (βλ. Έλληνες) είναι έτσι, κάποιοι άλλοι (βλ. Αμερικανοί) είναι αλλιώς, και νιώθω τώρα ότι δεν έχουν απαραίτητα δίκιο ή άδικο, είναι απλώς αυτοί που είναι. Βρίσκεται στο χέρι του καθενός να διαλέξει τι ταιριάζει στον ίδιο, ποιο στρατόπεδο θέλει ν’ακολουθήσει. Κάθε λόγος έχει αντίλογο, όλα ερμηνεύονται και στέκουν αν τα εξετάσεις από τη δική τους πλευρά – να τα πάλι, τα ξανάρχισα τα μεταμοντέρνα αποδομητικά, που ίσως όμως από μια σκοπιά να είναι και εποικοδομητικά.

Τώρα που ζω μακριά απ’ τη χώρα μου, δεν υφίσταται γύρω μου κάτι εξωτερικά στέρεο, και τούτο έρχονται ώρες που με τρελαίνει, βρίσκεται, όμως, μια σταθερά μέσα μου, που την ανακάλυψα εδώ, κι αυτή είμαι εγώ. Εγώ, με το προσωπικό μου φίλτρο, που κοσκινίζει και συγκρατεί τα στοιχεία στα οποία θέλω εγώ να βασίσω τη ζωή μου, αυτήν που μου αναλογεί αποκλειστικά, για την οποία δεύτερη ευκαιρία δε θα μου δοθεί, μία είναι και μετά τέλειωσε (πώς μου τό ‘πατε αυτό, κρίση μέσης ηλικίας; Και κάπου το είχα ξανακούσει…).

Ναι, λοιπόν, εγώ είμαι, κι εδώ στην Αμερική δεν ντρέπομαι να το δηλώσω: Κάνω κατηχητικό σε προνήπια και το ευχαριστιέμαι, μου φαίνεται σημαντικό να διδάσκω Ελληνικά στο δημοτικό παρότι αυτό δεν έχει καμιά σχέση με καριέρα για μένα, με συγκινεί η ορθόδοξη αγιογραφία και δε χρειάζεται να το κρύβω, αγαπώ τον ελληνικό πολιτισμό και τη βρίσκω να μαθαίνω γι’ αυτόν, οι μεγαλύτερες επαγγελματικές προκλήσεις που έχω αντιμετωπίσει βρίσκονται μέσα στην κουζίνα μου και μέσα στο σπίτι μου. Παρά το γεγονός ότι μ’απασχολούν οι εικαστικές τέχνες γενικώς, οι σύγχρονες εφαρμοσμένες ειδικότερα, τα διαδραστικά μέσα, η λογοτεχνία και η παιδική εικονογράφηση, προς το παρόν όλα αυτά τα έχω αφήσει στο περιθώριο και θα τα αξιοποιήσω αν, όποτε και όπως μπορέσω, στο βαθμό τελειότητας που θα κατορθώσω, ίσως και καθόλου, αν δεν το πετύχω, κι αυτό τελικά είναι δεκτό κι ο μόνος στον οποίο έχω να λογοδοτήσω είμαι εγώ. Έχω σπουδάσει χίλια πράγματα χωρίς ν’ αποκτήσω κανένα εντυπωσιακό πτυχίο, άλλες μέρες τις φέρνω εις πέρας καλά, άλλες μέτρια και άλλες προσεγγίζουν την απόλυτη καταστροφή και, ναι, επιτέλους, όλα τούτα είναι δεκτά.

Αγαπητοί μου, την πατήσατε. Αποθρασύνθηκα και γράφω χωρίς να αυτολογοκρίνομαι ως προς το πόσο χρήσιμο είναι σε σας το αποτέλεσμα. Μα, για σταθείτε. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, κανένας δεν την πάτησε. Εγώ εδώ θα συνεχίσω να γράφω, κι εσείς, αν βαρεθείτε, που ίσως να το έχετε ήδη κάνει προ πολλού, απλώς θα σταματήσετε να διαβάζετε. Δεκτό κι αυτό, όπως όλα, το είπαμε από την αρχή άλλωστε.


Τμήμα του κειμένου αναδημοσιεύτηκε στο διαδικτυακό ντοκιμαντέρ Νέα Διασπορά.
Θερμές ευχαριστίες.

New Diaspora

Advertisements

9 thoughts on “Προσοχή, ενδοσκόπηση!

  1. Την χάρηκα την ανάρτησή σου, γιατί είναι ειλικρινέστατη…

    Να είσαι καλά Ναταλία, ο Θεός μαζί σας.
    Αλεξία

  2. Ναταλία μου….
    Όλη αυτή η περιγραφή για την εσωτερική σου μίξη Ελλάδας και Αμερικής, όλη αυτή η ανθρωπιά κι η ειλικρίνεια που βγάζει ο γραπτός σου λόγος είναι απλά καταπληκτικές! Χαίρομαι να σε διαβάζω. Μου δίνεις κάθε φορά τροφή για σκέψη. Σας φιλώ όλους! (Να χαίρεσαι Ελένη και Αντώνη. Τώρα δεν ήταν τα γενέθλιά τους;)

    • Ανδρομάχη, όλο τέτοια μου λες και με ανεβάζεις. Ευχαριστούμε πολύ για τις ευχές, πού το θυμήθηκες; Νομίζω κι εσείς έχετε γενέθλια τώρα, οπότε ευχές κι από μένα.

  3. Υπέροχα αισιόδοξο κείμενο! Τελικά για να ελευθερωθουμε μέσα μας πρέπει να ελευθερωθουμε απο έξω μας; Ειμαι στο γραφείο μου τώρα και ελπιζω η ψυχανάλυση να προσφέρει μια τέτοια δυνατότητα ελευθερίας χωρίς μα χρειάζεται κανεις να “μεταναστεύσει”- αυτή την ελευθερία θα ήθελα να πάρουν οι ασθενείς μου. Αλλα δεν ξέρω αν καταφέρνω να τους την προσφέρω (σε άλλους ίσως ναι, σε άλλους ίσως οχι). Πάντως θα ήθελα ο γιος μου να μεγαλώσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον αποδοχής, αντοχής αλλα και χαράς για το οτι διαφορετικό φέρει καθένας

  4. Ναταλία εγω όλα αυτά είδη τα κατέκτησα στην μικρή επαρχιακή μου πόλη, ζω την ζωή μου όπως την θέλω μαζί με την οικογένειά μου, είσαι τυχερή που σου δίνεται η ευκαιρία να είσαι εκεί, για μένα είναι ενα μεγάλο κατόρθωμα αυτό να το πραγματοποιήσω δίχως υπηκοότηες και προσφορά εργασίας,
    αλλά δεν το βάζω κάτω!
    Απολαμβάνω τις αναρτήσεις σου, συνέχισε!

  5. Pingback: Εδώ Μαρία Αντουανέτα, όβερ. | Πού είμαι; Α, ναι… στην Αμερική…

  6. Pingback: Ελάτε, Καίσαρ, εγκρίνετε, έστω και για λίγο… | Πού είμαι; Α, ναι… στην Αμερική…

  7. Pingback: Stir Fry Creative | Πού είμαι; Α, ναι… στην Αμερική…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s