Πάλι κόκκινο το φανάρι

red_light

Ελληνικά; Humph. Δύο ο, τρία ι, δώσ’ του γένη και καταλήξεις. Το x δε διαβάζεται “ξ”, το v δε διαβάζεται “β”, έλεος. Και, πραγματικά, δεν ξέρω γιατί με πρήζουν. Γιατί να θέλω να τα μάθω; Κανείς στον κόσμο δεν τα μιλάει. Μόνο κάτι λίγοι άνθρωποι παράξενοι και γραφικοί, σ’ ένα υπανάπτυκτο μέρος με ωραίες παραλίες, όπου με ψήνει ο ήλιος κάτι καυτά καλοκαίρια – ωραία περνάω, δε λέω, αλλά από εκεί μέχρι να μάθω κι Ελληνικά υπάρχει μια απόσταση, dude.

OMG, έχω βαρεθεί ν’ ακούω γι’ αυτή τη γλώσσα, που ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μοιάζει με τ’ Αγγλικά. “Δεν υπάρχει γιατί, είναι απλώς μια άλλη γλώσσα”, μου λέει η δασκάλα, και θα έπρεπε αυτή η απάντηση να με καλύπτει; Άσε πια που συνέχεια με ζαλίζουν με το “μεγαλείο αυτής της χώρας”, ποιας χώρας, αυτού του άγνωστου μακρινού χωριού καλύτερα, που, λένε, γέννησε τη δημοκρατία, είχε φιλοσόφους, καλλιτέχνες, διανοητές, μπλα, μπλα, μπλα, μπλα… Τι μου τα κοπανάνε συνέχεια, αυτά, που δεν έχουν καμμιά σχέση με τη ζωή μου; Είναι ποτέ δυνατό να μ’ ενδιαφέρουν; Μου δείχνουν πού και πού και κάτι φωτογραφίες απ’ αυτά τα αγάλματα – μα καλά, ήταν όλοι γυμνοί, τι γελοίο! Ακούω και την ακαταλαβίστικη μουσική, βλέπω και τα εκτρώματα εκεί στην εκκλησία, ζωγραφιές είν’ αυτές; Αλλόκοσμοι άνθρωποι, μ’ αυτό το άγριο ύφος, χαλαρώστε ρε παιδιά, chillax. Άντε, και χάνω εδώ και τόση ώρα στο Candy Crush στο κινητό.

Φραπέ, που πουλάνε στα Greek Fest, γύρο, σπανακόπιτα, που τα τρώω και στο diner του πατέρα μου, κυκλικούς χορούς πιασμένοι χέρι-χέρι ντυμένοι με φθηνές αστραφτερές συνθετικές στολές, OPA!, εγώ αυτό ξέρω για Ελλάδα, όχι αυτά που μου λέτε εσείς. Άντε, ξέρω και “Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει”, το τραγουδήσαμε τις προάλλες στο ΟΧΙ day – χα χα, ΟΧΙ day, η μέρα που θα λέω συνεχώς “όχι” στα πάντα, μην παραλείψω να τους το πω στην τάξη αυτό το αστείο που σκέφτηκα. Τώρα που το θυμήθηκα, είχα και τη δασκάλα να με κοιτάει περίεργα και να μου λέει να μη δείχνω βαριεστημένος. Τι μου λες κυρά μου, για έλα εσύ να σταθείς σαν γελοίος 10 ολόκληρα λεπτά με μια σημαία στο χέρι και να σε κοιτάνε κι όλοι, να δεις πώς είναι. Α, ναι, ξέχασα. Ξέρω και τους “Τhree hundred”, great movie, το είδα.

Ωχ, φτάσαμε.

Αντίο μαμά, θα σε δω σε δυο ώρες. Θα έρθεις εσύ ή ο μπαμπάς να με πάρετε απ’ το ελληνικό σχολείο;

_____________________________________________________

Όπως πιθανά καταλάβατε, η εικόνα είναι φανταστική, όμως ως έναυσμα είχε αληθινές εμπειρίες μου. Δεν παύω ν’ αναρωτιέμαι τι ακριβώς και με ποιον τρόπο έχει νόημα να διδάσκω, τόσο στα παιδιά μου, όσο και στους μαθητές μου στο ελληνικό σχολείο. Ποιοι είμαστε σήμερα ως έθνος; Τι αισθάνονται τα παιδιά μας για μας, και ιδιαίτερα αυτά που δε μεγαλώνουν στην Ελλάδα; Πώς μπορώ εγώ να ξεχωρίσω από όλα μας τα χαρακτηριστικά, τα θετικά κι αρνητικά, εκείνα που έχουν αληθινή αξία γι’ αυτά τώρα; Πώς θα καταφέρω να τους τα μεταδώσω μ’έναν τρόπο που να τους αγγίξει, που νά ‘χει ζωντανή σχέση με τη ζωή τους; Νομίζω ότι, όσο θα ασχολούμαι με το αντικείμενο, η διερεύνηση θα συνεχίζεται.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s