Εδώ Μαρία Αντουανέτα, όβερ.

Εδώ ο κόσμος καίγεται, κοπέλα μου, άνθρωποι υποφέρουν, κράτος δεν υπάρχει, οι λίγοι έχοντες τσαλαπατάνε με Pοrsche Cayenne τους υπόλοιπους, κι εσύ, σε απόσταση ασφαλείας απ’ όλ’ αυτά, μέσα απ’ το ωραίο σου ζεστό σπιτάκι, με τα ωραία σου και άφθονα καταναλωτικά αγαθούλια, συνέχεια μας τσαμπουνάς για αξίες πολιτισμού και κουραφέξαλα; Δεν το βουλώνεις καλύτερα;

Αλήθεια είναι. Ίσως θα έπρεπε πράγματι να το βουλώσω. Αν μη τι άλλο, σίγουρα θα ησυχάζατε εσείς τουλάχιστον.

Πρόσφατα ξενύχτησα κάνοντας την καθιερωμένη μου διαδικτυακή γύρα στους συνδέσμους που βλέπετε στα προτεινόμενα του ιστολογίου. Πού και πού τους περνάω από έναν έλεγχο για να πάρω μια γεύση των εξελίξεων. Συνήθως μετά γίνομαι ψυχικά χάλια, όμως, αν και το ξέρω ότι θα μου συμβεί, σχεδόν μαζοχιστικά συνεχίζω σε τακτά διαστήματα να τους παρακολουθώ. Διάβασα, λοιπόν, πολλά και διάφορα. Προσωπικές μαρτυρίες Ελλήνων ανέργων που έχουν φτάσει σε κατάσταση απόγνωσης (δεν είδα καμιά αλλαγή από την προηγούμενη φορά που είχα τσεκάρει – μα γιατί άραγε, αφού η ανάκαμψη ξεκίνησε, αυτό δε μας λένε;). Εμπειρίες νεο-μεταναστών, που δείχνουν να δέχονται το γεγονός ότι τα μικρά παιδιά τους δε μιλάνε Ελληνικά και που έχουν δικαίως αποφασίσει ότι, παρότι υπό άλλες συνθήκες θα το ήθελαν, υπό την παρούσα κατάσταση δε θα μπορέσουν να επιστρέψουν ποτέ στην Ελλάδα. Πολιτιστική και πολιτική κριτική από Έλληνες για τα εντός της Ελλάδας με γενικό συμπέρασμα αποκλειστικά αρνητικό.

Μετά από μια τέτοια περιήγηση, και σε κατάσταση πλήρους απογοήτευσης, η σκέψη μου κινείται στις εξής κατευθύνσεις:
1. Η ζωή μου έχει υπάρξει τόσο εύκολη σε σχέση μ’αυτά που πέρασε και περνά σεβαστός αριθμός συμπολιτών μας, και τόσο προστατευμένη από τα δεινά που παιδεύουν το μέσο Έλληνα, που δε δικαιούμαι να εκφέρω άποψη για τίποτα. Μόνο “δόξα τω Θεώ” μπορώ να πω και πάλι πολύ είναι. 2. Με αυτό το δεδομένο, ό,τι και να εκφράζω για την αξία της έννοιας “Ελλάδα” δεν έχει απολύτως καμία βαρύτητα. Αυτή η αξία απασχολεί μάλλον μόνο εμένα, υπό το κράτος της νοσταλγίας και στο κουκούλι μέσα στο οποίο ζω, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους Έλληνες, που έχουν πολύ πιο επείγοντα θέματα να επιλύσουν. 3. Την υπόθεση ότι μια τέτοια αξία υπάρχει την έχουν καπηλευτεί τα media και οι εκάστοτε ηθύνονοντες σε τέτοιο βαθμό, παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως “το λίκνο του πολιτισμού” με στόχο να μασκάρουν τις υπαρκτές κακοδαιμονίες της και με άλλα πολιτικά κίνητρα (βλ. Αμφίπολη), που δύσκολα μπορεί να πιστέψει κανείς ότι μέσα της κρύβεται έστω και λίγη αλήθεια.

 Έλα, όμως, που έχουν προηγηθεί αυτά που έγραφα τις προάλλες… Έλα που εδώ στην Αμερική άρχισα να νιώθω ότι δικαιούμαι να έχω άποψη, ακόμη κι αν η ζωή μου προσομοιάζει σ’αυτήν της Μαρίας Αντουανέτας… Θα σας την πω, λοιπόν, πάλι την άποψή μου, κι αν θέλετε γελάστε για το πόσο γραφική σας φαίνομαι (και ίσως είμαι), αν θέλετε βαρεθείτε να με ξανακούσετε να λέω τα ίδια, αν θέλετε αγνοήστε με και εντελώς αν αυτά που υποστηρίζω δε σας ταιριάζουν. Στη δική μου τη ζωή πάντως δίνουν το νόημά της.

Κάτι υπάρχει σ’αυτό που έχω κληρονομήσει. Κάτι που με ορίζει και που έχει ιστορία χιλιάδων ετών. Κάτι όχι συγκριτικά καλύτερο ή χειρότερο από αυτό των άλλων λαών, όμως ιδιαίτερο μόνο για μένα – για μας, που μοιραζόμαστε την ίδια καταγωγή. Δεν μπορώ να το κατονομάσω, κι όμως το ζω κάθε στιγμή, στον τρόπο που λειτουργώ, που κοινωνικοποιούμαι, που σκέφτομαι, που αντιμετωπίζω τις καταστάσεις γύρω μου. Όποιος νομίζει, όπως εγώ πριν από κάμποσα χρόνια, ότι αυτόν, τον πολίτη του σύγχρονου κόσμου, τούτο το κάτι δεν τον αγγίζει, ότι δεν είναι κομμάτι της καθημερινότητάς του, ότι το βιώνει μόνο ως αρχαιολατρεία των άλλων, ως θρησκοληψία της κυρα-Κίτσας απέναντι ή ως φολκλόρ στις εθνικές γιορτές, είναι, κατά τη γνώμη μου, πολύ γελασμένος.

Αυτό το κάτι μου δίνει ευθύνη, την οποία, όσο και να στρουθοκαμηλίσω χωμένη στο επιφανειακό, στη μόδα και το lifestyle, δεν μπορώ να την αρνηθώ: Μου ζητά να το αναγνωρίσω και να ανταποκριθώ στις προσδοκίες που έχει θέσει για μένα. Να το πω πιο απλά; Το χρωστάω στους προγόνους μου, τους γονείς μου, τους γονείς τους, τους άμεσους και τους πολύ μακρινούς, σ’αυτά που ήταν και σ’αυτά τα δύσκολα που πέρασαν για να βρίσκομαι εγώ τώρα εδώ, να τους μάθω και να τους θυμάμαι και στη συνέχεια να προσπαθήσω να γίνω κάτι καλύτερο απ’ αυτό που σήμερα είμαι.

Ελληνικά, λοιπόν, μιλούσαν εκείνοι, κι εγώ οφείλω να βάλω τα δυνατά μου ώστε να τα μιλούν και τα παιδιά μου, όσο γίνεται, στο βαθμό που θα καταφέρω, ακόμη κι αν στην πράξη η γλώσσα αυτή δε θα τους χρησιμεύσει περισσότερο απ’ το να λένε “σ’αγαπώ” στη γιαγιά στο τηλέφωνο. Πολυποίκιλο πολιτισμό παρήγαγαν εκείνοι, κι εγώ, αφού χωνέψω το σούσι μου, που λέει κι ο Αλκίνοος, οφείλω να ψάξω να τον βρω και να βοηθήσω τα παιδιά μου να τον ανακαλύψουν και να τον αγαπήσουν, περισσότερο και καλύτερα από μένα, που ίσως, στην κοσμάρα μου, να τό ‘χω ήδη χάσει το τρένο. Τα παραπάνω δε σημαίνουν ότι δέχομαι την Ελλάδα όπως σήμερα είναι, ούτε ότι υποστηρίζω ότι οι Έλληνες είναι οι καλύτεροι των καλυτέρων κι άλλοι σαν κι εμάς δεν υπάρχουν, όπως συχνά ακούω να λέγεται. Σημαίνει απλώς ότι επιθυμώ να καταλάβω εγώ ποιος είμαι κι από πού έρχομαι, για να μπορέσω τελικά να νιώσω κάποια στιγμή και το πού θέλω στ’ αλήθεια να πάω.

Κι ερχόμαστε έτσι στο επόμενο – το χρέος αυτοβελτίωσης. Προσωπικά το βρίσκω ως το μόνο καθημερινό και άμεσα εφαρμόσιμο τρόπο να έρθει οποιαδήποτε αλλαγή σε συλλογικότερο επίπεδο. Έναν τρόπο που μπορώ να τον δουλέψω μόνος μου κάθε στιγμή, αφού στηρίζεται αποκλειστικά πάνω μου, χωρίς να χρειάζεται μαζικά κινήματα, επαναστάσεις ή extreme συμπεριφορές. Ας εργαστώ πρώτα σ’αυτό, το συνεχές, το εξαντλητικό, κι αν μου περισσεύει ενέργεια, κι αν οι συνθήκες το επιτρέψουν, ας στοχεύσω μετά και στα μαζικότερα, που αναμφισβήτητα έχουν  τη θέση τους.

Ρατσισμός, διαβάζω, επικρατεί στην Ελλάδα. Άρθρα επί άρθρων σχετικά με το θέμα, είδα μπόλικα τις προάλλες. Προτού αρχίσω να κρίνω τους πάντες γύρω μου για το αν είναι ή όχι ρατσιστές, ή για το αν σωστά ή όχι κατηγορούν τους άλλους για ρατσιστές, ας κοιτάξω μέσα μου κι ας δουλέψω εκεί. Εγώ πώς μπορώ να πλησιάσω το συνάνθρωπό μου τον ξένο, αυτόν που θα μου ζητήσει δουλειά, αυτόν που θα μου απλώσει το χέρι στο φανάρι, χωρίς να νιώθω φόβο, περιφρόνηση ή οίκτο γι’ αυτόν, χωρίς να νιώθω ως ο ανώτερος ευεργέτης; Πώς θα τον προσεγγίσω, αν δεν το μπορώ στην πράξη, τουλάχιστον, πρώτα απ’ όλα, μέσα στο μυαλό μου; Ίσως τότε και η πράξη κάποτε ν’ακολουθήσει.

Θέλετε πιο προσιτό παράδειγμα; Μικροπαρανομία. Τη στιγμή που ανακαλύπτω ότι έχω τη δυνατότητα να παρανομήσω για να διευκολυνθώ, ότι κανείς δε θα μ’ελέγξει, ότι η πράξη μου δε θα ενοχλήσει ούτε θα πειράξει κανέναν, ότι ο κανόνας τον οποίο θα παραβώ είναι άδικος ή θεσπίστηκε χωρίς μελέτη, ότι θα αισθανθώ και κορόιδο αν δεν το κάνω, θα μπορέσω τελικά να συγκρατηθώ; Δε θα γεννηθεί βέβαια έτσι απλά το κράτος δικαίου που ονειρεύομαι, όμως εγώ τουλάχιστον θα έχω κάνει κάτι ελάχιστο για να το προσπαθήσω, κάτι που δε στηρίζεται στο “σύστημα” ή στους γύρω μου, αλλά βασίζεται σε μένα αποκλειστικά.

Κι ακόμη ένα, ίσως το πιο σημαντικό παράδειγμα; Καθημερινότητα. Το πρωί που ετοιμάζομαι βιαστικά και το παιδί μου θα μου πει μια σκέψη που του ήρθε στο νου, ασήμαντη, όχι σπουδαία για να μου τραβήξει δικαίως την προσοχή, θα μπορέσω να ξεπεράσω το δικό μου τον εαυτό και πραγματικά να τ’ακούσω; Θα καταφέρω να βρεθώ εκεί που βρίσκεται το ίδιο ώστε να νιώσει ότι συμπορευόμαστε; Θα κατορθώσω την πράξη αυτή να την επαναλάβω τις πολλαπλές φορές μέσα στη μέρα που θα χρειαστεί; Τη στιγμή που με βρίζει ο άγνωστος, που μου παίρνει τη σειρά, που τσακώνομαι με τη μητέρα μου, με το σύντροφό μου, με το συνάδελφο, με το φίλο μου, ώστε να μπω στη θέση τους και να κατανοήσω την οπτική τους, ώστε να βρεθώ δίπλα τους κι όχι μόνος μου απέναντί τους, αποκλεισμένος στη θωρακισμένη γωνιά μου;

Γραφικές ή όχι, αυτές είναι οι μόνες σκέψεις που με με βγάζουν από την απογοήτευση όταν αναλογίζομαι τα περί Ελλάδας. Είναι ουτοπικές, κι εγώ πιθανά γελοία, ειδικά όταν υπάρχουν ντουλάπια με φαγώσιμα στα οποία έχει απομείνει μόνο ζάχαρη άχνη, δεν παύουν όμως να δίνουν προορισμό σε ό,τι κάνω απ’ τη στιγμή που ανοίγω τα μάτια μου το πρωί.

Άντε, ας πάω τώρα να ετοιμάσω το μάθημα για το ελληνικό σχολείο.

Advertisements

4 thoughts on “Εδώ Μαρία Αντουανέτα, όβερ.

  1. Δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να σημειώσω ότι η πρόσκλησή σας για αυτοβελτίωση εκφράζεται σε μια συγκεκριμένη στιγμή στην Αμερικανική κοινωνία όταν οι πολίτες, στα πλαίσια των κοινητοποιήσεων αυτές τις μέρες για το το θέμα των φυλετικών διακρίσεων, αντιλαμβάνονται πόσο απαραίτητη είναι η συλλογική δράση και πόσο περιοριστικής εμβέλειας (πολιτικά μιλώντας) είναι η (πάντα καλοδεχούμενη) προσωπική βελτίωση…

    • Δίκιο έχετε. Εϊναι η αλήθεια ότι την ανάρτηση την έχω γράψει εδώ και βδομάδες κι έλεγα “να την ανεβάσω, να μην την ανεβάσω, έχει κανένα νόημα ή είναι γελοία”, και, τελικά, στα πλαίσια της γενικότερης καταγραφής (Tori Spelling έχω γίνει), είπα να την ανεβάσω γιατί σίγουρα έχει νόημα για μένα. Επίσης να πω ότι δεν είχα καθόλου στο μυαλό μου αυτά που συμβαίνουν εδώ, που, επειδή είναι εξαίρεση κι όχι κανόνας, ίσως να μπορούν να οδηγήσουν και κάπου.

      Οι παραστάσεις μου είναι ελληνικής προέλευσης, εντελώς διαφορετικές, και αφορούν περισσότερο συνεχείς, ατελείωτες κινητοποιήσεις που έχουν γίνει συνήθεια κι έχουν χάσει τον ειλικρινή μαχητικό χαρακτήρα τους, ντουντούκες, πορείες, απεργίες, χωρίς τέλος και χωρίς κανένα αποτέλεσμα, σπάσιμο και κάψιμο της μισής Αθήνας κάθε τρεις και λίγο επίσης χωρίς αποτέλεσμα, “αγανακτισμένους” που κατέληξαν στο πουθενά, τη λύση για πολλούς (συμπεριλαμβανομένων ημών) να συμπυκνώνεται στη μετανάστευση, κι όλους εμάς τελικά να μαχόμαστε με επάλξεις το τραπεζάκι του καφέ και τις ατελείωτες συζητήσεις μας και τίποτε πέρα απ’ αυτό. Σ’αυτήν την απογοήτευση απαντώ μ’αυτές τις σκέψεις, που όντως, το ξέρω ότι είναι πολύ λίγες, όμως εμένα με βοηθούν να μην εγκαταλειφθώ και τελείως, να.συνεχίσω τουλάχιστον κάτι να προσπαθώ, κι ας είναι και τόσο λίγο.

  2. Αγαπητη φιλη ,
    Και εγω στην Αμερικη ειμαι !!! Διαβαζω τις αναρτησεις σου και μου αρεσουν!
    Καθε καλοκαιρι πηγαινω Ελλαδα με την κορουλα μου για να μιλαει τα Ελληνικα της , υπεροχα οπως τα μιλαει. Και οι δυο γονεις ειμαστε Ελληνες και ” δικτατορικα” της μιλαμε ΜΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!!! Την μορφωνουμε Ελληνικα & ας ευελπιστουμε οτι ολα θα πανε καλα στην πατριδα – ιδιαιτερα το Υπουργειο Παιδειας με ενδιαφερει να αναβαθμιστει- μηπως και συνεχισει του χρονου Τεταρτη Δημοτικου στην Ελλαδα!!!
    Χαρηκα που επικοινωνουμε , να εισαι καλα !!
    Ευλογιες στην οικογενεια σου για ενα Ειρηνικο κοσμο!!!

    Φιλοθεη Τσικριτεα

    Από το iPad μου

    Dec 4, 2014, 0:41, ο/η “Πού είμαι; Α, ναι… στην Αμερική…” έγραψε:

    >
    >

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s