Τι νούμερο γάντια να σας στείλω παρακαλώ;

Το διάλειμμα για τις γιορτές τέλειωσε. Έφυγαν οι φιλοξενούμενοι απ’ την Ελλάδα, έμεινε η ευγνωμοσύνη για τη ζεστή, σπαρταριστή, πλήρη επικοινωνία που έφεραν μαζί τους για όσο βρίσκονταν εδώ. Νά ‘μαστε πάλι λοιπόν στο φθηνό υποκατάστατο του υπολογιστή.

Για όσους δεν είναι ενήμεροι, δεν υπάρχει τρόπος να ψηφίσει κάποιος Έλληνας εκτός Ελλάδας, μάλιστα στο παρελθόν είχα ανακαλύψει και σχετικές κινήσεις διαμαρτυρίας, που, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν έχουν φέρει έως τώρα αποτέλεσμα. Δε θα επεκταθώ στο αυτονόητο – μπορείτε ενδεικτικά να διαβάσετε εδώ κι εδώ –  θα περιοριστώ απλώς στο προσωπικό μου συναίσθημα. Δυσκολεύομαι να περιγράψω το σουρεαλισμό του να γνωρίζω ότι όλη η Ελλάδα ασχολείται με τις επικείμενες εκλογές, κι εγώ να μην μπορώ να λάβω μέρος ούτε στοιχειωδώς, η μοναδική μου επαφή με το θέμα να είναι παθητική και από μακριά, μέσα από το διαδίκτυο και τα διεθνή έντυπα – μα, πραγματικά, είναι δυνατό ο πιο ζωντανός σχολιασμός που έχω εισπράξει γι’ αυτές τις εκλογές να προέρχεται από το Facebook και το περιοδικό Economist; Πρόκειται για σχιζοειδή κατάσταση, ειδικά όταν κανείς λαχταρά, όπως εγώ, κάποια στιγμή τα γεγονότα να επιτρέψουν τον επαναπατρισμό του (μη γελάτε εκεί στη γαλαρία, σας βλέπω). Ορίζεται η ζωή σου κι εσύ όχι απλώς δεν έχεις λόγο, αλλά ούτε καν τη δυνατότητα να μιλήσεις, να ρωτήσεις, να εκφράσεις ενστάσεις και σκέψεις, να νιώσεις παλλόμενη την ατμόσφαιρα με όλες σου τις αισθήσεις.

Πρόσφατα, σε ελληνοαμερικανική εκδήλωση, στο τραπέζι όπου καθόμουν, επιχείρησα να γυρίσω την κουβέντα στις εκλογές, να δω τι σχόλια θ’ ακουστούν. Είναι απ’ τις πολύ αγαπημένες μου σκηνές, να παρίσταμαι σε τέτοιου τύπου ομαδικές μακροσκελείς συζητήσεις χωρίς να λέω πολλά, απλώς να προσλαμβάνω, να παρατηρώ τους διαπληκτιζόμενους και τις αντιδράσεις τους, να συνθέτω και να αντιπαραβάλλω τις αντιπαρατιθέμενες απόψεις μέσα στη διεργασία διαμόρφωσης της δικής μου. Η σπίθα που έριξα ξεψύχησε πάνω σε τσιμεντένιο οδόστρωμα. Το αντικείμενο προσπεράστηκε σχεδόν ακαριαία. Δεν μπορώ ακόμη να χωνέψω πώς το όλο θέμα οι ομοτράπεζοί μου, που ζουν στην Αμερική πολλά χρόνια, το αισθάνονταν τόσο μακρινό, που δεν ένιωθαν την ανάγκη να μιλήσουν γι’ αυτό, να φωνάξουν, να τσακωθούν – εντελώς δικαιολογημένα, δεν τους κατηγορώ καθόλου, αυτή είναι η φύση των πραγμάτων, ο χρόνος και η απόσταση απομακρύνουν. Εγώ, όμως, την ανάγκη μου πώς θα την καλύψω; Το ξαναδοκίμασα άλλη μέρα, μιλώντας με Ελληνοαμερικανίδα φίλη, δεύτερης γενιάς εκείνη, και, απολύτως φυσιολογικά, αποκόμισα ανάλογο αίσθημα. “Ναι, το καταλαβαίνω, για σένα είναι κάτι σημαντικό…”.

Βέβαια, με τα παρόντα δεδομένα, είναι από μια πλευρά και ανακουφιστικό να μην μπορείς να συμμετέχεις, αφαιρεί την πίεση της απόφασης σε μια αδιέξοδη συνθήκη σαν την τωρινή. Όμως έρχονται στιγμές που η αδημονία μου προσομοιάζει τα περσινά μου αισθήματα, όταν αναγκάστηκα να απουσιάσω από την κηδεία του πεθερού μου. Τότε κατάφερα τελικά να ησυχάσω κάνοντας διαδρομή δύο ημερών για να βρεθώ στην Αθήνα για περίπου ένα εικοσιτετράωρο, ώστε να είμαι παρούσα στο μνημόσυνο που ακολούθησε. Τώρα απλώς θα προσπαθήσω να δεχθώ την όλη κατάσταση και να περιορίσω την ένταση που μου δημιουργεί.

Άντε λοιπόν, αφού εγώ δεν μπορώ, τσακωθείτε μεταξύ σας τουλάχιστον εσείς. Και, καθώς το κάνετε, ρίξτε σας παρακαλώ ο ένας στον άλλο κι ένα μπινελίκι παραπάνω. Αφιέρωμένο εξαιρετικά, για μένα μόνο – πείτε ότι βρίσκομαι κάπου εκεί δίπλα, σας παρατηρώ και το καταγράφω.


Το κείμενο αναδημοσιεύτηκε στο διαδικτυακό ντοκιμαντέρ Νέα Διασπορά.
Θερμές ευχαριστίες.

New Diaspora

Advertisements

4 thoughts on “Τι νούμερο γάντια να σας στείλω παρακαλώ;

  1. Εάν μπορούσαν να ψηφίσουν οι εκτός Ελλάδας Έλληνες τον πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα θα άλλαζε αρδην! Αυτό ακριβώς φοβάται το πολιτικό κατεστημένο και από ένστικτο αυτοσυντήρησης το αποφεύγει ! Απο την άλλη δε θα ξεχάσω βέβαια τις ηρωικές εποχές του ’90 όπου με ναυλωμένα από τα κόμματα αεροπλάνα είχα ταξιδέψει από Chicago στην Ελλάδα να ψηφίσω στις βουλευτικές εκλογές…όντας φοιτητής τότε και άφραγκος είχα χαρεί πολύ για αυτό το ανέλπιστο “δώρο”‘, ναι έτσι δυστυχώς το έβλεπα τότε!

  2. Ναταλία μου σε νιώθω και καταλαβαίνω …. Δεν βρέθηκα στη θέση σου αλλά είναι η μόνη φορά που πραγματικά θέλω να ρίξω αυτό το χαρτί εκεί στην κάλπη συνειδητά, ψήφο, έτσι κι αλλιώς οι οικονομολόγοι εκατέρωθεν τρώγονται και άκρη δεν βρίσκουν, το μόνο που μας μένει είναι για όσο μπορούμε να διατηρήσουμε την ηθική μας ακέραια.Ψήφος ηθικής αυτή που έρχεται, και ανήθικο απολύτως να μην έχουν δικαίωμα να την καταθέσουν όσοι έχουν αναγκαστεί να εκπατριστούν. Τρέμουν μην χάσουν το σκήπτρο…

    • Έχει υπάρξει κάποιο τεχνικό πρόβλημα και δε φαίνεται ποιος είναι ο αποστολέας αυτού του σχολίου – παρακαλώ γράψτε πάλι ποιος είναι…

  3. Pingback: Παιδάκι, θέλεις να παίξουμε; | Πού είμαι; Α, ναι… στην Αμερική…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s