Αποχαιρετισμός;

byeΌπως πιθανά έχετε διαπιστώσει, συχνά διερωτώμαι τι νόημα έχει να γράφω σ’αυτό το ιστολόγιο. Γενικά δε μ’αρέσουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και διαδικτυακής καταγραφής της ζωής, αντιθέτως έχω πολλά επιχειρήματα εναντίον τους. Το να ζει κανείς τη ζωή του δημόσια είναι κάτι που δε μου ταιριάζει καθόλου. Στο Facebook δε νομίζω ότι θα έμπαινα ποτέ αν δε βρισκόμουν στην Αμερική, κι ακόμη και τώρα που περιστασιακά το παρακολουθώ, σχεδόν ποτέ δεν ανεβάζω κάτι προσωπικό από την καθημερινότητά μου. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πώς εγώ, που καθόλου δεν καταλαβαίνω ή εγκρίνω το να βγάζει κανείς τη ζωή του στη φόρα στο διαδίκτυο, έχω εκτεθεί τόσο πολύ εδώ. Σίγουρα η ανάγκη που με ώθησε να το κάνω ήταν πολύ δυνατή.

Έχω επίσης αρχίσει να σκέφτομαι τελευταία μήπως ο κύκλος ζωής τούτου του εγχειρήματος σιγά-σιγά τελειώνει, ή μήπως έστω θα ήθελα να τον διακόψω προσωρινά. Δε νομίζω ότι κανείς απ’ όσους μ’ έχουν διαβάσει μπορεί να φανταστεί τις ώρες ξενυχτιού και την ψυχική ένταση που έχουν συνοδέψει καθεμιά από τις αναρτήσεις μου, ακόμη και τις φαινομενικά ουδέτερες. Δεν πιστεύω ότι μπορεί να υποψιαστεί το χρόνο προσμονής που έχω περάσει, ελέγχοντας τον υπολογιστή ξανά και ξανά για να δω μήπως διάβασε κανείς και μου σχολίασε κάτι, σαν το διψασμένο που μάταια προσπαθεί να ξεδιψάσει γλείφοντας την πρωινή υγρασία του τοίχου. Δε φαντάζομαι να αντιλαμβάνεται την απογοήτευση που έχω βιώσει, συνειδητοποιώντας ότι το μέσο αυτό δεν μπορεί να μου προσφέρει την ανθρώπινη επαφή που τόσο λαχταρώ και που, για τόσο μεγάλο διάστημα, έχω αναγκαστεί να στερηθώ εδώ στην Αμερική.

Από την άλλη, διατηρώντας το ιστολόγιο δυόμιση χρόνια τώρα, έζησα και εκπλήξεις ιδιαιτέρως ευχάριστες. Μόνο ευγνωμοσύνη αισθάνομαι για όσους αγνώστους μου έστειλαν ενθαρρυντικά μηνύματα και για όσους αξιόλογους ανθρώπους γνώρισα ηλεκτρονικά με αφορμή τη διαδικτυακή μου παρουσία. Εύχομαι επιπλέον όσοι επικοινώνησαν μαζί μου, ζητώντας συμβουλές σχετικές με τα πρακτικά της μετανάστευσης στην Αμερική, να βρήκαν έστω και λίγη χρησιμότητα στα λόγια μου. Τέλος, ο πειραματισμός με τη διεργασία μετατροπής της εσωτερικής μου υπόστασης σε λόγια και εικόνα υπήρξε για μένα ανεκτίμητο δώρο. Μακάρι να καταφέρω να το αξιοποιήσω στο μέλλον.

Ξεκίνησα να γράφω επειδή ένιωσα να πνίγομαι από την απόμόνωση, την έλλειψη επικοινωνίας και την αντίστασή μου στην καινούργια μου κατάσταση. Κι εγώ η ίδια αναρωτιόμουν αν θα έρθει η ώρα που θα νιώσω και κάτι άλλο εκτός από άρνηση για την παρουσία μου στην Αμερική. Το σκέφτομαι πολύ, φαίνεται κι απ’ αυτά που έχω ανεβάσει τελευταία: Πιθανά η στιγμή αυτή, μετά από τόση αναμονή, τώρα να έφτασε. Η συνέχεια θα το δείξει. Τη συνέχεια τούτη, όμως, ίσως να θέλω να τη ζήσω ιδιωτικά, χωρίς διαδικτυακούς θεατές.

Σας ευχαριστώ όλους. Η παρουσία σας, έστω και από μακριά, έστω και αποσπασματικά, ήταν για μένα σαν ορός που με κράτησε ζωντανή σ’αυτήν την τόσο δύσκολη συγκυρία. Ήρθε για τώρα η ώρα να σας αποχαιρετήσω, ίσως προσωρινά. Κάποια στιγμή, κοντινή ή πιο μακρινή, πιθανά εδώ να συναντηθούμε πάλι.

Και μη φοβάστε – αν σας λείψω, μπορείτε πάντα να διαβάζετε αυτά που άρχισα να γράφω για τη Νέα Διασπορά. Κανονίσαμε να τους δίνω κάτι περίπου μια φορά το μήνα. Αν αυτή η υπόθεση ευδοκιμήσει, είτε επανέλθω εδώ στο ιστολόγιο είτε όχι, σκέφτομαι να ανεβάζω τα ανάλογα links για την περίπτωση που θα θέλατε να τους ρίξετε μια ματιά.

Εις το επανιδείν, λοιπόν, και πολλές ευχές σε όλους. Κάποια ώρα πάλι θα τα ξαναπούμε.

Advertisements

5 thoughts on “Αποχαιρετισμός;

  1. Ναταλία μου!!!!!
    Μου φαντάζει τόσο συγκινητικό όλο αυτό. Για να κάνεις αυτήν την κίνηση το δίχως άλλο έχεις τους λόγους σου. Εγώ πάντως να σου πω ότι μέσα στην τόσο απαιτητική και πολλές φορές ψυχοφθόρα καθημερινότητά μου ο γραπτός σου λόγος ήταν ένα ανάλαφρο αεράκι που απολάμβανα πάντα.
    Εύχομαι να τα λέμε διαφορετικά. Σε φιλώ! Όλους σας φιλώ!!!! Καλή συνέχεια!!!

  2. Ναταλία! Το βρίσκω αληθινά υπέροχο αυτό!! Οσο κι αν λατρεύω κάθε φορά τις αναρτήσεις σου, χαίρομαι πολύ βαθιά για το ότι δεν νιώθεις πια την ανάγκη να συνεχίσεις αυτό το ιστολόγιο-που το περιεχόμενό του ήταν απόλυτα συναφές με τον τίτλο του. Η ζωή μας χαρίζεται κάθε στιγμή, το στοίχημα είναι να είμαστε παρόντες με τις αισθήσεις μας σε αφύπνιση, να δεχθούμε τα δώρα της. Τώρα ίσως να ήρθε η δική σου ώρα, μετά από χρόνια άρνησης, να δεχθείς ότι είσαι, και θα κανεις το καλύτερο που μπορείς. Ισως οι αναρτήσεις σου συνεχίσουν και απλά αλλάξει ο τίτλος του ιστολογίου, ή μόνο ένα σημείο στίξης σε αυτό-και αυτό να είναι αρκετό (τα αποσιωπιητικά με ένα θαυμαστικό) για να είναι όλα διαφορετικά. Η γραφή είναι σπουδαίος δρόμος, και είναι κι αυτός δικός σου. Θα συνεχίσω να σε διαβάζω όπου γράφεις! Ευχαριστούμε ιστολόγιο!!! Στο καλό!

  3. Όλες οι αναρτήσεις σου ήταν το λιγότερο απολαυστικές. Αφού πλέον δεν είναι εσωτερική σου ανάγκη να συνεχίσεις το ιστολόγιο αυτό θα περιμένω με ανυπομονησία τα άρθρα σου στη Νέα Διασπορά.!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s