«Δίνει χαρτονομίσματα των είκοσι Ευρώ;»

Μέχρι τώρα έλεγα ότι, όταν έρχομαι στην Ελλάδα, δεν υπάρχει λόγος να γράφω στο διαδίκτυο, αφού, όσο βρίσκομαι εδώ, η επαφή μου με το περιβάλλον δεν είναι πια ατελής. Να που η πραγματικότητα με διέψευσε. Αυτά που γράφω σήμερα συνοδεύονται από ευχαριστίες. Στην αγαπημένη μου Λένα, που στα λόγια της καθρεφτίστηκε η όψη αυτού που νιώθω, και, με ευγνωμοσύνη, στον Αλκίνοο, που, προσφέροντας στη συναυλία τον εαυτό του, ψαλίδισε παροδικά το συρματόπλεγμα και, έστω και για δυo ώρες, πέρασε από μέσα του σχοινί να με τραβήξει.

________________________________________________________

clouds

Είναι το τρίτο καλοκαίρι που περνάω στην Ελλάδα ως επισκέπτρια. Παρουσία παροδική, με προκαθορισμένη ημερομηνία λήξης. Κάθε αναμονή φέτος στην ουρά του ΑΤΜ μου το υπενθυμίζει, καθώς ο περιορισμός που ισχύει για όλους στις χρηματικές αναλήψεις δεν ισχύει για μένα, κάτοικο εξωτερικού πλέον. Χαρτονομίσματα των είκοσι ή των πενήντα Ευρώ; Έχουν διαφορά. Αν το μηχάνημα διαθέτει εικοσάευρα, έχει κανείς τη δυνατότητα να παραλάβει ολόκληρο το επιτρεπόμενο ημερήσιο ποσό των εξήντα Ευρώ. Αποκλειστικά με πενηντάευρα, όμως, όχι. «Πώς μπορώ να έχω θέση εδώ, όταν δε ζω όσα δύσκολα, όσα απαιτητικά περνάνε οι άλλοι;» Μπορεί να μη διακρίνεται εξωτερικά, το ερώτημα όμως είναι εκεί και διαρκώς μου δαγκώνει τη φτέρνα.

Μετεωρίτης, λοιπόν, που προσγειώνεται από μια άλλη πραγματικότητα σ’αυτό που, όχι τόσο παλιότερα, ήταν η μοναδική, σταθερή μου αλήθεια. Αναρωτιέμαι. Μετά από περισσότερα χρόνια απουσίας, θα συνεχίζει να μου είναι απαραίτητος ο πάγος που, κάθε φορά που λείπω, ορμάει να μπλοκάρει το συναίσθημα; Άραγε, σε ποια κατάσταση θα δώσει κάποτε τη θέση του ο διχασμός;

Ανήκω εδώ, το αισθάνομαι, το βλέπω γύρω μου κάθε στιγμή. Το παρελθόν μου, η ύπαρξή μου, βρίσκονται ανεξίτηλα χαραγμένα όπου στραφώ – στα τοπία, στα κτήρια, στις λέξεις, στις γεύσεις, στα ακούσματα, στις μυρωδιές, στα αντικείμενα, στ’αγαπημένα πρόσωπα. Όμως δεν είμαι πλήρως εδώ. Σαν να ίπταμαι σ’ ένα ασαφές, νεφελώδες στερέωμα, σε κάποια απόσταση απ’ τους υπόλοιπους. Σαν να μας χωρίζει ένα διαφανές συρματόπλεγμα, που με απομονώνει, χωρίς να το επιθυμώ, στη δική μου περιοχή.

Είναι λογικό. Το εδώ έχει γίνει για μένα παρένθεση, ενώ για τους άλλους παραμένει συνεχής διαδρομή. Πάνε τώρα τρία χρόνια που έχω κληθεί να λειτουργήσω σ’ ένα διαφορετικό κόσμο, με τις δικές του προκλήσεις, αλλού, μακριά τους. Όσο και να το πολεμήσω, κάποιες στιγμές οι παρούσες αγωνίες τους με αγγίζουν απλώς ακαδημαϊκά. Όσο και να μην το θέλουν, κάποιες στιγμές η οπτική τους δεν μπορεί να περιλάβει τις δικές μου αγωνίες, αυτές του καινούργιου μου παρόντος.

Τα περασμένα καλοκαίρια, μια-δυο βδομάδες αρκούσαν για να γίνει και πάλι πλήρης η ταύτισή μου με το περιβάλλον. Φέτος, όμως, όχι. Είμαι ήδη ένα μήνα εδώ και, παρότι η ισχύς του μειώθηκε, ο μετεωρισμός δε λέει να μ’ αφήσει. Το πήρα πλέον απόφαση ότι μάλλον παρέα θα ξεκαλοκαιριάσουμε.

Πέρα από το χρόνο της απουσίας μου, πέρα απ΄ το ότι η εμπειρία του αποχωρισμού που με περιμένει στο τέλος του θέρους έχει, με την επανάληψη, καταγραφεί, ώστε να μ’εμποδίζει να χαλαρώσω, νομίζω ότι τούτο συμβαίνει και γιατί το φετινό καλοκαίρι είναι αλλιώς. Το κλίμα διαφορετικό απ’ αυτό που άφησα φεύγοντας. Διαπιστώνω πως όσα μεσολάβησαν στην Ελλάδα τους μήνες που έλειπα έχτισαν μια πρωτόγνωρης έντασης ατμόσφαιρα ανασφάλειας. Η έκπληξή μου για τη ζοφερή εικόνα που αντίκρυσα όταν πρωτοήρθα τον Ιούνιο, αμέσως πριν το δημοψήφισμα, αποσυντονιστική. Πρόσωπα τεντωμένα. Αισθήματα μουδιασμένα. «Δεν αντέχουμε άλλο την αβεβαιότητα», το προσλαμβάνω διαρκώς απ’ όλες τις κατευθύνσεις. Όλοι καρφωμένοι στην ατέρμονη ροή μιας επικαιρότητας που δεν οδηγεί πουθενά. Σαν ο χρόνος να κυλά σε αργή κίνηση, καθώς προχωρά προς κάποιο απειλητικό τέλος το οποίο δεν καταφθάνει. Σαν να επικρατεί η νηνεμία πριν την επικείμενη καταστροφή, που όλοι την οσμίζονται και κανείς δεν τη βλέπει.

Πολύ θα ήθελα να κλείσω με κάποιο ψυχωφέλιμο δίδαγμα, αλλά τέτοιο σήμερα δε διαθέτω. Απλώς καταγράφω, λοιπόν. Όσο συνεχίζω να βρίσκομαι εδώ, υπάρχουν ώρες που λιώνει στον πάγο μια σχισμή, και από εκεί σταλάζει σταγόνα-σταγόνα το αίσθημα της έντασης και της ρευστότητας που επικρατεί γύρω. Ακούγεται εγωιστικό, αλλά είμαι ευγνώμων γι’ αυτές τις σχισμές. Όταν φύγω, το ξέρω πια από εμπειρία πως, όσο κι αν αντισταθώ, γρήγορα θα επουλωθούν – και η επούλωση τούτη πονάει.

Για τώρα, όμως, είμαι εδώ. Για τώρα, καταλαβαίνω. Για τώρα, νιώθω κι εγώ, και εύχομαι και, παρά τις ενδείξεις, ελπίζω. Όπως άλλωστε και όλοι εσείς στην ουρά – όλοι εμείς, που, για τώρα τουλάχιστον, πατάμε την ίδια γη, αυτήν της κοινής μας πατρίδας.

_________________________________________________________

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο διαδικτυακό ντοκιμαντέρ New Diaspora. Θερμές ευχαριστίες.

New Diaspora

 

Advertisements

One thought on “«Δίνει χαρτονομίσματα των είκοσι Ευρώ;»

  1. Pingback: Παιδάκι, θέλεις να παίξουμε; | Πού είμαι; Α, ναι… στην Αμερική…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s