Παιδάκι, θέλεις να παίξουμε;

buddy_bench2

Πίσω στην Αμερική, εδώ και μερικές εβδομάδες. Ακόμη σας νιώθω κοντά – γιατί, παρ’ όλα όσα έγραφα την περασμένη φορά, μετά από δυο μήνες στην Ελλάδα, προς το τέλος, με μεγάλη ανακούφιση, με είδα να γίνομαι και πάλι ένα με το περιβάλλον, όπως πρώτα. Θα σας πω, λοιπόν, σήμερα κάτι άσχετο από την πολιτικοοικονομική επικαιρότητα, να κάνουμε ένα διάλειμμα από το σταθερό θέμα που απασχολεί όλους.

Τι βλέπετε στη φωτογραφία; Ένα παγκάκι σαν όλα τα άλλα, θα μου πείτε. Για κοιτάξτε το λίγο καλύτερα. “Buddy bench”. Χμμ… “Friendship isn’t a big thing, it’s a lot of little things”. Χμμ, χμμ…

Λοιπόν, πρόκειται για παγκάκι με όνομα, το είδατε ήδη. “Coles Buddy Bench”. Eγκατεστημένο στο προαύλιο του δημοτικού σχολείου των παιδιών μου. Ποια η χρησιμότητά του; Αν στο διάλειμμα δεν έχεις παρέα, κάθεσαι στο παγκάκι. Όσο βρίσκεσαι εκεί, δικαιούσαι να ρωτήσεις όποιον περάσει από μπροστά σου αν θέλει να παίξει μαζί σου. Αυτός πρέπει να σου απαντήσει “ναι” ή “όχι”, ανάλογα με την επιθυμία του. Αν σου πει “όχι”, τότε ρωτάς τον επόμενο, μέχρι να βρεις κάποιον που να θέλει να παίξει μαζί σου.

Να σχολιάσω; Όταν πρωτοήρθα στην Αμερική, το μόνο που θα είχα να πω θα ήταν “Έλεος, προκάτ φιλία, και μάλιστα με όνομα-σλόγκαν, τι άλλο θ’ ακούσω ακόμη;” Το buddy bench μας μάρανε σε μια σχολική κουλτούρα όπου η σύνθεση της τάξης αλλάζει ριζικά εκ συστήματος κάθε χρόνο, με στόχο να αποφεύγεται να παγιωθεί οποιαδήποτε πιθανή αρνητική κατάσταση… Η πρακτική αυτή, δεν το αποκλείω, ίσως πράγματι να αποτρέπει το σχολικό εκφοβισμό και τέτοιου είδους φαινόμενα, όμως ταυτόχρονα δυσκολεύει τη δημιουργία οποιασδήποτε καλής, βαθύτερης φιλίας, τη σχέση με το “διπλανό μας”, που είχαμε εμείς, αυτόν που για χρόνια, σ’αυτήν την τρυφερή ηλικία, ήταν ο κολλητός μας και πιθανά μας σημάδεψε για πάντα (Λενιώ, διαβάζεις;). Ο γιος μου, τώρα στην Τρίτη Δημοτικού, έχει φέτος, σε μια τάξη περίπου 20 παιδιών, πέντε παιδιά που γνωρίζει από προηγούμενα χρόνια. Τυπικό αμερικάνικο χαρακτηριστικό. Πολλοί φίλοι, πολλές γνωριμίες, είμαι πολύ κοινωνικός, προσαρμόζομαι γρήγορα στις αλλαγές, εύκολα πιάνω κουβέντα, όμως δύσκολα πλησιάζω κάποιον αληθινά.

Αρχίζοντας τον τέταρτο χρόνο μου εδώ, και χωρίς να αναιρώ τις σκέψεις που μόλις διαβάσατε, παίρνω πλέον δεδομένη την αμερικάνικη κοσμοαντίληψη. Είναι κι αυτός ένας τρόπος. Πρακτικοί, ως συνήθως. Πλαίσια κι εδώ, όπως σε ολόκληρη την αμερικάνικη ζωή, αναμενόμενο. Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις. Τώρα, λοιπόν, αναρωτιέμαι. Άραγε, είναι στην πράξη καθόλου χρήσιμο αυτό το buddy bench; Βοηθάει καθόλου το παιδάκι που δεν έχει παρέα στο διάλειμμα, μέσα στην ατμόσφαιρα της αμερικάνικης ποικιλομορφίας, να ξεπεράσει τη δυσκολία του; Αν καθήσεις μια φορά στο buddy bench, σου είναι εύκολο να κάτσεις ξανά αν χρειαστεί, ή ντρέπεσαι και δεν το ξανακάνεις; Τελικά, μπορείς έτσι ν’ αποκτήσεις κάποιο φίλο; Ποιος ξέρει. Ίσως ναι. Χωρίς να μπορώ να πω με σιγουριά, δεν μπορώ πλέον να το αποκλείσω κιόλας. Πραγματικά πολύ θα ήθελα να μπορούσα να μάθω.

Καλή σχολική χρονιά σε όλους. Και, άντε, και καλό βόλι στις εκλογές. Θα σας βλέπω online, αφού, όπως ξέρετε, από εδώ δεν μπορώ να συμμετέχω. Ψυχικά, πάντως, για τώρα τουλάχιστον, είμαι ακόμη μαζί σας εκεί.

Advertisements

6 thoughts on “Παιδάκι, θέλεις να παίξουμε;

  1. Γεια σου Ναταλία μου!!!!
    Ενδιαφέρον όλο αυτό με το buddy bench…. Στην αρχή όταν το διάβασα σκέφτηκα: “Τι ωραία, θα μπορούσαν δυο ντροπαλά παιδιά που ψιλοδυσκολεύονται με τις κοινωνικές επαφές να έχουν μία ευκαιρία κατά κάποιο τρόπο”. Μετά βέβαια προβληματίστηκα σε σχέση με την πιθανή κοροϊδία γι αυτόν που κάθεται στο παγκάκι. Εμένα πάντως θα μ ενδιέφερε πολύ να μου πεις πώς το βλέπουν τα παιδιά σου αφού είναι στο σχολείο τους. Το λέω αυτό με δεδομένο πως τα παιδιά έχουν συνήθως μια απλή και ξεκάθαρη ματιά για τα πράγματα. Δεν αναλύουν τόσο όσο εμείς.

    Σε φιλώ πολύ και σένα και την υπόλοιπη οικογένεια!!!!!

  2. Καλησπέρα. Εντελώς τυχαία άρχισα να διαβάζω το κείμενο σου και ξαφνιάστηκα με το πόσο πολύ εξέφρασες τις δικές μου σκέψεις εδώ στην Αμερική για χρονια.
    Είχα μάλιστα αρχίσει να αποφεύγω ελληνο-αμερικανικες εκδηλώσεις γιατί δεν άντεχα τη γελοιότητα της όλης υπόθεσης πια, όπου τελικά, αφού πηγαίνω Ελλάδα κάθε χρονο, βρήκα το κουράγιο να είμαι τουλάχιστον ευγενική με την κοινωνία εδώ και τις λοιπές, (για γελια) ελληνικές ψευτοεκδηλωσεις.
    Σταμάτησα να λεω το πως είναι στην Ελλάδα, και το τι είναι να είσαι Έλληνας, αφού τελικά αποδείχθηκε χάσιμο χρονου.
    Ναι, τα είδα κι εγώ τα πατατακια γυρο, μάλιστα μου τα έφερε ένας συνάδελφος στο γραφειο, γεμάτος χαρά για όνομα του θεου, και είμαι περήφανη που κρατήθηκα και είπα μόνο ένα ευχαριστώ.
    Τέλος παντων, ένα γεια ήθελα να πω απλά και ευχαριστώ που δημοσίευσες τις σκέψεις σου.
    Καληνυχτα, από την Άγρια Δυση.

    • Σ’ευχαριστώ πολύ για την υποστήριξη 🙂 Όπως είδες ίσως, αν διάβασες λίγο το ιστολόγιο, το θέμα με απασχολεί διαρκώς. Μόλις έγραψα γι’ αυτό και πάλι στο New Diaspora. Την ανάρτηση θα ανεβάσω κι εδώ σύντομα.

      Ήθελα όμως ειλικρινά να σε ρωτήσω… Λες “Σταμάτησα να λεω το πώς είναι στην Ελλάδα, και το τι είναι να είσαι Έλληνας”.

      Τι είναι να είσαι Έλληνας; Ποια είναι η ουσία του, αυτή που θα θέλαμε να παρουσιάσουμε στους άλλους και να είμαστε αληθινά περήφανοι γι’ αυτήν; Εγώ προσωπικά, παρότι μέσα μου είμαι βέβαιη για την ύπαρξή της, δυσκολεύομαι να τη μετατρέψω σε λόγια και συγκεκριμένη εικόνα. Εσύ πώς τη βλέπεις;

      Και πάλι ευχαριστώ και ευχές.

      • Καλησπέρα και καλό χειμώνα να έχουμε. Πόσο χάρηκα που απάντησες και που συνεχίζεις να γράφεις. Να ξέρεις, εμένα μου κάνει πολύ καλό, πραγματικά “ανάσανα” λίγο με την ύπαρξη της σελίδας σου.
        Το τι είναι να είσαι Έλληνας είναι πραγματικά δύσκολο να το περιγράψουμε με λόγια. Εκτός εάν ξοδέψουμε δυό-τρείς μέρες και τότε, όλοι θα μας κοροϊδεύουν (ακόμα και στην Ελλάδα, χα). Αυτό που ξέρω είναι όμως είναι ότι αυτό είναι η δύναμη που με κράτησε λογική στις δύσκολές στιγμές εδώ (..έλεγα, “θυμήσου ποια είσαι”), και με κρατάει χαρούμενη, και λογική στην καθημερινότητα.

        Πήγα εχθές στο Ελληνικό Food Festival εδώ, και χωρίς να σνομπάρω καθόλου, έφαγα το πλαστικό φαγητό μαγειρεμένο με ελληνικές συνταγές και χαιρετηθήκαμε με γνωστούς που δηλώνουν Έλληνες μα δεν μιλάνε λέξη ελληνικά.
        Το βλέμμα μου έπεσε σε μία πολύ μεγάλη κυρία, ντυμένη μοντέρνα που συνοδευόταν από τον σύζυγό της, φόραγε ένα ψαράδικο καπέλο και καθόταν με ένα ποτήρι κρασί σε ένα τραπέζι ακούγοντας την ελληνική ζωντανή μουσική που έπαιζε εκείνη την ώρα, κάτω από τον καυτό ήλιο. Κράτησα το βλέμμα μου αρκετή ώρα επάνω της και σκέφτηκα “Παναγία μου, ελπίζω να μην γίνω έτσι”.
        Και παρόλο που ελπίζω να φτάσω στην ηλικία της και μακάρι να είναι καλά η γυναίκα, εγώ θα ήθελα να γίνω σαν τις γριούλες που κάθονται στα παγκάκια της πλατείας και μιλάνε με φίλες τους σε μια από τις γειτονιές της Αθήνας. Ή τις κυρίες το καλοκαίρι που κολυμπάνε με τις καπελαδούρες τους και τους φωνάζουν οι φίλες τους από έξω “Πως είναι το νερό”; “Θαύμα, θαύμα σήμερα”…
        Έχω προσπαθήσει στο παρελθόν να περιγράψω λοιπόν την Ελλάδα αλλά πρέπει να έχει κάποιος την ικανότητα να ζωντανέψει όλες του τις αισθήσεις. Την όσφρηση, την ακοή, να μπορεί να αισθανθεί λύπη, θυμό, χαρά, σε μία μόνο μέρα. Και αυτό είναι αδύνατον για πολλούς. Πως είναι δυνατόν; Στην αρχή, δεν μπορούσα να το πιστέψω αλλά ανακάλυψα πως πραγματικά οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει να χρεισημοποιούν τις αισθήσεις τους (ή το μυαλό τους για λίγη φιλοσοφία έτσι για πλάκα βρε παιδί μου) και τελικά αισθάνομαι τυχερή που τουλάχιστον εγώ έμαθα να ζω έτσι.
        Ίσως αυτό να είναι ένα μικρό κομματάκι στο τι είναι να είσαι Έλληνας. Και η ικανότητα να φιλοσοφούμε (έστω και μόνοι μας) υπάρχει. Και είναι σημαντική.

        Πολλές ευχές για υγεία και καλό μήνα! Ελπίζω να μη μας ξεχάσεις και να συνεχίσεις να γράφεις!

      • Νά ‘σαι καλά, Κατερίνα, από τα πιο εγκαρδιωτικά σχόλια που έχω λάβει μέσα απ’ το ιστολόγιο. Ναι, τώρα που τις περιέγραψες, κι εγώ τέτοια γιαγιά θα ήθελα να μπορούσα να γίνω 🙂 Απ’ αυτά που γράφεις, καταλαβαίνω ότι κι εσύ, όπως κι εγώ, δεν είσαι απ’ αυτούς που το σημερινό πρόσωπο της Ελλάδας και οι δύσκολες συνθήκες τους έχουν κάνει να τη σιχαθούν (που δυστυχώς είναι πλέον πάρα πολλοί, ειδικά ανάμεσα σ’αυτούς που φεύγουν). Ίσως κι επειδή φύγαμε πριν τα πολύ μεγάλα ζόρια, κι εμένα, είναι η αλήθεια ότι η ζωή μου στην Ελλάδα ήταν αυτό που ήθελα, μια που για αρκετά χρόνια μεγάλωνα τα παιδιά μου και δε δούλευα για να υφίσταμαι τη φρίκη της καθημερινότητας του εργασιακού χώρου. Τέλος πάντων, σ’ευχαριστώ πάρα πολύ για τα σχόλια. Πολλές ευχές!

      • Ναι, το ίδιο ισχύει και για μενα. Χα. Ευχαριστώ. Είμαι σίγουρη ότι θα τα ξαναπούμε συντομα.
        Προς το παρων, αποσύρωμαι ευγενικα, και περιμένω με αγωνία τα τελευταία ερεθίσματα που θα εμφανιστούν στον κόσμο σου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s