My big fat Greek Fest

Τσίπρας στην Αμερική, όλο σχόλια διαβάζω στο διαδίκτυο, κι αναπόφευκτα πάλι το γνωστό θέμα τριγυρνάει στο μυαλό μου, έχετε κουραστεί να τ’ ακούτε – ποιοι είμαστε, ποια εικόνα δίνουμε στους άλλους αλλά και στους εαυτούς μας κλπ. κλπ. (Παρεπιπτόντως, πετύχατε τη θεϊκή φράση που κυκλοφορεί ως δική του ατάκα; “…And from here, my woman Pidgeon“. Γελάσαμε πάρα πολύ).

Πάλι σ’αυτό το μοτίβο, λοιπόν, έγραψα κι αυτή τη φορά για το διαδικτυακό ντοκιμαντέρ New Diaspora. Παραθέτω την ανάρτηση για όποιον δεν βαρέθηκε ακόμη.

_________________________________________________________________________

t_shirtΟι ελληνοαμερικανικές κοινότητες της παλαιότερης κυρίως διασποράς συχνά συσπειρώνονται γύρω από κάποια ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία. Οι εκκλησίες αυτές, εκτός από την επιτέλεση των σχετικών με τη λατρεία εκδηλώσεων, αναλαμβάνουν και το ρόλο του σημείου συνάντησης και κοινωνικοποίησης των ελληνικής καταγωγής μελών τους, καθώς οργανώνουν ελληνικό σχολείο και πολλές άλλες δραστηριότητες για τα παιδιά και τους νέους, όπως πρωταθλήματα, παραδοσιακούς χορούς, διαγωνισμούς υποκριτικής και καλλιτεχνικών ή καλοκαιρινές εξορμήσεις νεανικών ομάδων στην Ελλάδα. Είναι το μέρος όπου οι Ελληνοαμερικάνοι βρίσκονται συστηματικά όλοι μαζί και ο τρόπος ώστε τα παιδιά και τα εγγόνια τους να γνωριστούν και να κάνουν παρέα μεταξύ τους, με απώτερο σκοπό να διατηρηθεί η έννοια της κοινότητας και ο ελληνικός της χαρακτήρας. Για πολλούς Ελληνοαμερικάνους δεύτερης και τρίτης γενιάς, είναι ο μοναδικός δεσμός με την Ελλάδα, τα έθιμα, τις παραδόσεις και την κοσμοαντίληψη των κατοίκων της.

Οι εκκλησίες αυτές στηρίζονται οικονομικά στις συνεισφορές των μελών τους, ενώ μια επιπρόσθετη, πολύ σημαντική, πηγή εισοδήματος αποτελεί η οργάνωση μιας ετήσιας γιορτής, του λεγόμενου “Greek Festival” ή, συντομότερα, Greek Fest. Κάθε εκκλησία διοργανώνει το δικό της φεστιβάλ, το οποίο συνήθως διαρκεί τρεις ή τέσσερις μέρες, και υποστηρίζεται αποκλειστικά από εθελοντική και πολύ κοπιαστική εργασία των μελών της κοινότητας.

foodΗ εκκλησία της περιοχής μας, στην κοινότητα της οποίας και συμμετέχουμε οικογενειακώς από τότε που βρεθήκαμε νεο-μετανάστες στην προαστιακή Αμερική εδώ και τέσσερα χρόνια, είχε πριν λίγο καιρό το δικό της πανηγύρι. Όπως και η παρέλαση της Νέας Υόρκης, για την οποία είχα γράψει παλιότερα στο New Diaspora, έτσι και το Greek Fest μου δημιουργεί κάθε φορά αντικρουόμενα συναισθήματα. Η ειλικρινής και διαρκής ευγνωμοσύνη μου για την παρουσία αυτής της κοινότητας, στην οποία έχω βρει καταφύγιο από την υπαρξιακή αναστάτωση που ακόμη και τώρα μου προκαλεί η απομάκρυνση από την πατρίδα, καθώς και η διαπίστωση ότι οι Ελληνοαμερικάνοι αγαπούν βαθιά ό,τι αισθάνονται ελληνικό, δεν μπορούν να αναιρέσουν το αίσθημα μουδιάσματος που νιώθω κάθε φορά που συμμετέχω σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις, οι οποίες κάλλιστα θ’ αποτελούσαν πλάνα της ταινίας “My Big Fat Greek Wedding”.

Με μουσική υπόκρουση που θυμίζει μπουζούκια ή πανηγύρι σε ελληνική επαρχία, οι επισκέπτες του Fest μπορούν να απολαύσουν, εκτός από τα αναμενόμενα σουβλάκι και γύρο, πιάτα όπως γεμιστά, παστίτσιο και μουσακά, αλλά και ελληνοαμερικανικά υβρίδια, όπως Greek Fries (προτηγανισμένες πατάτες τηγανιτές με τριμμένη φέτα και ρίγανη) ή Loukouma Sundae (λουκουμάδες σε μπωλάκι σκεπασμένοι με παγωτό βανίλια, το συναντήσαμε σε άλλο Greek Fest). Όλα τα φαγητά παρασκευάζονται με πολλή αγάπη από τα μέλη της εκκλησίας, ο χαρακτήρας τους όμως δεν παύει να φέρνει στο νου τις τουριστικές ταβέρνες στην Πλάκα. Εξαίρεση τα γλυκά, σιροπιαστά, κουραμπιέδες, μελομακάρονα και λουκουμάδες, που με φροντίδα παρασκευάζουν επί μέρες οι κυρίες της κοινότητας, και τα οποία πλησιάζουν αυτό που θα περίμενε να βρει κάποιος και στο σπίτι του. Στη συνέχεια, οι επισκέπτες, αφού πιουν τον καφέ τους, διαλέγοντας μεταξύ φραπέ κι ελληνικού, μπορούν να περιηγηθούν ανάμεσα σε πάγκους μικροπωλητών με προϊόντα όπως ελαιόλαδα, απομιμήσεις αρχαίων αντικειμένων, κοσμήματα με σταυρούς και «μάτια» ή μπλουζάκια, εικόνα και πάλι αντίστοιχη μ’ αυτήν που συναντά κανείς στα τουριστικά μέρη στην Ελλάδα. Τέλος, έχουν την ευκαιρία να διασκεδάσουν χορεύοντας οι ίδιοι ή παρακολουθώντας παράσταση από τις χορευτικές ομάδες των παιδιών και των νέων, τις οποίες με χαρά βρήκα εντυπωσιακά καλές.

greek_fries

pastries

coffee

replicasjewelryΔιατηρώντας προσωπικό ιστολόγιο από τον πρώτο χρόνο μου εδώ, έχω δεχθεί πλέον αρκετά email για πρακτικές συμβουλές από νέους Έλληνες που, απόλυτα απογοητευμένοι, επιθυμούν διακαώς να εγκαταλείψουν την Ελλάδα για την Αμερική. Το φετινό καλοκαίρι που πέρασα στην Αθήνα μου έδωσε μια δυνατή εικόνα της ζοφερής κατάστασης που επικρατεί τώρα στην ελληνική πραγματικότητα. Οι αδιέξοδες πολιτικοοικονομικές εξελίξεις έχουν εντείνει στο έπακρο το αίσθημα τέλματος και ανασφάλειας, δημιουργώντας πλέον μια ατμόσφαιρα, σύμφωνα με χαρακτηρισμό φίλων, τοξική.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, αισθάνομαι επιτακτικότερη από ποτέ την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της συλλογικής μας ταυτότητας. Ποιοι είμαστε τελικά; Πώς θα επιβιώσουμε μέσα από τη δοκιμασία που περνάμε; Ποια στοιχεία μας είναι αυτά που θα στηρίξουν την αντίστασή μας σ’έναν κόσμο που οι δυναμικές του τροποποιούνται, σε μια Ευρώπη που, και με τη δική μας συνέργεια, μας έχει πλέον στο χέρι; Φοβάμαι ότι τα στερεότυπα Παρθενώνας+τσολιάς+«Ωραίος ως Έλλην» αγκαλιά με souvlaki, tzatziki, syrtaki ανήκουν σε μια άλλη εποχή, δεν είναι πια αρκετά για να μας κρατήσουν. Ακούγομαι εντελώς σαν πολιτικός, όμως χρειαζόμαστε ίσως μια εικόνα διαφορετική, που, με γερό θεμέλιο στα στοιχεία που για εκατοντάδες χρόνια αποτελούν την ιδιοσυστασία μας (ποια είναι αυτά ακριβώς άραγε;), θα μας σπρώξει προς μια νέα σύγχρονη προοπτική.

Αυτές οι σκέψεις με απασχολούν όταν συμμετέχω κι εγώ βοηθώντας στο Greek Fest, παρότι απολαμβάνω ειλικρινά τη συντροφιά των ανθρώπων που έχω πια αγαπήσει, κι ενώ αναγνωρίζω ότι, με μεγάλο κέφι και γνήσια περηφάνια για ό,τι αισθάνονται ελληνικό, δίνουν τον εαυτό τους για την επιτυχία της εκδήλωσης. Τούτα αναλογίζομαι, παρά το γεγονός ότι οι Αμερικανοί επισκέπτες, που δε γνωρίζουν τίποτε άλλο από την Ελλάδα, ευχαριστιούνται την όλη εμπειρία και περνάνε και καλά. Πόσο θα ήθελα να είχαμε κι άλλα να τους δείξουμε, πολύ περισσότερα να τους πούμε… Αυτά, τα κρυμμένα, που κι εμείς οι ίδιοι πια δεν γνωρίζουμε, αυτά που, εδώ και καιρό, παραζαλισμένοι ανάμεσα στις άγνωστες λέξεις της οικονομικής ορολογίας που μας περιστοιχίζουν καθημερινά, δείχνουμε πλέον να τα έχουμε χάσει.

_________________________________________________________

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο διαδικτυακό ντοκιμαντέρ New Diaspora. Θερμές ευχαριστίες.

New Diaspora

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s