Christmas breakfast

santa_breakfast

Χριστούγεννα σήμερα. Η μέρα προσφέρεται για εορταστικό πρωινό. Η οικογένειά μου θα χαρεί να τους το ετοιμάσω. Μα, για στάσου, τι συμβαίνει; Είμαι εγώ στην κουζίνα, ή παρατηρώ από ψηλά κάποια άγνωστη να εκτελεί τις κινήσεις που συνοδεύουν την πράξη αυτή;

Στο μπωλάκι μύρτιλα (τα φρούτα που, μέχρι πρότινος, μου φάνταζαν εξωτικά), και τη βλέπω να τα σερβίρει με την ίδια άνεση που εγώ θα είχα αν ήταν πορτοκάλια. Κουραμπιέδες, μελομακάρονα και το ζυμωτό ψωμί, που ακόμη συνεχίζω συστηματικά να ψήνω γιατί δεν μπορώ να ανεχθώ την έλλειψη φυσικού ψωμιού εδώ στην Αμερική, και δίπλα τους τα cupcakes που έχει γαρνίρει με έναν υπερ-λοφίσκο από σοκολατένιο frosting (πόσος καιρός να ήταν που δεν μπορούσα να χωνέψω γιατί άραγε οι Αμερικάνοι να το στοιβάζουν τόσο ψηλά;). Και, ναι – ρήξη όλων των στεγανών – στη ζεστή σοκολάτα των παιδιών επιπλέουν, αφρίζοντας προκλητικά – αλλίμονο! – marshmallows, αυτά τα τεχνητά, πλαστικά, άγευστα γλυκάκια, που ο λόγος της ύπαρξής τους παραμένει για μένα απολύτως ακατανόητος, και που την πρακτική να τα προσθέτουν στη ζεστή σοκολάτα μού είναι ακόμη αδύνατο να τη συλλάβω.

Εκείνη μοίραζε τη σοκολάτα όταν της ήρθε η σκέψη ότι, καθότι γιορτινή η μέρα, τα παιδιά θα χαίρονταν να τους ρίξει από ένα marshmallow στο φλυτζάνι τους. Εδώ στην Αμερική, χειμώνας και ζεστή σοκολάτα με marshmallows είναι έννοιες αλληλένδετες, και τα παιδιά το ξέρουν καλά, είναι αλήθεια τους τόσο φυσική όσο για μένα ο, άγνωστος για τους Αμερικάνους, συνδυασμός μπρόκολο-λεμόνι. Θυμήθηκε ότι στο ντουλάπι της υπήρχαν marshmallows, γιατί είχαν περισσέψει από τη φορά που πίσω στην αυλή ετοίμαζε σε παιδικό πάρτυ s’mores, το αρχέτυπο καλοκαιρινού κεράσματος που οι Αμερικάνοι ταυτίζουν με ζεστές νύχτες μπροστά σε αναμμένη πυρά. Δεν πάει καιρός που δεν είχα ακούσει καν το όνομα, κι όμως, εκείνη γνωρίζει και κόλπα για την αποτελεσματικότερη παρασκευή τους.

Πόσο πιο δύσκολο έχει ξεκινήσει να γίνεται το να περιγράψω ό,τι υπάρχει εντός μου σε σύγκριση με τον πρώτο καιρό που βρέθηκα εδώ; Όταν αυτά που ένιωθα ήταν μόνο αρνητικά, όταν προσλάμβανα την ύπαρξή μου στην Αμερική ως αποκλειστικά ξένη σε σχέση με το περιβάλλον, το αίσθημα ήταν μεν αφόρητο, αλλά μπορούσε να οριστεί με σαφήνεια. Όχι, όμως, και τώρα.

Έρχονται ώρες που διακρίνω στη θέση μου μια Ελληνοαμερικανίδα, κι αυτή δεν μου είναι εντελώς άγνωστη – ναι, πράγματι, είμαι εγώ. Απίστευτο. Έχω αρχίσει να παρατηρώ με άνεση συμπεριφορές, να βιώνω χωρίς αντίδραση καταστάσεις, να εκτελώ με φυσικότητα πράξεις που, όχι τόσο καιρό πριν, μου φαίνονταν ολοκληρωτικά αντίθετες από ό,τι ορίζει τον εαυτό μου. Να το πολεμήσω; Να το δεχτώ; Η σύγκρουση διαρκής, και η απάντηση ρευστή. Μετασχηματίζεται ανάλογα με τη στιγμή, τη διάθεση, την ενέργεια, τις συνθήκες, τα κίνητρα.

Είχα καιρό να κάνω τέτοιου είδους καταγραφή. Διάβαζα το ιστολόγιο προς τα πίσω τις προάλλες, και μου γεννήθηκε πάλι η επιθυμία. Ανέβασα στην προηγούμενη ανάρτηση και την εικόνα που τώρα βλέπετε εδώ, την κάπως κρυπτογραφική, και ένιωσα ότι σας οφείλω διευκρινίσεις. Η πλοκή συνεχίζεται, λοιπόν. Κι εγώ παραμένω πρωταγωνίστρια, ενός έργου του οποίου το τέλος πολύ θα ήθελα να γνωρίζω, όμως συνεχίζει να μου διαφεύγει. Σας ευχαριστώ που το έχετε παρακολουθήσει μαζί μου μέχρι εδώ.

Advertisements

10 thoughts on “Christmas breakfast

  1. Εμενα μου φαίνεται τοσο πλούσιο ολο αυτο! Γιατι κανεις δεν λέει οτι αν γιορτάζεις με cupcakes δεν μπορείς να φτιάξεις και μελομακάρονα δίπλα! Αλλα ειναι αστείο γιατι στο τελευταίο πάρτυ που πήγε ο Καρολος του έκαναν δώρα ενα βάζο που απο τη μια ειχε σοκολάτα και απο την αλλη marshmallows για να φτιάξει στο χριστουγεννιάτικο πρωινό του! Εμεις στο σπιτι γιορτάζουμε ολες τις ελληνικές γιορτές και τις γερμανικές (ας ειναι καλα το σχολείο) με τα όλα τους (πχ. αφήσαμε τις μπότες έξω για να βάλει ο Nikolaus γλυκά), αλλα και ο,τι μας λέει και η Alice για τα Φιλιππινέζικα έθιμα, πχ. Ήξερες οτι στα γενέθλια ειναι καλο να έχεις φαγητα μακρουλά (ας πούμε μακαρόνια) που συμβολίζουν και φέρνουν τη μακροζωία; Ε, λοιπον εμεις σε κάθε γενέθλιο γεύμα κανουμε πια και μακαρόνια! Και αν μάθω και αλλα έθιμα ευχαρίστως να τα ακολουθήσω και αυτά, γιατι νομιζω οτι, πέρα απο την πλάκα που εχει ολο αυτο, μας βάζει να σκεφτούμε τους άλλους (λαούς, ανθρώπους, ξεχωριστές συνθήκες και επιθυμίες) που τελικά μας κάνουν όμως όλους μαζί συμ/πολίτες αυτού του πολύχρωμου κοσμου.

    • Διόρθωση: ζεις το σήμερα όχι βάζεις (μου το διόρθωσε το σούπερ σύγχρονο κινητό μου…)

    • Το έχω πει κι άλλες φορές εδώ. Η ζωή στην Αμερική μ’ έχει βοηθήσει να γίνω πιο ανοιχτή στους άλλους, τους διαφορετικούς, μου έχει δείξει, από προσωπική εμπειρία, πώς κάθε θέση έχει και αντί-θέση πιθανά εξίσου έγκυρη, καθώς και ότι η αίσθηση της ελευθερίας σε έναν κόσμο όπου τίποτε δεν είναι κοινό για όλους μπορεί να είναι ανακουφιστική και να ενισχύει τη δημιουργικότητα και την τόλμη.

      Όμως, παρότι είναι πολύ ενδιαφέρον και ταυτόχρονα διασκεδαστικό, προσωπικά δεν αισθάνομαι ότι το να βάζω μαζί, με την ίδια έμφαση, μελομακάρονα, marshmallows, να περιμένω το Nikolaus και να τρώω μακαρόνια στα γενέθλια είναι αυτό που θέλω για τη δική μου ζωή, αν και αναπόφευκτα όλοι το κάνουμε σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

      Παρότι, όπως ξέρεις, εγώ ήμουν η πρώτη που έφτιαχνε cookies αντί για μελομακάρονα όσο βρισκόμουν στην Ελλάδα, πιο καλά, όπως το βλέπω τώρα εδώ, θα μου ταίριαζε να φτιάξω εγώ το μελομακάρονο, η Αμερικανίδα φίλη μου το cupcake, και να κεράσουμε η μία την άλλη, εξηγώντας της και το σχετικό έθιμο.

      Και να το φάω το cupcake και να το ευχαριστηθώ, γνωρίζοντας ότι έχει ένα παρελθόν που ανήκει σε κείνη και όχι σε μένα. Και να το φτιάξω κιόλας αν μου αρέσει, αλλά ίσως όχι για να σηματοδοτήσω Χριστούγεννα ή κάποια άλλη συλλογικά φορτισμένη στιγμή στον ίδιο βαθμό με το μελομακάρονο, γιατί αυτό μέσα μου θα αποδυναμώσει τελικά το δικό μου σύμβολο, αυτό που με χαρακτηρίζει. Και τα παιδιά μου, όταν μεγαλώσουν, δε θα νιώθουν πια το σύνδεσμο με το δικό μου, κατ’ επέκταση το δικό τους, σύμβολο, αν δεν το συνδυάσουν με τη δική τους ζωή με μεγαλύτερη έμφαση απ’ ό,τι με τα σύμβολα των άλλων.

      Όπως με όλα τα πράγματα, κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις με κάθε επιλογή. Για να αποκτήσει, λοιπόν, κανείς την αίσθηση που περιγράφεις, ότι όλοι είμαστε συμπολίτες του πολύχρωμου κόσμου μας, ανακατεύοντας στη ζωή του ετερόκλητα πολιτιστικά χαρακτηριστικά με την ίδια έμφαση, εγώ αισθάνομαι ότι χάνει, ο ίδιος και τα παιδιά του, άρα χάνεται συνολικά για το μέλλον, η αίσθηση του ποιος είναι, πού ανήκει και από πού προέρχεται, η αίσθηση των ξεχωριστών στοιχείων που τον συνδέουν με όσους μοιράζεται την ίδια καταγωγή. Ειδικά όταν η προέλευσή του έχει τόσο μακρύ παρελθόν όσο η δική μας, προσωπικά το νιώθω κρίμα και άδικο να χαθεί τώρα.

      Θα μου πεις βέβαια ότι το εθνικό κράτος δεν είναι απαραίτητα το μοναδικό πλαίσιο όπου μπορεί να επιβιώσει μια τέτοια αίσθηση συλλογικής ταυτότητας και η ιστορία δείχνει ότι αυτό είναι αλήθεια. Επίσης για άλλους η αίσθηση του πού ανήκουν έχει να κάνει με εθνική καταγωγή λιγότερο και για άλλους περισσότερο. Εγώ, για τον εαυτό μου, τη νιώθω σίγουρα ως κεφαλαιώδες χαρακτηριστικό, ειδικά από τότε που βρέθηκα την πρώτη φορά να ζω σε ξένη χώρα. Όμως αυτό και πάλι είναι πιθανά προσωπικό θέμα.

      Το συμπέρασμά μου: Εγώ τώρα το βρίσκω σημαντικό, όσο μπορώ, να καταλάβω το εθνικό μας παρελθόν και να προσπαθήσω να το συνεχίσω στη ζωή μου και στα παιδιά μου όσο καταφέρω. Άλλοι όχι – και είναι κι αυτή θέση σεβαστή.

      Ήθελα απλώς να καταγράψω τη δική μου, για να μείνει και σε τούτη τη σελίδα, που πιθανά θα διαβαστεί από επισκέπτες του ιστολογίου που δεν έχουν διαβάσει τα περασμένα.

  2. Ναταλάκι μου,
    Too much analysis causes paralysis… Χαλάρωσε και άσε τα πράγματα να εξελιχθούν από μόνα τους. Βάζεις το σήμερα με marshmallows ή χωρίς…. Σιγά τη διαφορά!
    Καλές γιορτές με υγεία και άπειρες όμορφες στιγμές!!!!!! Φιλιά!!!!!

    • Ανδρομάχη μου, σ’αυτή τη φάση κυρίως καταγράφω, χωρίς αυτό που λέω να έχει τόσο χαρακτήρα αξιολόγησης όσο παλιότερα. Μου φαίνεται ενδιαφέρον να φανεί ολόκληρη η εσωτερική μου πορεία, εφόσον την έχω ξεκινήσει την καταγραφή. Μάλλον τώρα, που νιώθω σχετικά περισσότερη ισορροπία, δε θα την ξεκινούσα – διαβάζοντας τα γραφόμενά μου προς τα πίσω, που τα είχα κάπως ξεχάσει, ειδικά τα παλιότερα, ειλικρινά απόρησα με την έκθεση που επέτρεψα στον εαυτό μου, αλλά σ’εκείνη τη φάση το είχα πολλή ανάγκη και τώρα το έχω κάνει κάπως project. Θέλω να δω αν θα φανεί τελικά κάτι που να έχει ροή, που να έχει κάποια στιγμή κάποιο “τέλος”: Όταν ξεκίνησα ήμουν εκεί, και με την όλη εμπειρία πήγα εκεί.

      Δεν μπορεί να μη μου κάνει εντύπωση η αλλαγή που συμβαίνει μέσα μου. Το φανταζόμουν βέβαια, αλλά άλλο να το φαντάζεσαι κι άλλο να το ζεις. Για κάποια πράγματα ήμουν τόσο σίγουρη ότι αυτά είναι για μένα, και για πολλά παραμένω, όμως δεν μπορώ να μην εντυπωσιαστώ μ’αυτά που αλλάζουν. Το μελομακάρονο και το cupcake (με το βουνό από frosting, αλλιώς cupcakes έφτιαχνα κι από πριν, το frosting είναι η διαφορά :-)), είναι απλώς ένα απτό, χειροπιαστό (και λίγο γελοίο) παράδειγμα.

      Πολλά φιλιά, πολλές ευχές, όπως λες κι εσύ με υγεία και ό,τι καλύτερο για όλους σας.

  3. Καλά Χριστούγεννα! Θα ήθελα και μια πανοραμική φωτογραφία του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού, παρακαλώ! Φιλάκια!

  4. όντως…είχες πολύυυ καιρό να κάνεις τέτοιου είδους καταγραφή…και όπως πάντα ήσουν απολαυστική με την περιγραφικότητα που εκφράζεις τις διαρκείς συγκρούσεις που βιώνεις μέσα σου!

  5. Διάβασα μονορουφι ολες σου τις αναρτήσεις. Εξαιρετική γραφή, διεισδυτική ματιά στην καθημερινότητά σου, ειλικρινής καταγραφή εντυπώσεων και συναισθημάτων. Αναμένω τις επόμενες ιστορίες σου.
    Νασαι καλά κι εσυ κι η οικογένειά σου.
    Θεσσαλονικη
    Λενα

    • Σ’ευχαριστώ πάρα πολύ Λένα για τα καλά σου λόγια. Όταν λαμβάνω θετικά σχόλια από αγνώστους αυτό με ενισχύει πάρα πολύ. Πολλές ευχές και ό,τι επιθυμείς για καλή χρονιά. Ναταλία

  6. Θεώρησέ με άγνωστη (για έξτρα ενίσχυση) και λάβε ένα θετικό σχόλιο κι από εμένα 🙂
    Πολύ γόνιμος προβληματισμός! οι ρίζες του μελομακάρονου βρίσκονται τόσο βαθιά στο χρόνο..
    Ωραίο πράγμα όμως σημειώνω και το να μένει το μυαλό της μητέρας ζωντανό κατά το σερβίρισμα! Χρόνια πολλά!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s