Προ-πασχάλιο ποτ πουρί

Έχω μπλέξει με πολλά τελευταία και, όπως βλέπετε, η συχνότητα των αναρτήσεών μου έχει μειωθεί. Σήμερα, λοιπόν, παρατίθεται μια μίνι συλλογή από σύντομα και διαφορετικά θέματα που έχω θελήσει κάποιες στιγμές να ανεβάσω, όμως δεν έχω προλάβει. Δε νομίζω να μπορέσω να γράψω ξανά μέχρι την Ανάσταση, οπότε στέλνω υπερατλαντικές πασχαλινές ευχές σε όλους. Και μην ξεχνάτε… όταν έρθει η ώρα, φάτε και κανένα έξτρα κοψιδάκι και για μας!

__________________________________________

tyropitakia

Κάποιο καιρό πριν είχα φτιάξει στο σπίτι τυροπιτάκια. Τα κλασικά που φτιάχνω συνήθως, τύπου “κουρού”, με σπιτική ζύμη, και φέτα που αναζητώ ειδικώς ώστε να είναι όσο γίνεται πιο γνήσια στη γεύση. Επειδή ήταν αρκετά, πήρα μαζί μου για να κεράσω και τα παιδιά στην ελληνοαμερικανική κοινότητα, και μαζί τους κέρασα και όσους γονείς βρίσκονταν γύρω. Ανάμεσά τους και έναν μπαμπά, Ελληνοαμερικάνο τρίτης γενιάς.

Τον είδα να δοκιμάζει το τυροπιτάκι και κάπως να κοντοστέκεται, λίγο σκεπτικός. Στη συνέχεια μου λέει, χωρίς να αστειεύεται: “Τώρα ανατρίχιασα. Ειλικρινά. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο αυτό που μου έδωσες μου θυμίζει τη γιαγιά μου. Από αυτήν έτρωγα τέτοια κι έχω να τα φάω από μικρός. Η μητέρα μου δεν τα έφτιαχνε”.

Το βρήκα βαθιά συγκινητικό.

___________________________________________

dash_button

Πρωί. Μαλλί άνω κάτω, μάτι μισάνοιχτο, πυτζάμα ξεχειλωμένη, φρουστ-φρουστ η παντόφλα σέρνεται στο πάτωμα. Ανοίγεις το ντουλάπι να πάρεις τον καφέ για να ετοιμάσεις τη δόση σου. Καταστροφή! Το πακέτο άδειο. Και τώρα;

Καμία ανησυχία, υπάρχει πλέον η λύση. Σε τέσσερα απλά βήματα.

Βήμα 1: Γίνεσαι Amazon Prime member. Αυτό σημαίνει ότι με μια μικρή ετήσια συνδρομή δεν πληρώνεις ταχυδρομικά στα περισσότερα από τα προϊόντα Amazon που προμηθεύεσαι. (Το έχουμε κάνει ήδη, υποκύψαμε από τον πρώτο χρόνο μας εδώ. Κίνηση αμφιλεγόμενη μεν,  αφάνταστα πρακτική δε).

Βήμα 2: Προμηθεύεσαι το ανάλογο Amazon dash button, της μάρκας του καφέ σου, και το κολλάς δίπλα στο ντουλάπι με τον καφέ ή δίπλα στην καφετιέρα. (Μέχρι εκεί δε φτάσαμε ακόμη, θέλω να ελπίζω πως δε θα φτάσουμε ούτε στο μέλλον!)

Βήμα 3: Σετάρεις το dash button, ώστε, όταν το πατάς, αυτόματα να υποβάλλεται παραγγελία για το είδος και την ποσότητα καφέ που επιθυμείς.

Βήμα 4: Όταν ο καφές σου τελειώνει, πατάς μια φορά το dash button. Σύντομα καινούργιο πακέτο θα βρεθεί μπροστά στην πόρτα σου.

Πρόκειται για εφεύρεση του AMAN Teleshopping; Κι όμως, όχι. Eίναι πραγματικότητα.

__________________________________________

Ανοίγουμε την πόρτα και το μάτι μας πέφτει στον τοίχο δεξιά μας, όπου κάποια παιδιά παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια.

 IMG_1047

Μπαίνουμε λίγο πιο μέσα και αντικρύζουμε μια θάλασσα από χρωματιστά μπαλόνια. Στην άλλη γωνία γιγαντοοθόνη και πιο δίπλα ένα τεράστιο ενυδρείο.

Τα μπαλόνια που βλέπετε είναι λίγα, δε βρήκα όμως καλύτερη φωτογραφία στο διαδίκτυο, και όταν ήμουν εκεί είχε πολύ κόσμο για να φωτογραφίσω.

Στο βάθος συλλογή από paraphernalia των NY Giants.

IMG_1048

Διασχίζουμε μια πόρτα και βρισκόμαστε μπροστά στον τροχό της τύχης.

IMG_1295

Από την άλλη πλευρά μηχανάκια για δωράκια.

IMG_1050

Στους τοίχους ανακοινώσεις για διαγωνισμούς.

IMG_1052

IMG_1053

Πού είμαστε; Μήπως σε μπιλιαρδάδικο με ηλεκτρονικά; Μήπως στο Hard Rock Cafe;

Πιθανώς το καταλάβατε ήδη απ’ τις φωτογραφίες: Βρισκόμαστε στον ορθοδοντικό!

Έχουμε πάει μέχρι τώρα τρεις φορές, όμως η εικόνα με ξαφνιάζει ακόμη.

_____________________________________________

papadiamantis

Στοιχείο 1:
Πρόσφατα, μετά από αντίσταση ετών, βρέθηκα κι εγώ στον 21ο αιώνα, αφού απέκτησα καινούργιο smart phone. Λειτουργικό, γρήγορο, με μεγάλη οθόνη και όλα τα χρήσιμα apps, σημαντική αναβάθμιση από το προηγούμενό μου. Τώρα αντιλαμβάνομαι πολύ καλύτερα γιατί μπορεί να κανείς κολλήσει, μετατρέποντάς το σε προέκταση του εαυτού του.

Στοιχείο 2:
Όταν πλησιάζει το Πάσχα, τα τελευταία χρόνια απολαμβάνω ιδιαίτερα να διαβάζω Παπαδιαμάντη. Μου έχει γίνει κάπως σαν σαρακοστιανή τελετουργία. Όταν την πρωτοξεκίνησα, αρκετά χρόνια πριν, δυσκολευόμουν να τον παρακολουθήσω. Όμως το έκανα λίγο αγγαρεία γιατί το είχα πάρει πατριωτικά. “Πώς γίνεται να μην καταλαβαίνω, όχι θα τον διαβάσω κι ας μην τα πιάνω όλα, οι άλλοι πώς λένε ότι είναι τόσο καλός;” Μου έπαιρνε ώρα να τελειώσω μια σελίδα και η διαδικασία μου φαινόταν περισσότερο κουραστική παρά ευχάριστη.

Φέτος διαπίστωσα ότι, μετά από χρόνια εξάσκησης, μόνο απόλαυση μου προκαλεί πλέον η ανάγνωσή του. Συνειδητοποίησα ότι ξαφνικά απορώ πώς δεν τον καταλάβαινα παλιότερα, αφού τώρα αισθάνομαι σαν να μου μιλά ένας αγαπημένος παππούς, μάλιστα πολλές εκφράσεις και χαρακτηρισμοί του μου φαίνονται και διατυπωμένοι με πολύ χιούμορ.

Επίσης νιώθω ευγνώμων για το ότι, όταν ήμουν μικρή, παρά τις δικές μου διαμαρτυρίες, ο πατέρας μου επέμενε να περνώ μαζί του κάποιες βδομάδες κάθε χρόνο στο χωριό μας στην Κρήτη, για να “αποκτήσω παραστάσεις”, όπως έλεγε. Οι παραστάσεις αυτές συνέβαλαν αναμφίβολα στο να γίνω διαφορετικός άνθρωπος απ’ ό,τι θα ήμουν αν δεν τις είχα. Και στο προκείμενο, χωρίς αυτές, όσο και να ξεπερνούσα το εμπόδιο της γλώσσας, τα κείμενα του Παπαδιαμάντη θα μου παρέμεναν εν πολλοίς απροσπέλαστα.

Τέλος, πρόσφατα ανακάλυψα με χαρά ότι τα άπαντα του Παπαδιαμάντη, καθώς και σχολιαστικά άρθρα κλπ., υπάρχουν στο διαδίκτυο. Καταπληκτικό αυτό για τη νεομετανάστρια φαν!

Στοιχείο 1 + Στοιχείο 2 μαζί: 
Ξεκουράζομαι αραχτή στην ξαπλωτή πολυθρόνα μου. Μαλακή φόρμα, άνετο πασούμι- παντοφλάκι, όλοι είναι απασχολημένοι και κανείς δε με χρειάζεται για λίγα λεπτά – σπάνια στιγμή. Στο χέρι μου το καινούργιο μου τηλέφωνο. Ανοίγω το διαδίκτυο, τσεκάρω email, χαζεύω λίγο τα νέα και μου έρχεται η ιδέα: Θα διαβάσω ένα διήγημα του Παπαδιαμάντη. Διαρκεί τόσο που μάλλον θα προλάβω να το τελειώσω μέχρι κάποιος στο σπίτι να με φωνάξει για να καλύψω κάποια ανάγκη του.

Κι έτσι να ‘μαι λοιπόν. Το σώμα μου στην Αμερική του 2016 με το smart phone στο χέρι, το μυαλό μου σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο, σε μια γλυκεία και κατανυκτικήν Ανάστασιν εν μέσω των ανθούντων δένδρων υπό ελαφράς αύρας σειομένων ευωδών θάμνων, και των λευκών ανθέων της αγραμπελιάς. Τι σχήμα οξύμωρο! Παρότι πέρασαν χρόνια που είμαστε εδώ, υπάρχουν τελικά ακόμη στιγμές που ξυπνά μέσα μου η γνωστή πλέον κατάσταση, η διχαστική.

Άντεξα για δύο διηγήματα έτσι. Στη συνέχεια έκλεισα το τηλέφωνο, πήγα στη βιβλιοθήκη και κατέβασα το βιβλίο. Αν θελήσω στο εξής κάποιο κείμενο που δεν βρίσκεται εκεί μέσα, θα το εκτυπώσω τουλάχιστον, και θα το διαβάσω σε χαρτί.

 

Advertisements

One thought on “Προ-πασχάλιο ποτ πουρί

  1. Γεια σου Ναταλάκι!!!!!!
    Τι όμορφα που γράφεις ακόμα μια φορά!!!!!!
    Αυτό με τα ψώνια στην πόρτα… Pas mal… Λέω εγώ τώρα… Για πρακτικούς λόγους καθαρά!!!!
    Το ιατρείο του ορθοδοντικού με ξεπερνά… Ταιριάζει όμως στην Αμερική νομίζω. Τα παιδιά πώς ένιωσαν εκεί μέσα;;;;
    Ο Παπαδιαμάντης… Αχ!!!!! Όπως ένιωθες στην αρχή που τον διάβαζες και κουραζόσουν να τον καταλάβεις, έτσι ένιωσα τις δύο πρώτες φορές που έπιασα στα χέρια μου την “Ασκητική” του Καζαντζάκη… Κι ήταν ένα τόσο δα βιβλίο… Απ αυτά που νομίζεις ότι τα βγάζεις σ ένα απόγευμα… Αλλά έτσι και το καταφέρεις, τι μαγεία έιναι αυτή!!!!! Κι εγώ πάντως θέλω χαρτί και όχι kindle ή κινητό. Κρατάω και τις σημειώσεις μου. Και θέλω και αίσθηση αφής και μυρωδιάς…
    Καλή Ανάσταση και σε σας παιδιά!!!!!! Να είστε όλοι καλά!!!!!!
    Σε φιλώ!!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s