Κοπιάστε κι από ‘δω…

homer

Για βδομάδες λυπάμαι που δεν έχω γράψει κάτι καινούργιο στο παρόν ιστολόγιο. Είναι αλήθεια ότι όλος μου ο ιστολογιακός χρόνος (και πολύς περισσότερος από αυτόν) αφιερώνεται αυτή τη στιγμή στο Κατ’ Οίκον Ιστορία. Φαίνεται πως επιτέλους βρέθηκε τρόπος η νοσταλγία μου για την πατρίδα να μετασχηματιστεί σε κάτι πιο χρήσιμο από γκρίνια και αμπελοφιλοσοφίες. Έτσι λοιπόν όπως τα βλέπω τα πράγματα, πιθανώς η δραστηριότητά μου εδώ να οδηγείται προς ένα μεγάλο διάλειμμα.

Αν είστε καινούργιοι επισκέπτες, φυλλομετρώντας τις παρούσες αναρτήσεις μου προς τα πίσω θα πάρετε μια καλή γεύση των σκέψεων και των αισθημάτων που συνόδευσαν την προσαρμογή μου στην Αμερική. Μετά από πέντε χρόνια, νομίζω πως αυτή έχει τώρα φτάσει σε κάποια ολοκλήρωση. Εύχομαι η μουρμούρα μου να φανεί χρήσιμη σε όποιον περνά πιθανώς ανάλογες εμπειρίες ή αναρωτιέται πώς μπορεί να νιώθει κανείς πραγματοποιώντας μια τέτοια μετανάστευση. Σίγουρα βοήθησε εμένα να αντιμετωπίσω αυτήν την τόσο δύσκολη διαδικασία.

Από την άλλη, αν εσείς ή οι γνωστοί σας θα μπορούσατε να χρησιμοποιήσετε το καινούργιο μου ιστολόγιο ως εργαλείο για να διδάξετε στα παιδιά σας ελληνική Ιστορία, θα χαρώ πολύ να κατευθυνθείτε προς τα εκεί. Με αρκετό θράσος, εφόσον δεν είμαι εκπαιδευτικός, και με το υπόβαθρο που μου προσφέρει η φοίτησή μου στο τμήμα Σπουδών στον Ελληνικό Πολιτισμό του Ανοιχτού Πανεπιστημίου, ξοδεύω πλέον σημαντική ενέργεια για τη δημιουργία του.

Στόχος μου είναι να κάνω εύκολη για κάποιον μη ειδικό σαν κι εμένα τη διδασκαλία της ελληνικής Ιστορίας στο σπίτι. Σταχυολογώ τις καλύτερες σχετικές δραστηριότητες που βρίσκω στο διαδίκτυο, πολλές από αυτές τις απλοποιώ με γνώμονα την εμπειρία των παιδιών μου που μεγαλώνουν έξω από την Ελλάδα, φτιάχνω επιπλέον και δικές μου και παρουσιάζω το υλικό μάθημα-μάθημα, με οργανωμένο και κατανοητό τρόπο. Επιδιώκω ό,τι θα χρειαστεί κανείς να βρίσκεται μαζεμένο στις αναρτήσεις μου, χωρίς να απαιτείται άλλο ψάξιμο, ούτε κατι περισσότερο από μια προσεκτική ανάγνωσή τους. Αν τελικά έστω και ένας κάνει μάθημα στο παιδί του χρησιμοποιώντας την πληροφορία που επεξεργάζομαι, θα νιώσω ότι ο κόπος μου δεν πάει χαμένος.

Θερμές ευχαριστίες, λοιπόν, σε όσους έχουν κάνει μαζί μου τη διαδρομή μέχρι εδώ. Σας περιμένω για το κέρασμα στα διπλανά διαμερίσματα.

Πάμε μια βόλτα, στο Summit NJ…

Ψάχνω καιρό κάποιο θέμα που να μην έχω ξαναθίξει για τη ζωή στα προάστια εδώ στην Αμερική, που να αξίζει να σας το αναφέρω. Κι εκεί που λέω ότι δεν έχω τίποτα καινούργιο να γράψω, εκεί που έχω εξαφανιστεί για μήνες από το ιστολόγιο, βγαίνουμε για μια βολτίτσα σε γειτονική μικρή πόλη, και αυτομάτως μου προσφέρεται υλικό!

animal_blessing

Αφίσα που είδαμε κολλημένη σε βιτρίνα μαγαζιού.

Λίγα μέτρα πιο κάτω δε, καθώς περπατούσαμε στο πεζοδρόμιο, πέσαμε πάνω σ’ έναν ψύκτη. Πάνε τα παιδιά να πιουν νερό, και συνειδητοποιούμε ότι εκτός από βρυσούλα για μεγάλους και παιδιά, υπάρχει και μία ακόμη.

water_fountain

Μας πήρε λίγη ώρα να καταλάβουμε για ποιον προοριζόταν η χαμηλή βρυσούλα.

______________________

Μόνο του δε θα αποτελούσε αποκλειστική αφορμή για ανάρτηση, όμως, αφού σας γράφω, θέλω να αναφέρω και το εξής. Στη σταδιακή μου προσπάθεια να κατευθυνθώ (αν τα καταφέρω κάποια στιγμή στο μέλλον) προς την εικονογράφηση, ξεκίνησα τις τελευταίες βδομάδες μάθημα ελευθέρου σχεδίου-μοντέλο για να βελτιώσω τη ζωγραφική μου ικανότητα.

Κυριολεκτικά δέκα λεπτά από το σπίτι μας, με χαλαρή οδήγηση ανάμεσα στα δεντράκια, τις πρασινάδες και τα ελαφάκια, μου προσφέρεται η δυνατότητα να παρακολουθήσω μάθημα σε μια μικρή σχολή καλών τεχνών, με ζωγράφο καθηγητή και ζωντανό μοντέλο. Ε, λοιπόν, να κάτι στο οποίο εδώ έχω πρόσβαση τόσο απλά και εύκολα σε σχέση με το σπίτι μας στην Αθήνα.

Έχω πάει στο μάθημα τέσσερις φορές και κάπως ξεπέρασα την πρώτη απογοήτευση ότι τα πάω χάλια κι ότι είναι πολύ δύσκολο. Άσχετα απ’ το πόσο καλή είναι η επίδοσή μου ή απ’ το αν το εγχείρημα θα οδηγήσει πουθενά στο τέλος, προχθές κατάλαβα ότι έχω αρχίσει, ομολογώ, να το απολαμβάνω.

life_drawing

Προ-πασχάλιο ποτ πουρί

Έχω μπλέξει με πολλά τελευταία και, όπως βλέπετε, η συχνότητα των αναρτήσεών μου έχει μειωθεί. Σήμερα, λοιπόν, παρατίθεται μια μίνι συλλογή από σύντομα και διαφορετικά θέματα που έχω θελήσει κάποιες στιγμές να ανεβάσω, όμως δεν έχω προλάβει. Δε νομίζω να μπορέσω να γράψω ξανά μέχρι την Ανάσταση, οπότε στέλνω υπερατλαντικές πασχαλινές ευχές σε όλους. Και μην ξεχνάτε… όταν έρθει η ώρα, φάτε και κανένα έξτρα κοψιδάκι και για μας!

__________________________________________

tyropitakia

Κάποιο καιρό πριν είχα φτιάξει στο σπίτι τυροπιτάκια. Τα κλασικά που φτιάχνω συνήθως, τύπου “κουρού”, με σπιτική ζύμη, και φέτα που αναζητώ ειδικώς ώστε να είναι όσο γίνεται πιο γνήσια στη γεύση. Επειδή ήταν αρκετά, πήρα μαζί μου για να κεράσω και τα παιδιά στην ελληνοαμερικανική κοινότητα, και μαζί τους κέρασα και όσους γονείς βρίσκονταν γύρω. Ανάμεσά τους και έναν μπαμπά, Ελληνοαμερικάνο τρίτης γενιάς.

Τον είδα να δοκιμάζει το τυροπιτάκι και κάπως να κοντοστέκεται, λίγο σκεπτικός. Στη συνέχεια μου λέει, χωρίς να αστειεύεται: “Τώρα ανατρίχιασα. Ειλικρινά. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο αυτό που μου έδωσες μου θυμίζει τη γιαγιά μου. Από αυτήν έτρωγα τέτοια κι έχω να τα φάω από μικρός. Η μητέρα μου δεν τα έφτιαχνε”.

Το βρήκα βαθιά συγκινητικό.

___________________________________________

dash_button

Πρωί. Μαλλί άνω κάτω, μάτι μισάνοιχτο, πυτζάμα ξεχειλωμένη, φρουστ-φρουστ η παντόφλα σέρνεται στο πάτωμα. Ανοίγεις το ντουλάπι να πάρεις τον καφέ για να ετοιμάσεις τη δόση σου. Καταστροφή! Το πακέτο άδειο. Και τώρα;

Καμία ανησυχία, υπάρχει πλέον η λύση. Σε τέσσερα απλά βήματα.

Βήμα 1: Γίνεσαι Amazon Prime member. Αυτό σημαίνει ότι με μια μικρή ετήσια συνδρομή δεν πληρώνεις ταχυδρομικά στα περισσότερα από τα προϊόντα Amazon που προμηθεύεσαι. (Το έχουμε κάνει ήδη, υποκύψαμε από τον πρώτο χρόνο μας εδώ. Κίνηση αμφιλεγόμενη μεν,  αφάνταστα πρακτική δε).

Βήμα 2: Προμηθεύεσαι το ανάλογο Amazon dash button, της μάρκας του καφέ σου, και το κολλάς δίπλα στο ντουλάπι με τον καφέ ή δίπλα στην καφετιέρα. (Μέχρι εκεί δε φτάσαμε ακόμη, θέλω να ελπίζω πως δε θα φτάσουμε ούτε στο μέλλον!)

Βήμα 3: Σετάρεις το dash button, ώστε, όταν το πατάς, αυτόματα να υποβάλλεται παραγγελία για το είδος και την ποσότητα καφέ που επιθυμείς.

Βήμα 4: Όταν ο καφές σου τελειώνει, πατάς μια φορά το dash button. Σύντομα καινούργιο πακέτο θα βρεθεί μπροστά στην πόρτα σου.

Πρόκειται για εφεύρεση του AMAN Teleshopping; Κι όμως, όχι. Eίναι πραγματικότητα.

__________________________________________

Ανοίγουμε την πόρτα και το μάτι μας πέφτει στον τοίχο δεξιά μας, όπου κάποια παιδιά παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια.

 IMG_1047

Μπαίνουμε λίγο πιο μέσα και αντικρύζουμε μια θάλασσα από χρωματιστά μπαλόνια. Στην άλλη γωνία γιγαντοοθόνη και πιο δίπλα ένα τεράστιο ενυδρείο.

Τα μπαλόνια που βλέπετε είναι λίγα, δε βρήκα όμως καλύτερη φωτογραφία στο διαδίκτυο, και όταν ήμουν εκεί είχε πολύ κόσμο για να φωτογραφίσω.

Στο βάθος συλλογή από paraphernalia των NY Giants.

IMG_1048

Διασχίζουμε μια πόρτα και βρισκόμαστε μπροστά στον τροχό της τύχης.

IMG_1295

Από την άλλη πλευρά μηχανάκια για δωράκια.

IMG_1050

Στους τοίχους ανακοινώσεις για διαγωνισμούς.

IMG_1052

IMG_1053

Πού είμαστε; Μήπως σε μπιλιαρδάδικο με ηλεκτρονικά; Μήπως στο Hard Rock Cafe;

Πιθανώς το καταλάβατε ήδη απ’ τις φωτογραφίες: Βρισκόμαστε στον ορθοδοντικό!

Έχουμε πάει μέχρι τώρα τρεις φορές, όμως η εικόνα με ξαφνιάζει ακόμη.

_____________________________________________

papadiamantis

Στοιχείο 1:
Πρόσφατα, μετά από αντίσταση ετών, βρέθηκα κι εγώ στον 21ο αιώνα, αφού απέκτησα καινούργιο smart phone. Λειτουργικό, γρήγορο, με μεγάλη οθόνη και όλα τα χρήσιμα apps, σημαντική αναβάθμιση από το προηγούμενό μου. Τώρα αντιλαμβάνομαι πολύ καλύτερα γιατί μπορεί να κανείς κολλήσει, μετατρέποντάς το σε προέκταση του εαυτού του.

Στοιχείο 2:
Όταν πλησιάζει το Πάσχα, τα τελευταία χρόνια απολαμβάνω ιδιαίτερα να διαβάζω Παπαδιαμάντη. Μου έχει γίνει κάπως σαν σαρακοστιανή τελετουργία. Όταν την πρωτοξεκίνησα, αρκετά χρόνια πριν, δυσκολευόμουν να τον παρακολουθήσω. Όμως το έκανα λίγο αγγαρεία γιατί το είχα πάρει πατριωτικά. “Πώς γίνεται να μην καταλαβαίνω, όχι θα τον διαβάσω κι ας μην τα πιάνω όλα, οι άλλοι πώς λένε ότι είναι τόσο καλός;” Μου έπαιρνε ώρα να τελειώσω μια σελίδα και η διαδικασία μου φαινόταν περισσότερο κουραστική παρά ευχάριστη.

Φέτος διαπίστωσα ότι, μετά από χρόνια εξάσκησης, μόνο απόλαυση μου προκαλεί πλέον η ανάγνωσή του. Συνειδητοποίησα ότι ξαφνικά απορώ πώς δεν τον καταλάβαινα παλιότερα, αφού τώρα αισθάνομαι σαν να μου μιλά ένας αγαπημένος παππούς, μάλιστα πολλές εκφράσεις και χαρακτηρισμοί του μου φαίνονται και διατυπωμένοι με πολύ χιούμορ.

Επίσης νιώθω ευγνώμων για το ότι, όταν ήμουν μικρή, παρά τις δικές μου διαμαρτυρίες, ο πατέρας μου επέμενε να περνώ μαζί του κάποιες βδομάδες κάθε χρόνο στο χωριό μας στην Κρήτη, για να “αποκτήσω παραστάσεις”, όπως έλεγε. Οι παραστάσεις αυτές συνέβαλαν αναμφίβολα στο να γίνω διαφορετικός άνθρωπος απ’ ό,τι θα ήμουν αν δεν τις είχα. Και στο προκείμενο, χωρίς αυτές, όσο και να ξεπερνούσα το εμπόδιο της γλώσσας, τα κείμενα του Παπαδιαμάντη θα μου παρέμεναν εν πολλοίς απροσπέλαστα.

Τέλος, πρόσφατα ανακάλυψα με χαρά ότι τα άπαντα του Παπαδιαμάντη, καθώς και σχολιαστικά άρθρα κλπ., υπάρχουν στο διαδίκτυο. Καταπληκτικό αυτό για τη νεομετανάστρια φαν!

Στοιχείο 1 + Στοιχείο 2 μαζί: 
Ξεκουράζομαι αραχτή στην ξαπλωτή πολυθρόνα μου. Μαλακή φόρμα, άνετο πασούμι- παντοφλάκι, όλοι είναι απασχολημένοι και κανείς δε με χρειάζεται για λίγα λεπτά – σπάνια στιγμή. Στο χέρι μου το καινούργιο μου τηλέφωνο. Ανοίγω το διαδίκτυο, τσεκάρω email, χαζεύω λίγο τα νέα και μου έρχεται η ιδέα: Θα διαβάσω ένα διήγημα του Παπαδιαμάντη. Διαρκεί τόσο που μάλλον θα προλάβω να το τελειώσω μέχρι κάποιος στο σπίτι να με φωνάξει για να καλύψω κάποια ανάγκη του.

Κι έτσι να ‘μαι λοιπόν. Το σώμα μου στην Αμερική του 2016 με το smart phone στο χέρι, το μυαλό μου σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο, σε μια γλυκεία και κατανυκτικήν Ανάστασιν εν μέσω των ανθούντων δένδρων υπό ελαφράς αύρας σειομένων ευωδών θάμνων, και των λευκών ανθέων της αγραμπελιάς. Τι σχήμα οξύμωρο! Παρότι πέρασαν χρόνια που είμαστε εδώ, υπάρχουν τελικά ακόμη στιγμές που ξυπνά μέσα μου η γνωστή πλέον κατάσταση, η διχαστική.

Άντεξα για δύο διηγήματα έτσι. Στη συνέχεια έκλεισα το τηλέφωνο, πήγα στη βιβλιοθήκη και κατέβασα το βιβλίο. Αν θελήσω στο εξής κάποιο κείμενο που δεν βρίσκεται εκεί μέσα, θα το εκτυπώσω τουλάχιστον, και θα το διαβάσω σε χαρτί.

 

Και πάλι Χριστούγεννα στο New Jersey…

Πρώτη χρονιά φέτος που μπορώ να νιώσω και χαρά στις γιορτές, παρότι τις περνάω σε ξένη χώρα. Χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια σχεδόν. Πολλά θέλω να γράψω, όμως δεν έχω βρει το χρόνο. Για σήμερα, λοιπόν, μια φωτογραφική ανάρτηση, που από πέρυσι σας τη χρωστούσα. Θερμές ευχές για τις γιορτές. Το γεγονός ότι με διαβάζετε παραμένει για μένα πολύτιμο δώρο.

__________________________

Ελάχιστο δείγμα από κήπους στη γύρω περιοχή:

xmas_house1

xmas_house2 xmas_house3

Μερικές απόψεις από το σπίτι του Disney, κάπου στη γειτονιά μας:

disney_house2 disney_house1

Νυχτερινό βίντεο σπιτιού σε κοντινό δρόμο (σας παρακαλώ δείτε το, αξίζει):

Και τέλος, φωτάκια που αναβοσβήνουν συγχρονισμένα με τη μουσική στο ραδιόφωνο (στη φωτεινή πινακίδα μας πληροφορεί ποιο σταθμό πρέπει ν’ακούσουμε για να δούμε το εφέ).

Καλές γιορτές σε όλους!

Διαλιέχτε, κυρίες μου, διαλιέχτε…

puzzled_bunny

Τόσα χρόνια στην Αμερική, και δεν έχω μιλήσει καθόλου για ένα σημαντικό θέμα του καθημερινού βίου, αυτό των επιλογών. Των ατελείωτων επιλογών, σε οποιοδήποτε τομέα της καταναλωτικής διεργασίας. Όπου βρεθείς, περιτριγυρίζεσαι από μια ατέρμονη λίστα δυνατοτήτων, που καραδοκούν για να ρουφήξουν σημαντικό μέρος της ενέργειάς σου.

Ας φέρω ένα παράδειγμα. Πες ότι θέλεις να παραγγείλεις ένα σάντουιτς σε κάποιο καφέ. Αφού μελετήσεις τον εκτενή κατάλογο των προσφερομένων πιάτων, και καταλήξεις σ’αυτό που σ’ενδιαφέρει, πρέπει στη συνέχεια να πλοηγηθείς ανάμεσα στις διαφορετικές δυνατότητες που διαθέτεις για την επιλογή σου. Άσπρο, μαύρο ή πολύσπορο ψωμί; Για συνοδευτικό, σαλάτα, πατατάκια ή φρούτο; Μήπως θέλεις κάποια αλλαγή στη δομή του σάντουιτς; Μήπως θέλεις να αφαιρέσεις κάποιο/κάποια υλικά ή να τα αντικαταστήσεις με άλλα; Μήπως θέλεις μόνο μισό σάντουιτς και, αντί για το άλλο μισό, σούπα ή σαλάτα; Μήπως, μαζί με το σάντουιτς, θέλεις και κάποιο ποτό ή επιδόρπιο στη μισή τιμή;  Customize, personalize, οι μαγικές λέξεις της αμερικανικής κατανάλωσης. Θυμηθείτε τον καφέ του Starbucks, τον οποίο μπορείς να τροποποιήσεις κατά το δοκούν, και να τον παραλάβεις φτιαγμένο ειδικά για σένα, με το όνομά σου γραμμένο στο ποτήρι.

Για να παραγγείλω, λοιπόν, κάθε φορά που θέλω να φάω ή να πιω κάτι εκτός σπιτιού, πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσω το μπαράζ των ερωτήσεων του υπαλλήλου που θα μου πάρει την παραγγελία. Tόσο κουραστική μου φαίνεται αυτή η διαδικασία, που με τρόμο με βλέπω κάποιες στιγμές να προσλαμβάνω με θετική ματιά εφαρμογές σαν αυτή που θα σας περιγράψω στη συνέχεια, που στην ουσία τους με βρίσκουν εντελώς αντίθετη.

Πρόσφατα έμαθα ότι στη γνωστή αλυσίδα καφέ/ταχυφαγείου Panera Bread (σκεφτείτε κάτι σαν “Γρηγόρη μικρογεύματα”), έχουν εγκατασταθεί υπολογιστές, στους οποίους πληκτρολογείς την παραγγελία σου, αντί να μιλήσεις σε κάποιον υπάλληλο. Εκεί μπορείς να δεις αναλυτικά ολόκληρο τον κατάλογο των προσφερομένων ειδών, αναλυτικά τα συστατικά της κάθε επιλογής, και με ένα κλικ να προσθαφαιρέσεις ό,τι θέλεις. Ολοκληρώνεις την παραγγελία σου πληρώνοντας με την πιστωτική σου κάρτα, και στη συνέχεια απλώς παραλαμβάνεις το πιάτο σου από το ειδικό γκισέ. Αν θέλεις, δεν επικοινωνείς με κανέναν, μόνος και ακοινώνητος μπαίνεις, μόνος και ακοινώνητος βγαίνεις.

Το σύστημα αυτό έχει προχωρήσει και ακόμη περισσότερο. Μπορείς να κατεβάσεις το ανάλογο app στο κινητό σου, να παραγγείλεις μέσω αυτού, είτε βρίσκεσαι εκτός του μαγαζιού είτε εντός του (!), και στη συνέχεια να παραλάβεις την παραγγελία σου, πακεταρισμένη σε σακουλάκι, που θα το βρεις αποθηκευμένο σε ειδικά ράφια γι’ αυτό το σκοπό, με το όνομά σου γραμμένο πάνω του. Μπαίνεις, το αρπάζεις, και βγαίνεις.

Παρότι διαφωνώ πολύ μ’αυτού του είδους τις πρακτικές, που τείνουν να εξαλείψουν τη διαπροσωπική επικοινωνία, δεν μπορώ να πω ότι δεν αισθάνθηκα ανακούφιση τις φορές που δοκιμαστικά τις χρησιμοποίησα. Μπόρεσα να μελετήσω την παραγγελία με την ησυχία μου και να κάνω τις επιλογές μου χωρίς το άγχος που νιώθω συνήθως σε τέτοιου τύπου συνδιαλλαγές. Αυτή η εναλλακτική, με την οποία κατά βάση δε συμφωνώ, προσωπικά δε θα μου ήταν χρήσιμη αν η γκάμα των επιλογών μου ήταν μικρότερη.

Με το ατελείωτο εύρος επιλογών, ο  καταναλωτής αισθάνεται κύριος της καταναλωτικής διαδικασίας, ανεξάρτητα απ’ το αν ειλικρινά είναι (κατά τη γνώμη μου, δεν είναι – αυτό, όμως, είναι άλλο κεφάλαιο, σας έχω πει την άποψή μου επί του θέματος εδώ). Νιώθει ότι η επιθυμία του μετράει, ότι οι επιλογές του έχουν αξία. Και εν μέρει τούτο είναι αλήθεια, όσο κι αν οι επιθυμίες του κατευθύνονται έξωθεν, ο καταναλωτής στην αμερικάνικη κουλτούρα έχει πράγματι δύναμη.

Ταυτόχρονα, όμως, ο πολίτης εκπαιδεύεται ώστε να συμπεριφέρεται σαν κακομαθημένο παιδάκι, καθώς τα πάντα πρέπει να είναι διαρκώς της απολύτου αρεσκείας του. Έχουμε βρεθεί πολλές φορές μάρτυρες σε διαμαρτυρίες πελατών για κάποια ασήμαντη ατέλεια του προϊόντος που παρέλαβαν, τις οποίες ο υπάλληλος, όσο γελοία και να ήταν η απαίτηση, τις αντιμετώπισε με σοβαρότητα. Συνολικά, για την αμερικάνικη κοσμοαντίληψη, το άτομο και η προσωπική του επιθυμία είναι το κέντρο του κόσμου, έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον.

Σίγουρα πάντως, αυτή η πελατειοκεντρική προσέγγιση βοηθά στο να είναι οι υπάλληλοι σχεδόν πάντα ευγενείς κι εξυπηρετικοί. Δεν έχει υπάρξει φορά που πραγματικά είχαμε πρόβλημα με κάποιο προϊόν ή υπηρεσία, και δε μας αντιμετώπισαν με σεβασμό κι ευγένεια, ενώ, χωρίς εξαίρεση, μας αποζημίωσαν με τέτοιο τρόπο, ώστε να μείνουμε τελικά πολύ ικανοποιημένοι.

Σας αφήνω να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα, κλείνοντας με το ακόλουθο περιστατικό, που προκάλεσε και τη συγγραφή τούτης της ανάρτησης. Χθες παρήγγειλα έναν καφέ σε ένα εστιατόριο που σερβίρει πρωινό. Δεν ήταν mass-market αλυσίδα, αλλά ένα μοναδικό, πολύ περιποιημένο μαγαζί, σε μια μικρή πόλη κοντά μας. Ο καφές μου ήρθε στο τραπέζι μέσα στην κανάτα όπου τον εκχύλιζαν, την πρέσα της οποίας θα έπρεπε να πιέσω για να τον σουρώσω εγώ. Συνοδευόταν από χρονόμετρο που μου υπεδείκνυε για πόση ώρα οι κόκκοι του αιωρούνταν στο καυτό νερό. Το χρονόμετρο το είχαν σετάρει να χτυπήσει τη στιγμή που αυτοί θεωρούσαν ότι θα είναι τόσο δυνατός όσο θα έπρεπε. Αν τον ήθελα λιγότερο ή περισσότερο δυνατό, τότε, κοιτώντας το χρονόμετρο, είχα, εγώ και μόνο εγώ πλέον, απόλυτο έλεγχο της διαδικασίας.

coffee_timer

Ο χαρωπός επιβάτης σας χαιρετά

Μαζεμένα τ’ανεβάζω, αλλά τι να κάνω, το περιβάλλον με προκαλεί. Περπατούσα σήμερα να πάρω τα παιδιά μου από το σχολείο. Μια στιγμή, το μάτι μου έπεσε αφηρημένα στο παράθυρο ενός απ’ τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα δίπλα μου. Καθώς το προσπερνούσα με τον κεκτημένο μου ρυθμό, ξαφνικά σταμάτησα. Παύση, για όσα δευτερόλεπτα χρειάστηκαν για να καταγραφεί η εικόνα στη συνείδηση, μεταβολή, λίγα βήματα προς τα πίσω και ξανά κοίταγμα μέσα απ’ το παράθυρο.

Δεν είχα κάνει λάθος. Είχα πράγματι δει αυτό:

car_skeletonΓια όποιον αναρωτιέται, σας παραπέμπω στην ανάλυση που είχα κάνει πέρυσι τέτοια εποχή για τις διακοσμήσεις των κήπων, εστιάζοντας συγκεκριμένα στο Halloween, που τώρα είναι η εποχή του. Άντε και καλό χειμώνα!

My big fat Greek Fest

Τσίπρας στην Αμερική, όλο σχόλια διαβάζω στο διαδίκτυο, κι αναπόφευκτα πάλι το γνωστό θέμα τριγυρνάει στο μυαλό μου, έχετε κουραστεί να τ’ ακούτε – ποιοι είμαστε, ποια εικόνα δίνουμε στους άλλους αλλά και στους εαυτούς μας κλπ. κλπ. (Παρεπιπτόντως, πετύχατε τη θεϊκή φράση που κυκλοφορεί ως δική του ατάκα; “…And from here, my woman Pidgeon“. Γελάσαμε πάρα πολύ).

Πάλι σ’αυτό το μοτίβο, λοιπόν, έγραψα κι αυτή τη φορά για το διαδικτυακό ντοκιμαντέρ New Diaspora. Παραθέτω την ανάρτηση για όποιον δεν βαρέθηκε ακόμη.

_________________________________________________________________________

t_shirtΟι ελληνοαμερικανικές κοινότητες της παλαιότερης κυρίως διασποράς συχνά συσπειρώνονται γύρω από κάποια ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία. Οι εκκλησίες αυτές, εκτός από την επιτέλεση των σχετικών με τη λατρεία εκδηλώσεων, αναλαμβάνουν και το ρόλο του σημείου συνάντησης και κοινωνικοποίησης των ελληνικής καταγωγής μελών τους, καθώς οργανώνουν ελληνικό σχολείο και πολλές άλλες δραστηριότητες για τα παιδιά και τους νέους, όπως πρωταθλήματα, παραδοσιακούς χορούς, διαγωνισμούς υποκριτικής και καλλιτεχνικών ή καλοκαιρινές εξορμήσεις νεανικών ομάδων στην Ελλάδα. Είναι το μέρος όπου οι Ελληνοαμερικάνοι βρίσκονται συστηματικά όλοι μαζί και ο τρόπος ώστε τα παιδιά και τα εγγόνια τους να γνωριστούν και να κάνουν παρέα μεταξύ τους, με απώτερο σκοπό να διατηρηθεί η έννοια της κοινότητας και ο ελληνικός της χαρακτήρας. Για πολλούς Ελληνοαμερικάνους δεύτερης και τρίτης γενιάς, είναι ο μοναδικός δεσμός με την Ελλάδα, τα έθιμα, τις παραδόσεις και την κοσμοαντίληψη των κατοίκων της.

Οι εκκλησίες αυτές στηρίζονται οικονομικά στις συνεισφορές των μελών τους, ενώ μια επιπρόσθετη, πολύ σημαντική, πηγή εισοδήματος αποτελεί η οργάνωση μιας ετήσιας γιορτής, του λεγόμενου “Greek Festival” ή, συντομότερα, Greek Fest. Κάθε εκκλησία διοργανώνει το δικό της φεστιβάλ, το οποίο συνήθως διαρκεί τρεις ή τέσσερις μέρες, και υποστηρίζεται αποκλειστικά από εθελοντική και πολύ κοπιαστική εργασία των μελών της κοινότητας.

foodΗ εκκλησία της περιοχής μας, στην κοινότητα της οποίας και συμμετέχουμε οικογενειακώς από τότε που βρεθήκαμε νεο-μετανάστες στην προαστιακή Αμερική εδώ και τέσσερα χρόνια, είχε πριν λίγο καιρό το δικό της πανηγύρι. Όπως και η παρέλαση της Νέας Υόρκης, για την οποία είχα γράψει παλιότερα στο New Diaspora, έτσι και το Greek Fest μου δημιουργεί κάθε φορά αντικρουόμενα συναισθήματα. Η ειλικρινής και διαρκής ευγνωμοσύνη μου για την παρουσία αυτής της κοινότητας, στην οποία έχω βρει καταφύγιο από την υπαρξιακή αναστάτωση που ακόμη και τώρα μου προκαλεί η απομάκρυνση από την πατρίδα, καθώς και η διαπίστωση ότι οι Ελληνοαμερικάνοι αγαπούν βαθιά ό,τι αισθάνονται ελληνικό, δεν μπορούν να αναιρέσουν το αίσθημα μουδιάσματος που νιώθω κάθε φορά που συμμετέχω σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις, οι οποίες κάλλιστα θ’ αποτελούσαν πλάνα της ταινίας “My Big Fat Greek Wedding”.

Με μουσική υπόκρουση που θυμίζει μπουζούκια ή πανηγύρι σε ελληνική επαρχία, οι επισκέπτες του Fest μπορούν να απολαύσουν, εκτός από τα αναμενόμενα σουβλάκι και γύρο, πιάτα όπως γεμιστά, παστίτσιο και μουσακά, αλλά και ελληνοαμερικανικά υβρίδια, όπως Greek Fries (προτηγανισμένες πατάτες τηγανιτές με τριμμένη φέτα και ρίγανη) ή Loukouma Sundae (λουκουμάδες σε μπωλάκι σκεπασμένοι με παγωτό βανίλια, το συναντήσαμε σε άλλο Greek Fest). Όλα τα φαγητά παρασκευάζονται με πολλή αγάπη από τα μέλη της εκκλησίας, ο χαρακτήρας τους όμως δεν παύει να φέρνει στο νου τις τουριστικές ταβέρνες στην Πλάκα. Εξαίρεση τα γλυκά, σιροπιαστά, κουραμπιέδες, μελομακάρονα και λουκουμάδες, που με φροντίδα παρασκευάζουν επί μέρες οι κυρίες της κοινότητας, και τα οποία πλησιάζουν αυτό που θα περίμενε να βρει κάποιος και στο σπίτι του. Στη συνέχεια, οι επισκέπτες, αφού πιουν τον καφέ τους, διαλέγοντας μεταξύ φραπέ κι ελληνικού, μπορούν να περιηγηθούν ανάμεσα σε πάγκους μικροπωλητών με προϊόντα όπως ελαιόλαδα, απομιμήσεις αρχαίων αντικειμένων, κοσμήματα με σταυρούς και «μάτια» ή μπλουζάκια, εικόνα και πάλι αντίστοιχη μ’ αυτήν που συναντά κανείς στα τουριστικά μέρη στην Ελλάδα. Τέλος, έχουν την ευκαιρία να διασκεδάσουν χορεύοντας οι ίδιοι ή παρακολουθώντας παράσταση από τις χορευτικές ομάδες των παιδιών και των νέων, τις οποίες με χαρά βρήκα εντυπωσιακά καλές.

greek_fries

pastries

coffee

replicasjewelryΔιατηρώντας προσωπικό ιστολόγιο από τον πρώτο χρόνο μου εδώ, έχω δεχθεί πλέον αρκετά email για πρακτικές συμβουλές από νέους Έλληνες που, απόλυτα απογοητευμένοι, επιθυμούν διακαώς να εγκαταλείψουν την Ελλάδα για την Αμερική. Το φετινό καλοκαίρι που πέρασα στην Αθήνα μου έδωσε μια δυνατή εικόνα της ζοφερής κατάστασης που επικρατεί τώρα στην ελληνική πραγματικότητα. Οι αδιέξοδες πολιτικοοικονομικές εξελίξεις έχουν εντείνει στο έπακρο το αίσθημα τέλματος και ανασφάλειας, δημιουργώντας πλέον μια ατμόσφαιρα, σύμφωνα με χαρακτηρισμό φίλων, τοξική.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, αισθάνομαι επιτακτικότερη από ποτέ την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της συλλογικής μας ταυτότητας. Ποιοι είμαστε τελικά; Πώς θα επιβιώσουμε μέσα από τη δοκιμασία που περνάμε; Ποια στοιχεία μας είναι αυτά που θα στηρίξουν την αντίστασή μας σ’έναν κόσμο που οι δυναμικές του τροποποιούνται, σε μια Ευρώπη που, και με τη δική μας συνέργεια, μας έχει πλέον στο χέρι; Φοβάμαι ότι τα στερεότυπα Παρθενώνας+τσολιάς+«Ωραίος ως Έλλην» αγκαλιά με souvlaki, tzatziki, syrtaki ανήκουν σε μια άλλη εποχή, δεν είναι πια αρκετά για να μας κρατήσουν. Ακούγομαι εντελώς σαν πολιτικός, όμως χρειαζόμαστε ίσως μια εικόνα διαφορετική, που, με γερό θεμέλιο στα στοιχεία που για εκατοντάδες χρόνια αποτελούν την ιδιοσυστασία μας (ποια είναι αυτά ακριβώς άραγε;), θα μας σπρώξει προς μια νέα σύγχρονη προοπτική.

Αυτές οι σκέψεις με απασχολούν όταν συμμετέχω κι εγώ βοηθώντας στο Greek Fest, παρότι απολαμβάνω ειλικρινά τη συντροφιά των ανθρώπων που έχω πια αγαπήσει, κι ενώ αναγνωρίζω ότι, με μεγάλο κέφι και γνήσια περηφάνια για ό,τι αισθάνονται ελληνικό, δίνουν τον εαυτό τους για την επιτυχία της εκδήλωσης. Τούτα αναλογίζομαι, παρά το γεγονός ότι οι Αμερικανοί επισκέπτες, που δε γνωρίζουν τίποτε άλλο από την Ελλάδα, ευχαριστιούνται την όλη εμπειρία και περνάνε και καλά. Πόσο θα ήθελα να είχαμε κι άλλα να τους δείξουμε, πολύ περισσότερα να τους πούμε… Αυτά, τα κρυμμένα, που κι εμείς οι ίδιοι πια δεν γνωρίζουμε, αυτά που, εδώ και καιρό, παραζαλισμένοι ανάμεσα στις άγνωστες λέξεις της οικονομικής ορολογίας που μας περιστοιχίζουν καθημερινά, δείχνουμε πλέον να τα έχουμε χάσει.

_________________________________________________________

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο διαδικτυακό ντοκιμαντέρ New Diaspora. Θερμές ευχαριστίες.

New Diaspora