Greek what?

Το ξέρω πως άλλα είναι τώρα τα φλέγοντα, αλλά δεν μπορούσα να μην το ανεβάσω. Θυμάστε τι έγραφα παλιότερα σχετικά με το πόσο εκνευριζόμουν όταν έβλεπα κάλπικα “Greek” προϊόντα εδώ στην Αμερική; Greek το ενα, Greek το άλλο, χωρίς να έχει καμία σχέση με Greece, κι εμείς τσολιαδάκια, να χορεύουμε syrtaki τρώγοντας souvlaki, με φόντο μαιάνδρους, τον Παρθενώνα κι ένα εκκλησάκι της Σαντορίνης. Αυτό, μόνο αυτό, πάντα και σταθερά αυτό, αυτή είναι η μοναδική εικόνα που έχουν για μας, η μοναδική εικόνα που εμείς τους προσφέρουμε, απλόχερα, να τη χρησιμοποιήσουν όπως θέλουν, και βέβαια την εκμεταλλεύονται αρκούντως, αφού, απ’ ό,τι φαίνεται, πουλάει.

Και να δυσκολεύεσαι, έτσι όπως είναι τώρα τα πράγματα, να βρεις και κάτι διαφορετικό, απτό, που να περιγράφεται με λόγια και να μην είναι απλώς η νοσταλγία μέσα στην καρδιά σου, να παρουσιάσεις ως αξιόλογο χαρακτηριστικό μας σε όποιον ενδιαφέρεται.

Ε, το έχω πλέον αρκετά συνηθίσει, το έχω πάρει κάπως απόφαση, και διατηρώ πια τη νηφαλιότητά μου. Μπορώ να πω ότι κάποιες φορές γελάω κιόλας με τη δημιουργικότητα του marketing.

Σήμερα, λοιπόν, το απόγευμα, εντόπισα την παρακάτω συσκευασία. Σας αφήνω να την απολαύσετε. Αξίζει νομίζω. IMG_1046

Advertisements

Παιδάκι, θέλεις να παίξουμε;

buddy_bench2

Πίσω στην Αμερική, εδώ και μερικές εβδομάδες. Ακόμη σας νιώθω κοντά – γιατί, παρ’ όλα όσα έγραφα την περασμένη φορά, μετά από δυο μήνες στην Ελλάδα, προς το τέλος, με μεγάλη ανακούφιση, με είδα να γίνομαι και πάλι ένα με το περιβάλλον, όπως πρώτα. Θα σας πω, λοιπόν, σήμερα κάτι άσχετο από την πολιτικοοικονομική επικαιρότητα, να κάνουμε ένα διάλειμμα από το σταθερό θέμα που απασχολεί όλους.

Τι βλέπετε στη φωτογραφία; Ένα παγκάκι σαν όλα τα άλλα, θα μου πείτε. Για κοιτάξτε το λίγο καλύτερα. “Buddy bench”. Χμμ… “Friendship isn’t a big thing, it’s a lot of little things”. Χμμ, χμμ…

Λοιπόν, πρόκειται για παγκάκι με όνομα, το είδατε ήδη. “Coles Buddy Bench”. Eγκατεστημένο στο προαύλιο του δημοτικού σχολείου των παιδιών μου. Ποια η χρησιμότητά του; Αν στο διάλειμμα δεν έχεις παρέα, κάθεσαι στο παγκάκι. Όσο βρίσκεσαι εκεί, δικαιούσαι να ρωτήσεις όποιον περάσει από μπροστά σου αν θέλει να παίξει μαζί σου. Αυτός πρέπει να σου απαντήσει “ναι” ή “όχι”, ανάλογα με την επιθυμία του. Αν σου πει “όχι”, τότε ρωτάς τον επόμενο, μέχρι να βρεις κάποιον που να θέλει να παίξει μαζί σου.

Να σχολιάσω; Όταν πρωτοήρθα στην Αμερική, το μόνο που θα είχα να πω θα ήταν “Έλεος, προκάτ φιλία, και μάλιστα με όνομα-σλόγκαν, τι άλλο θ’ ακούσω ακόμη;” Το buddy bench μας μάρανε σε μια σχολική κουλτούρα όπου η σύνθεση της τάξης αλλάζει ριζικά εκ συστήματος κάθε χρόνο, με στόχο να αποφεύγεται να παγιωθεί οποιαδήποτε πιθανή αρνητική κατάσταση… Η πρακτική αυτή, δεν το αποκλείω, ίσως πράγματι να αποτρέπει το σχολικό εκφοβισμό και τέτοιου είδους φαινόμενα, όμως ταυτόχρονα δυσκολεύει τη δημιουργία οποιασδήποτε καλής, βαθύτερης φιλίας, τη σχέση με το “διπλανό μας”, που είχαμε εμείς, αυτόν που για χρόνια, σ’αυτήν την τρυφερή ηλικία, ήταν ο κολλητός μας και πιθανά μας σημάδεψε για πάντα (Λενιώ, διαβάζεις;). Ο γιος μου, τώρα στην Τρίτη Δημοτικού, έχει φέτος, σε μια τάξη περίπου 20 παιδιών, πέντε παιδιά που γνωρίζει από προηγούμενα χρόνια. Τυπικό αμερικάνικο χαρακτηριστικό. Πολλοί φίλοι, πολλές γνωριμίες, είμαι πολύ κοινωνικός, προσαρμόζομαι γρήγορα στις αλλαγές, εύκολα πιάνω κουβέντα, όμως δύσκολα πλησιάζω κάποιον αληθινά.

Αρχίζοντας τον τέταρτο χρόνο μου εδώ, και χωρίς να αναιρώ τις σκέψεις που μόλις διαβάσατε, παίρνω πλέον δεδομένη την αμερικάνικη κοσμοαντίληψη. Είναι κι αυτός ένας τρόπος. Πρακτικοί, ως συνήθως. Πλαίσια κι εδώ, όπως σε ολόκληρη την αμερικάνικη ζωή, αναμενόμενο. Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις. Τώρα, λοιπόν, αναρωτιέμαι. Άραγε, είναι στην πράξη καθόλου χρήσιμο αυτό το buddy bench; Βοηθάει καθόλου το παιδάκι που δεν έχει παρέα στο διάλειμμα, μέσα στην ατμόσφαιρα της αμερικάνικης ποικιλομορφίας, να ξεπεράσει τη δυσκολία του; Αν καθήσεις μια φορά στο buddy bench, σου είναι εύκολο να κάτσεις ξανά αν χρειαστεί, ή ντρέπεσαι και δεν το ξανακάνεις; Τελικά, μπορείς έτσι ν’ αποκτήσεις κάποιο φίλο; Ποιος ξέρει. Ίσως ναι. Χωρίς να μπορώ να πω με σιγουριά, δεν μπορώ πλέον να το αποκλείσω κιόλας. Πραγματικά πολύ θα ήθελα να μπορούσα να μάθω.

Καλή σχολική χρονιά σε όλους. Και, άντε, και καλό βόλι στις εκλογές. Θα σας βλέπω online, αφού, όπως ξέρετε, από εδώ δεν μπορώ να συμμετέχω. Ψυχικά, πάντως, για τώρα τουλάχιστον, είμαι ακόμη μαζί σας εκεί.

Τη μάνητα, θεά, τραγούδα μας του ξακουστού Achilles…

homerΣας έχω γράψει στο παρελθόν διάφορα στιγμιότυπα από τον αυτοσχεδιασμό μου τα τελευταία δύο χρόνια ως δασκάλα στο ελληνικό σχολείο της περιοχής μας. Ο κύκλος έκλεισε για τώρα και θα αποχαιρετήσω τη θέση αυτή από του χρόνου. Ήταν μια ιδιαίτερα πλούσια εμπειρία, με πολλές προκλήσεις αλλά και ανταμοιβές.

Όπως έχω ξαναπεί εδώ, τα παιδιά του σχολείου, μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς τα περισσότερα, συχνά κι από μικτούς γάμους, που δε μιλούν στο σπίτι Ελληνικά, καλούνται, κουρασμένα μετά από μια υπερφορτωμένη σχολική μέρα, να μελετήσουν μια γλώσσα που, εκτός από περίπλοκη, τους φαίνεται και άχρηστη, καθώς κι έναν πολιτισμό που είναι εν μέρει ξένος γι’ αυτά, και την αξία του οποίου, στη νεαρή τους ηλικία, δεν μπορούν ν’ αντιληφθούν. Είναι λογικό, λοιπόν, το κέφι για μάθημα να είναι μειωμένο. Ακόμη περισσότερο των τελειόφοιτων μαθητών μου, ηλικίας δώδεκα και δεκατριών ετών, που σε λίγες μέρες θα αφήσουν πίσω τους οριστικά το ελληνικό σχολείο. Για μένα, που αισθανόμουν την ιδιότητα της δασκάλας ως μέσο για να κρατήσω ζωντανή την Ελλάδα που έχω μέσα μου, αυτήν που τόσο μου έχει λείψει, η συγκεκριμένη συνθήκη συνδυάστηκε με αρκετή ένταση και διαρκή έρευνα για δημιουργικούς τρόπους ώστε να τους τραβήξω το ενδιαφέρον.

Για μια τέτοια προσπάθεια έγραψα αυτό το μήνα στο διαδικτυακό ντοκιμαντέρ “New Diaspora”. Το κείμενο που τους έδωσα περιορίστηκε για πρακτικούς λόγους στις 650 λέξεις περίπου. Διαθέτω, όμως, και μακροσκελέστερη και πιο ενδοσκοπική εκδοχή, που έγραψα με γνώμονα εσάς, και παραθέτω παρακάτω. Διαλέγετε και παίρνετε.

_______________________________________________________________________

Τα φώτα έσβησαν και η μουσική των τίτλων ξεκίνησε. Στην αίθουσα απλώθηκε το θρόισμα που προέρχεται από δάχτυλα που ψαχουλεύουν μέσα σε κουτιά με τραγανό περιεχόμενο. Το άρωμα του ποπκόρν σκορπίστηκε στην ατμόσφαιρα, κι εγώ έριξα ένα αφηρημένο βλέμμα στην αφίσα με τις εννέα Μούσες που στόλιζε τον τοίχο απέναντί μου.

Τώρα που η αποφοίτηση πλησιάζει και το μαθητικό μυαλό αδυνατεί να περιοριστεί σε τέσσερις τοίχους και σ’ ένα τετράδιο, δοκίμασα χωρίς επιτυχία πολλές ιδέες για να τραβήξω την προσοχή των μαθητών μου, καταφέρνοντας μόνο να εντείνω την κόντρα μεταξύ μας, ενώ τα παιδιά σταδιακά εκδήλωναν όλο και λιγότερη διάθεση για σοβαρό μάθημα. Ενώ ήμουν πολύ απογοητευμένη, μου ήρθε μια ξαφνική έμπνευση. Εμφανίστηκα στην τάξη εφοδιασμένη με DVD της ταινίας “Troy” (μεταφορά της Ιλιάδας στη μεγάλη οθόνη) και επιπλέον με γιγαντιαία συσκευασία ποπκόρν και με χάρτινα κουτιά σαν κι αυτά μέσα στα οποια το πουλάνε στο σινεμά, όπου και τους το μοίρασα. Έτσι, για τα επόμενα μαθήματα, η τάξη μας μετατράπηκε σε μια διασταύρωση ανάμεσα σε σχολικό χώρο και αίθουσα προβολής blockbuster.

“Μα πού είμαι;… τι κάνω εδώ;…” – η γνωστή πλέον ερώτηση ξεπετάχτηκε πάλι καθώς παρακολουθούσα τις πρώτες σκηνές. Η καθημερινότητα στην ξένη χώρα έχει υπάρξει για μένα γεμάτη από ανάλογα στιγμιότυπα μετεωρισμού. Μετά από τρία χρόνια, διαπιστώνω ότι, βιώνοντάς τα, έχει κανείς δυο δρόμους: Είτε να αποκομίσει αποκλειστικά και μόνο αίσθημα κενού (το έχω γνωρίσει πολύ καλά, για μεγάλο διάστημα, το ξέρετε κι εσείς που με διαβάζετε), είτε να ζήσει κάποιου βαθμού ανατροπή των στοιχείων που μέχρι τότε νόμιζε ότι τον ορίζουν. Το δεύτερο, αν και από μια οπτική ασυνεπές, κάνει σίγουρα τη ζωή να φαντάζει πιο ευέλικτη και πιο αισιόδοξη.

Έτσι λοιπόν κι εγώ, λιγωμένη από νοσταλγία για τα γυμνασιακά μου χρόνια, στα οποία για ολόκληρες σχολικές χρονιές διυλίζαμε και το “και” της κάθε φράσης στον Όμηρο, βρέθηκα να παρακολουθώ από έδρας την Ιλιάδα στ’ Αγγλικά, σε ένα μίγμα αισθητικής Hollywood/ηλεκτρονικού. Ήταν και για μένα, όπως και για τους μαθητές, η πρώτη φορά, αφού από επιλογή δεν είχα θελήσει να δω την ταινία όταν κυκλοφόρησε, την εποχή που ακόμη ζούσα στην Αθήνα. Παρατηρούσα τον Αχιλλέα/Brad Pitt, με τα οξυζεναρισμένα του μαλλιά, τα καλογυαλισμένα του ποντίκια και την απόλυτα αμερικάνικη προφορά του, και δε γινόταν να μην κυριευτώ από αποστροφή για τη βεβήλωση του ιδανικού που μέχρι εκείνη τη στιγμή υπήρχε μέσα μου. Την ίδια ώρα, δεν μπορούσα να αρνηθώ πόση απήχηση είχε το θέαμα στους μαθητές μου, πόσο ζωντανό γινόταν γι’ αυτούς το αντικείμενο, κι αν θέλω να είμαι ειλικρινής, και για μένα, παρά την προαναφερθείσα αποστροφή, που μου ήταν αδύνατο να ξεπεράσω.

Μέσα μου η σκηνή απέκτησε συμβολικές διαστάσεις: Το παρόν μου της Αμερικής, του απρόσωπου, παγκοσμιοποιημένου, τεχνολογικού καταναλωτισμού στον οποίο τόσο έχω προσπαθήσει να αντισταθώ από τότε που βρέθηκα να είμαι κομμάτι του, αντιμαχόταν το παρελθόν μου, μιας Ελλάδας άλλων διαστάσεων. Καθώς η ώρα προχωρούσε, διέκοπτα την ταινία, έγραφα στον πίνακα στα Ελληνικά τα ονόματα των ηρώων και συζητούσα με τα παιδιά την πλοκή, τα κίνητρα, τις πεποιθήσεις, τις συνήθειές τους. Άρχισα τότε να δέχομαι ερωτήσεις, να βλέπω μάτια να ζωντανεύουν, και η μάχη μέσα μου σταδιακά μαλάκωσε. “Ε, ναι, κοιτάζω την ταινία κι επαναστατώ, αποτελεί ιεροσυλία για μένα, αυτό δεν αλλάζει. Επιπλέον, αντί να διαβάζουμε Όμηρο στα Ελληνικά, βλέπουμε αμερικάνικο εμπορικό σινεμά, απαράδεκτο! Όμως, τελικά, πραγματικά πειράζει τόσο πολύ; Τα παιδιά είναι προφανές ότι νιώθουν κάτι αντικρύζοντας τούτο το θέαμα, με το χαρακτήρα του οποίου ταυτίζονται, κι εγώ έχω την επιλογή ή να γκρινιάξω και να το αρνηθώ, ή να αρπάξω την ευκαιρία και να το ευχαριστηθώ κιόλας”.

Κάπως έτσι εξελίχθηκαν οι επόμενες συναντήσεις μας. Τα σνακ διαφοροποιήθηκαν, για να είναι έκπληξη τι έφερνα να τους κεράσω κάθε μέρα (πρόταση των παιδιών), και η ταινία προβλήθηκε σε συνέχειες, με διακοπές κατά διαστήματα, ώστε να κάνουμε μάθημα πάνω σ’αυτά που βλέπαμε κάθε φορά. Τελικά, με όλα τούτα, συγκράτησαν τους σημαντικούς χαρακτήρες και τα χαρακτηριστικά τους, έμαθαν τις τοποθεσίες στο χάρτη, ασχολήθηκαν ενεργά με την υπόθεση, τα κίνητρα, τις σχέσεις, τις εκδηλώσεις, εκφράζοντας ειλικρινή απορία για τα πώς και τα γιατί, ενώ κατάφερα να τους παρακινήσω να ασχοληθούν και με κάποιες ασκήσεις ανάγνωσης και χρήσης των Ελληνικών, τις οποίες σοφίστηκα με αφορμή το μύθο. Μάλιστα στο τέλος παρακολούθησαν με αρκετή προσοχή ακόμη και μάθημα για τον ίδιο τον Όμηρο, ενώ τους έδειξα και εικόνες από αγγεία με σκηνές της Ιλιάδας και από μυκηναϊκά αρχαιολογικά ευρήματα, που, γνωρίζοντας πλέον ότι τα χρησιμοποίησαν στ’ αλήθεια οι ήρωες στους οποίους είχαμε αναφερθεί, τις είδαν με ενδιαφέρον, τεράστια αντίθεση από παλιότερα, που είχα επιχειρήσει κάτι ανάλογο.

Και, άραγε, ποιος ξέρει; Αν είμαι τυχερή, ίσως ένα απ’ αυτά τα παιδιά να πιάσει κάποτε στο μέλλον ένα βιβλίο της Ιλιάδας και να θελήσει να το διαβάσει, ενθυμούμενο την όλη εμπειρία. Ή ίσως να δει ένα έκθεμα σε κάποιο μουσείο και να το νιώσει λίγο πιο δικό του σε σχέση με πρώτα.

Αν τολμήσω, δε, να είμαι απόλυτα ειλικρινής, πρέπει να παραδεχτώ ότι κι εγώ, που μοιράστηκα τη διαδικασία με τα παιδιά, που τελικά δεν αρνήθηκα ολοκληρωτικά την ταινία ως αμερικάνικο καταναλωτικό σκουπίδι, όπως αρχικά είχα την παρόρμηση, νιώθω λίγο διαφορετικά. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι με περισσότερη διάθεση ξαναδιάβασα αυτές τις μέρες μια παιδική εκδοχή της Οδύσσειας που κυκλοφορεί στο σπίτι μας, ενώ υποψιάζομαι παρομοίως ότι με πιο πολύ κέφι θα ξαναμελετήσω σε λίγους μήνες και το αντίστοιχο κεφάλαιο για το Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο στο οποίο φοιτώ. Επιπλέον, ανακαλύπτω ότι η εμπειρία έβαλε κι αυτή το λιθαράκι της ώστε να βλέπω με λίγο αλλιώτικη ματιά, κάπως πιο ανοιχτή, τους ανθρώπους που με περιστοιχίζουν καθημερινά, αυτούς, τους εκπροσώπους της αμερικάνικης κουλτούρας, που στοιχεία της με βρίσκουν τόσο αντίθετη.

Κλείνοντας το θέμα, θα αναφερθώ και σε μια τελευταία όψη του. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο για χρήσιμο υλικό, εντυπωσιάστηκα από την αφθονία της πληροφορίας που κυκλοφορεί από τα αμερικάνικα σχολεία, στα οποία τα παιδιά διδάσκονται, σε μεγαλύτερες τάξεις, και την Ιλιάδα και την Οδύσσεια και γενικά για την αρχαία Ελλάδα και μάλιστα, απ’ ό,τι ανακάλυψα, σε αξιοσημείωτο βάθος. Καθώς μελετούσα τα ευρήματά μου, μού γεννήθηκε η απορία: Οι μαθητές μου βομβαρδίζονται με αντίστοιχη πληροφορία για πλήθος ακόμη άλλων πολιτισμών, από τους Ναβάχο μέχρι τους Ιάπωνες. Πόσο διαφορετικά άραγε να προσλαμβάνουν τον ελληνικό από μένα που τον έχω διδαχθεί από παιδί ως το μοναδικό παρελθόν μου; Μάλλον ποτέ δε θα μπορέσω να απαντήσω ικανοποιητικά σε τούτη την ερώτηση. Ίσως, όμως, η απάντηση αυτή να μην έχει και τόση πολλή σημασία.

New Diaspora

Λιωμένο παγωτό

Γνωρίζετε το ρεφρέν του ομώνυμου τραγουδιού από τα Ξύλινα Σπαθιά; Ε λοιπόν, και μόνο με την ιδεα ότι θα σταματήσω να σας γράφω, μου λείψατε ήδη. Έπαθα στέρηση, ένα αίσθημα κάπως σαν μίνι χωρισμό.

Δυόμιση χρόνια τώρα αυτό το ιστολόγιο ήταν κομμάτι μου. Δε γίνεται, απ’ ό,τι φαίνεται, να το χάσω έτσι ξαφνικά. Δεν μπορώ, όμως, να καταλήξω και τι ακριβώς θα το κάνω στη συνέχεια. Πέρα απ’ όσα ανέφερα την περασμένη φορά, με διάφορες αλλαγές που προκύπτουν στην καθημερινότητά μου, ενδέχεται να μην προλαβαίνω να γράφω και να σχεδιάζω όπως μέχρι τώρα, που προσπαθούσα να ανεβάζω κάτι αξιόλογο κάθε περίπου 2-3 βδομάδες.

Οπότε προβαίνω δημοσίως στην ακόλουθη δήλωση, κίνηση που δε θα εκπλήξει καθόλου όσους από σας με γνωρίζετε προσωπικά και ξέρετε τι ψυχαναγκαστικός τύπος είμαι: Χαλαρώνω τις προδιαγραφές. Καταργώ όλους τους στόχους, τόσο σε σχέση με τη συχνότητα, όσο και με το περιεχόμενο του ιστολογίου. Μπορεί να γράψω τρία λόγια χωρίς εικόνα και στη συνέχεια να μην ξαναεμφανιστώ μέχρι μήνες αργότερα. Μπορεί επί σειρά αναρτήσεων να κάνω copy-paste από τα κείμενα που σκοπεύω να γράφω για τη Νέα Διασπορά. Μπορεί η ποιότητα του περιεχομένου να πέσει κατακόρυφα. Κανόνες τέλος για τώρα. Ό,τι προκύψει, αυτό και θα δείτε. Όμως, όπως δείχνουν τα πράγματα, είμαι ακόμα εδώ.

Σας κερνάω, λοιπόν, σήμερα δυο φωτογραφίες που τράβηξα κοντά στο σπίτι μας – δυστυχώς η ποιότητα είναι κακή, τις πήρα με το κινητό μέσα απ’ το αυτοκίνητο. Ένα από τα θέματα που δε σας έχω παρουσιάσει είναι η μανία των Αμερικανών με τα κατοικίδια ζώα, χωρίς τα οποία η οικογενειακή τους ευτυχία δεν μπορεί να ολοκληρωθεί. Αδέσποτα εννοείται ότι δεν υπάρχουν πουθενά, όπου γυρίσεις το βλέμμα σου βλέπεις ανθρώπους να πηγαίνουν βόλτα το σκύλο τους, απαραίτητα με το ειδικό σακουλάκι ανά χείρας για συλλογή από το πεζοδρόμιο του αποτελέσματος της βόλτας, ενώ ευδοκιμεί μια ασυλλήπτου μεγέθους σχετική αγορά προϊόντων και υπηρεσιών, που δε σταματά να μας εκπλήσσει.

Είπαμε, τα τρία λόγια επιτρέπονται, οπότε η ανάλυση για σήμερα θα σταματήσει εδώ. Σας αφήνω να απολαύσετε τις φωτογραφίες.

biking_dog doggie_daycareΆντε, και είχατε χαρεί ότι θα απαλλαγείτε επιτέλους από την παρουσία μου. Απ’ ό,τι φαίνεται, δεν ήταν τελικά τόσο εύκολο.

Πρωί Μεγάλης Πέμπτης 2015

uscisΈγινε κι αυτό… Αμερικανάκια στο έξής, ήταν αναμενόμενο. Κι όμως, η αντίδραση μέσα μου μικρότερη απ’ ό,τι είχα φανταστεί.

Με το καλό, λοιπόν, παιδάκια μου. Το μέλλον σας είναι δικό σας.

______________________________________________________________________

ΥΓ. Με αφορμή την παρούσα ανάρτηση, και αρκετές μέρες αφού την ανέβασα εδώ, έγραψα αυτό το κείμενο για το διαδικτυακό ντοκιμαντέρ New Diaspora.

New Diaspora

Ένα δύο, εν δυο, opa!

Είστε πολύ τυχεροί. Βρέθηκε κι άλλος τρόπος να εκτονώνω την παρόρμησή μου για ψυχωφέλιμα, κι έτσι εσείς θα ησυχάσετε λίγο. Μέσα από το ιστολόγιο, “γνώρισα” ηλεκτρονικά τους συντελεστές του διαδικτυακού ντοκιμαντέρ “Νέα Διασπορά”, που είναι πολύ αξιόλογος κόμβος σχετικός με το φαινόμενο της ελληνικής νεομετανάστευσης. Μου πρότειναν, λοιπόν, εδώ και λίγο καιρό, να τους δίνω κάτι για να δημοσιεύσουν με μια σταθερή συχνότητα, γεγονός για το οποιο ομολογώ ότι χάρηκα πάρα πολύ και για το οποίο τους ευχαριστώ θερμά.

greek_pride4Την περασμένη Κυριακή πήγαμε με το ελληνικό σχολείο στην παρέλαση για την 25η Μαρτίου στη Νέα Υόρκη. Πρόκεται για ένα πολύχρωμο πανηγύρι που καμία σχέση δεν έχει με την έννοια “παρέλαση” όπως την έχουμε εμείς στο μυαλό μας στην Ελλάδα. Εάν θέλετε λεπτομερή περιγραφή και τα σοβαρά σχόλιά μου, σας παραπέμπω σ’αυτά που έγραψα για τη Νέα Διασπορά. Αν προτιμάτε μόνο την πλάκα της υπόθεσης, τότε απολαύστε απλώς τις φωτογραφίες και τα βίντεο που ακολουθούν. Μιλάνε από μόνα τους.

parelasi_ny_01

Τα άρματα, παρατέταγμένα, περιμένουν τη σειρά τους για να ξεκινήσουν. Κι όμως, για παρέλαση πρόκειται, όχι για το καρναβάλι της Πάτρας.

Για την ημέρα επιστρατεύεται ό,τι άσπρο και μπλε ρούχο υπάρχει διαθέσιμο.

Για την ημέρα επιστρατεύεται ό,τι άσπρο και μπλε ρούχο υπάρχει διαθέσιμο.

Παρελαύνουσα μητέρα με υπέροχη αυθεντική παραδοσιακή φορεσιά.

Παρελαύνουσα μητέρα με υπέροχη αυθεντική παραδοσιακή φορεσιά.

Εξαιτίας του τσουχτερού κρύου, ακόμη και η Miss Greek Independence (εσείς τη γνωρίζατε;) φόρεσε μπουφάν.

Εξαιτίας του τσουχτερού κρύου, ακόμη και η Miss Greek Independence (εσείς τη γνωρίζατε;) φόρεσε μπουφάν.

Ελευθερία ή θάνατος – OPA!

Ελευθερία ή θάνατος – OPA!

Φυλαχτείτε! Η πανίσχυρη φάλαγγα των οπλιτών.

Φυλαχτείτε! Η πανίσχυρη φάλαγγα των οπλιτών.

Go Greece!

Go Greece!

Η Μις Κύπρος πιο θαρραλέα, χωρίς το παλτό.

Η Μις Κύπρος πιο θαρραλέα, χωρίς το παλτό.

Οι μαζορέτες εν δράσει.

Κέφι-χαρά-χορός σε τέσσερις ρόδες.

Όποιος Αμερικανός δεν έχει βρεθεί σε ελληνική ταβέρνα μπορεί να έχει μια ανάλογη εμπειρία παρακολουθώντας την παρέλαση στη Νέα Υόρκη – μη σας διαφύγει, υπάρχει τραγουδιστής που ερμηνεύει ζωντανά.

New Diaspora

Ελάτε, Καίσαρ, εγκρίνετε, έστω και για λίγο…

thumbs up1Από τότε που βρεθήκαμε εδώ στην Αμερική, έχουν έρθει έτσι τα πράγματα που αναγκαστικά περνάω αρκετά μοναχικά μερόνυχτα κάθε βδομάδα. Τον προηγούμενο ενάμιση μήνα, όμως, από διάφορες συγκυρίες, το σπίτι μας βρέθηκε σταθερά γεμάτο από ενήλικη παρουσία, αντίθετα από τη συνήθη του συνθήκη, κι εγώ με είδα, με κάποια έκπληξη, σ’αυτό το διάστημα να απομακρύνομαι από τη μιζέρια που έχετε διαβάσει μέχρι τώρα. Όσο, λοιπόν, οι συνθήκες του μικρόκοσμού μου με βοηθούσαν να είμαι σε καλό κέφι, είδα την όλη εμπειρία της Αμερικής και με διαφορετικό μάτι και, κυρίως, συνειδητοποίησα για μια φορά ακόμη ότι όλα τα αρνητικά που νιώθω και διαβάζετε κι εσείς εδώ δεν έχουν να κάνουν απαραίτητα με την “ξενιτιά” καθεαυτή, αλλά σχετίζονται και με τη δική μου πρόσληψή της.

“Τι μας λες τώρα;” θα με ρωτήσετε. Πριν προλάβει να με πάρει πάλι η κάτω βόλτα, θέλω απλώς να καταγράψω ότι η όλη εμπειρία έχει τελικά και θετικά, τα οποία, όταν βρίσκομαι σε καλή διάθεση, μετά από περίπου τρία χρόνια, που αρχίσαμε να έχουμε ένα στοιχειώδη πυρήνα από γνωστούς ανθρώπους γύρω μας, που καταλάγιασε κάπως η αγωνία μου ότι περιστοιχιζόμαστε από πράγματα 100% ξένα, μπορώ να τα διακρίνω. Ακούστε, λοιπόν, τα βασικά, πριν προφτάσω να τα ξεχάσω πάλι.

1. Είχα την ευκαιρία να πλησιάσω ανθρώπους καινούργιους, κάποιους απ’ τους οποίους δε θα τους προσέγγιζα εύκολα αν τους γώριζα στην Ελλάδα, με τα στερεότυπά της και με την ασφάλεια του δικού μου κύκλου γύρω μου. Πλούτος ανεκτίμητος, για τον οποίο μόνο ευγνωμοσύνη αισθάνομαι.

2. Το έχω ξαναπεί. Εδώ στην Αμερική γεύτηκα μια αίσθηση ελευθερίας για τις επιλογές μου που στο σπίτι μου δεν μπορούσα να έχω. Σε τούτη εδώ τη χώρα πραγματικά μπορείς να γίνεις και να κάνεις ό,τι θελήσεις. Ας πούμε, το πρωί μπορείς να έχεις καριέρα στον εταιρικό χώρο και το απόγευμα να εργάζεσαι ως γυμναστής σε γυμναστήριο χωρίς οι βασικές σου σπουδές να έχουν σχέση με κάτι ανάλογο (αληθινή περίπτωση γνωστής μας). Μπορείς, αντί να στέλνεις τα παιδιά σου σχολείο, να κάνεις εσύ κατ’ οίκον το δάσκαλο, χωρίς να έχεις σπουδάσει δάσκαλος, χωρίς να διακινδυνεύεις την ακαδημαϊκή τους πορεία και χωρίς να σε θεωρούν οι άλλοι τρελό (άλλη γνωστή περίπτωση). Μπορείς να αλλάξεις επαγγελματική κατεύθυνση όσες φορές στη ζωή σου το χρειαστείς κι αυτό να θεωρείται απόλυτα φυσικό. Όπως δε δεσμεύονται με τους ανθρώπους και τα μέρη, ρευστότητα που με τρελαίνει, έτσι δε δεσμεύονται και με επαγγελματικούς ρόλους, ελευθερία, αντιθέτως, απίθανη.

Επιπλέον, η δυνατότητα να τολμήσεις κάτι μικρό κι ευέλικτο είναι πραγματικά πολύ μεγαλύτερη απ’ την Ελλάδα με τη δύσκαμπτη γραφειοκρατία της. Η εμπειρία μου είναι ότι, για να αρχίσεις να παρέχεις από το σπίτι σου υπηρεσίες ως ελεύθερος επαγγελματίας, το μόνο που χρειάζεται είναι να συμπληρώσεις μια δήλωση όπου αναφέρεις όνομα, διεύθυνση, το είδος της υπηρεσίας και την επαγγελματική σου επωνυμία. Τίποτε άλλο. Στη συνέχεια εκδίδεις αποδείξεις μόνος σου, τυπώνοντάς τες στον υπολογιστή σου. Δε χρειάζεται να είναι διάτρητες για να είναι νόμιμες, δε χρειάζεται να είσαι ασφαλισμένος σε ταμείο, δε χρειάζεται να έχεις επαγγελματική στέγη με επιφάνεια συγκεκριμένων τετραγωνικών, εν ολίγοις δεν απαιτείται τίποτε περίπλοκο ή χρονοβόρο.

3. Άρχισα να ντρέπομαι λιγότερο για τα “ελληνικά” μου ενδιαφέροντα και αυτή η άνεση γέννησε σκέψεις για δημιουργικούς τρόπους που θα μπορούσα ίσως να τα αξιοποιήσω στο μέλλον. Σταμάτησα να νιώθω ενοχές που κάνω μάθημα στα παιδιά για την επανάσταση του ’21 και τους “αρχαίους ημών προγόνους”, αλλά και για την Καθαρή Δευτέρα, τη Σαρακοστή, την Παλαιά Διαθήκη, τις εικόνες στην εκκλησία, τη συνήθεια να ανάβουμε το καντήλι. Μαλλιοτραβιέστε εσείς στην Ελλάδα γι’ αυτά; Δεν τολμάει άνθρωπος να βγάλει λέξη γιατί θα την ακούσει απ’ όλες τις πλευρές; Όλα συσχετίζονται αυτομάτως με αριστερούς ή δεξιούς, νεοταξικούς ή οπισθοδορμικούς, εθνικιστές ή διεθνιστές; Ε, εδώ αυτά δεν υπάρχουν, αντιθέτως, θεωρείται χρήσιμη και η σταγόνα που έχει σχέση με Ελλάδα, ανεξαρτήτως χρωματισμού. Εξ’ ορισμού, το κοινό που έρχεται στο ελληνικό σχολείο αποτελείται απο αυτούς που κάνουν προσπάθεια να διατηρήσουν κάτι από την καταγωγή τους, προσωπική γνώση οι περισσότεροι δεν έχουν, και πολλοί βρίσκουν χρήσιμη τη δική μου μέχρι πρόσφατα ζωντανή εμπειρία, χωρίς να τη διυλίζουν όπως θα γινόταν στην Ελλάδα, γεγονός που ομολογουμένως απελευθερώνει.

4. Είδα μέρη αλλιώτικα, ανθρώπινους τύπους πολυποίκιλους και έζησα νέες εμπειρίες, που με έχουν κάνει ένα διαφορετικό άνθρωπο απ’ αυτόν που ήμουν τρία χρόνια πριν, θέλω να ελπίζω εσωτερικά πλουσιότερο και πιο ανοιχτό, με ευρύτερη ματιά και πιο ευέλικτη σκέψη. Ενδεικτικά:
– Έζησα τον τυφώνα Sandy, που περάσαμε όταν είχαμε πρωτοέρθει εδώ.
– Βρέθηκα στο ατελείωτο κρύο και στο χιόνι, που ομολογώ ότι δεν θα με πείραζε να μην τα ξαναβιώσω ποτέ.
– Πέρασα την αρκετά σουρεαλιστική εμπειρία έρευνας, αγοράς και μετακόμισης μέσα σε λίγους μήνες σε ένα σπίτι, που ανάλογό του στην Ελλάδα δε θ’αποκτήσουμε ούτε σε μια ζωή.
– Βίωσα τη μετατροπή της άπιαστης Νέας Υόρκης από απόλυτα άγνωστο και απειλητικό τόπο σε μέρος στοιχειωδώς οικείο.
– Διαπίστωσα το ιστορικό παρελθόν της ευρύτερης περιοχής μας, που σου θυμίζει ότι, κάπου βαθιά κρυμμένο κάτω από την απόλυτη εμπορευματοποίηση της ζωής, αυτή η χώρα μπορεί να έχει και χαρακτήρα.
– Ένιωσα τη μετατροπή της σωματικής άσκησης σε απλή καθημερινή πρακτική που, όπως όλοι γύρω, μικροί, μεγάλοι, παιδιά, ηλικιωμένοι, δε χρειάζεται να την αντιμετωπίζεις με δέος.
– Απόλαυσα φυσικά τοπία εντυπωσιακής ομορφιάς.
– Καλλιέργησα τη δυνατότητα να εξοικειώνομαι με πρακτικές και συνήθειες που μου φαίνονται εντελώς ξένες και να κατορθώνω να αισθανθώ σεβασμό γι’ αυτούς για τους οποίους αποτελούν ουσιαστικό κομμάτι της δικής τους ζωής, ακόμη κι αν εμένα δε μου ανήκουν, δε μου ταιριάζουν και δε σκοπεύω να τις ενστερνιστώ.
– Παρατήρησα τα παιδιά μου να ζουν μια εντελώς διαφορετική παιδική ηλικία, σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο, από αυτήν που έζησα εγώ, και προσπάθησα αυτό να μη μ’ενοχλεί τόσο.

Θα με ρωτήσετε: Θέλω να επιστρέψω στο σπίτι μου; Πάντα. Θα έφευγα αύριο το πρωί αν μου δινόταν η ευκαιρία. Όμως, όσο χρειάζεται να βρίσκομαι εδώ, πράγματι, μπορώ τελικά να αποκομίζω αρκετά. Ναι, ναι, καλά διαβάσατε – το έγραψα εγώ, αλήθεια. Τώρα για πόσο θα διαρκέσει αυτό το αίσθημα και αν θα καταφέρω κάποια άλλη στιγμή να το επαναλάβω… ε, είπαμε, ας μη ζητάμε και πολλά!