To blog or not to blog?

jesus_notepadΕξ’ αρχής έλεγα εδώ ότι δεν είμαι από αυτούς που τους αρέσει να ζουν τη ζωή τους δημόσια. Αντιστέκομαι ακόμη, με όλες μου τις δυνάμεις, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για τα οποία νιώθω βαθειά αντιπάθεια – που μόνο αυξάνεται όσο αναβαθμίζεται η τεχνολογία που μεταχειρίζομαι: Καινούργια τηλέφωνα που έχουν ολοένα και περισσότερες δυνατότητες, apps και έξτρα apps για τα πάντα, κάποια από τα οποία είναι δυστυχώς αρκετά χρήσιμα ώστε τελικά να κάμπτονται οι αντιστάσεις μου και να τα χρησιμοποιώ. Αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς πώς εξέθετα τον εαυτό μου τόσο ανοιχτά και για τόσο πολύ καιρό σ’αυτό το ιστολόγιο. Η αιτία είναι μία και μοναδική: Η δυσκολία της προσαρμογής στη νέα μου ζωή.

Έχετε διαπιστώσει ότι έχω κάνει ένα μεγάλο διάλειμμα στο προσωπικό blogging, που, για τους λόγους που μόλις παράθεσα, προβλέπω να συνεχιστεί. Μού ήρθε όμως η επιθυμία να κάνω έναν απολογισμό για αυτό το εγχείρημα, γιατί, ενώ τελικά δεν μπορούσε ως μέσο να καλύψει την ανάγκη για επικοινωνία που το γέννησε, αποδεικνύεται ότι μού πρόσφερε πολλά – και σε διαφορετικούς τομείς από αυτούς που είχα φανταστεί όταν το ξεκίνησα. Κατ’ αρχάς, για όσο καιρό έγραφα και ζωγράφιζα εδώ, η όλη διεργασία μού ήταν φοβερά σημαντική. Παρ’ ότι με άφηνε σταθερά ανικανοποίητη, αποτελούσε αφορμή ενδοσκόπησης και πρωτόγνωρο για μένα μέσο δημιουργικής έκφρασης. Ομολογώ ότι μέχρι τότε ο πιο δημιουργικός τρόπος για να εκτονώνω τις εσωτερικές μου ανησυχίες ήταν να πίνω καφέδες μιλώντας γι’ αυτές με τους αγαπημένους μου ανθρώπους (ο οποίος βέβαια παραμένει ως ο αγαπημένος μου και απόλυτα ικανοποιητικός τρόπος έκφρασης, και γι’ αυτό δεν είμαι εξ’ επαγγέλματος καλλιτέχνης, συγγραφέας ή κάτι αντίστοιχο). Όπως και να έχει, μέχρι να ασχοληθώ με αυτό το ιστολόγιο, δεν είχα ποτέ συνειδητοποιήσει ότι μπορώ να εκφραστώ όπως το έκανα εδώ. Ό,τι υπάρχει καταγεγραμμένο με λέξεις ή εικόνες στις ιστοσελίδες του είναι το μικρό προσωπικό μου δημιούργημα και δεν ξέρω αν ποτέ στη ζωή μου θα φτιάξω ξανά κάτι που θα έχει μέσα του τόσο ξεκάθαρα ένα κομμάτι της ψυχής μου.

Επιπλέον, παρ’ ότι εγώ το έχω εγκαταλείψει, βλέπω ότι το ιστολόγιο έχει προς το παρόν τη δική του ζωή. Έχω έναν ολόκληρο χρόνο να γράψω, όμως στο διάστημα αυτό παρακολουθώ τα στατιστικά δεδομένα, και μου κάνει μεγάλη εντύπωση ότι παραμένουν σταθερά. Δεν επισκέπτονται το ιστολόγιο πολλοί, ποτέ δεν έγινε αυτό, όμως αυτοί οι λίγοι που το βλέπουν παραμένουν στα ίδια επίπεδα, 2-9 άτομα την ημέρα. Συνολικά για το 2017, είχε μέχρι τώρα 1.569 επισκέπτες! Όταν έγραφα και ζωγράφιζα νιώθοντας ότι θα σκάσω, ότι θέλω να βγω και να φωνάξω σε ολόκληρη την οικουμένη γιατί δεν αντέχω άλλο την απομόνωση, ομολογώ ότι αυτό δεν το είχα φανταστεί. Εύχομαι ειλικρινά κάποιοι από αυτούς που συνεχίζουν να πέφτουν στις σελίδες του να αποκομίζουν κάτι που τους φαίνεται ίσως χρήσιμο.

Τέλος, η τριβή με το μέσο αυτό, σε συνδυασμό βέβαια με τις άλλες εμπειρίες που μού πρόσφερε η μετανάστευση, γέννησε καινούργιες ιδέες, που μού έχουν δώσει μεγάλη ψυχική ενίσχυση: Το Κατ’ Οίκον Ιστορία αρχικά, που ακόμη κινείται σε προσωπικό επίπεδο, και, το καινούργιο μου και πιο μεγάλο εγχείρημα, Orthodox Pebbles, που φιλοδοξώ, Θεού θέλοντος, να γίνει κάτι περισότερο από προσωπική καταγραφή. Επιτρέψτε μου να σας το συστήσω γιατί έχει απορροφήσει όλο τον χρόνο και την ενέργειά μου τον τελευταίο καιρό. Πρόκειται για μια online συλλογή εκπαιδευτικού υλικού για την ομογένεια με θέμα την Ορθοδοξία. Η ιδέα είναι, με ένα χαμηλό αντίτιμο, και όταν το υλικό γίνει αρκετό, να μπορεί κανείς να το χρησιμοποιήσει σε κατηχητικά σχολεία ή στο σπίτι για να κάνει ανάλογο μάθημα. Το εκτελώ με την πολύτιμη βοήθεια της φίλης μου της Δέσποινας, που γνώρισα εδώ στην Αμερική, καθώς είναι τεράστιο εγχείρημα, που μόνη μου δεν μπορώ να το φέρω εις πέρας. Έχουμε μερικές εβδομάδες που το ξεκινήσαμε και αρχίσαμε να το προωθούμε στα – μισητά μου – social media, και οι πρώτες ενδείξεις είναι ενθαρρυντικές. Εύχομαι βαθύτατα να βγει κάτι από όλο αυτό – θα αισθανθώ ότι επιτέλους βρέθηκε ένας τρόπος οι ετερόκλητες γνώσεις και δεξιότητες που έχω με τα χρόνια συλλέξει να ενωθούν όλες μαζί και να χρησιμοποιηθούν για καλό σκοπό. Αν η υπόθεση λειτουργήσει, ίσως μακροπρόθεσμα να μπορούσε και το Κατ’ Οίκον Ιστορία να ακολουθήσει μια ανάλογη πορεία. Όπως και να έχει, και ό,τι και να γίνει στη συνέχεια, δεν θα είχα συλλάβει τίποτε από όλα αυτά αν δεν είχα αρχίσει να γράφω σε τούτο το ιστολόγιο και, όταν το σκέφτομαι, νιώθω ένα σχετικό δέος.

saint_category_preview

Αυτά, λοιπόν, είχα να πω σήμερα. Σας ευχαριστώ από καρδιάς που με παρακολουθούσατε τότε που το είχα τόσο μεγάλη ανάγκη, και εύχομαι σε όλους ό,τι καλύτερο μέχρι να τα ξαναπούμε.

Advertisements

Κοπιάστε κι από ‘δω…

homer

Για βδομάδες λυπάμαι που δεν έχω γράψει κάτι καινούργιο στο παρόν ιστολόγιο. Είναι αλήθεια ότι όλος μου ο ιστολογιακός χρόνος (και πολύς περισσότερος από αυτόν) αφιερώνεται αυτή τη στιγμή στο Κατ’ Οίκον Ιστορία. Φαίνεται πως επιτέλους βρέθηκε τρόπος η νοσταλγία μου για την πατρίδα να μετασχηματιστεί σε κάτι πιο χρήσιμο από γκρίνια και αμπελοφιλοσοφίες. Έτσι λοιπόν όπως τα βλέπω τα πράγματα, πιθανώς η δραστηριότητά μου εδώ να οδηγείται προς ένα μεγάλο διάλειμμα.

Αν είστε καινούργιοι επισκέπτες, φυλλομετρώντας τις παρούσες αναρτήσεις μου προς τα πίσω θα πάρετε μια καλή γεύση των σκέψεων και των αισθημάτων που συνόδευσαν την προσαρμογή μου στην Αμερική. Μετά από πέντε χρόνια, νομίζω πως αυτή έχει τώρα φτάσει σε κάποια ολοκλήρωση. Εύχομαι η μουρμούρα μου να φανεί χρήσιμη σε όποιον περνά πιθανώς ανάλογες εμπειρίες ή αναρωτιέται πώς μπορεί να νιώθει κανείς πραγματοποιώντας μια τέτοια μετανάστευση. Σίγουρα βοήθησε εμένα να αντιμετωπίσω αυτήν την τόσο δύσκολη διαδικασία.

Από την άλλη, αν εσείς ή οι γνωστοί σας θα μπορούσατε να χρησιμοποιήσετε το καινούργιο μου ιστολόγιο ως εργαλείο για να διδάξετε στα παιδιά σας ελληνική Ιστορία, θα χαρώ πολύ να κατευθυνθείτε προς τα εκεί. Με αρκετό θράσος, εφόσον δεν είμαι εκπαιδευτικός, και με το υπόβαθρο που μου προσφέρει η φοίτησή μου στο τμήμα Σπουδών στον Ελληνικό Πολιτισμό του Ανοιχτού Πανεπιστημίου, ξοδεύω πλέον σημαντική ενέργεια για τη δημιουργία του.

Στόχος μου είναι να κάνω εύκολη για κάποιον μη ειδικό σαν κι εμένα τη διδασκαλία της ελληνικής Ιστορίας στο σπίτι. Σταχυολογώ τις καλύτερες σχετικές δραστηριότητες που βρίσκω στο διαδίκτυο, πολλές από αυτές τις απλοποιώ με γνώμονα την εμπειρία των παιδιών μου που μεγαλώνουν έξω από την Ελλάδα, φτιάχνω επιπλέον και δικές μου και παρουσιάζω το υλικό μάθημα-μάθημα, με οργανωμένο και κατανοητό τρόπο. Επιδιώκω ό,τι θα χρειαστεί κανείς να βρίσκεται μαζεμένο στις αναρτήσεις μου, χωρίς να απαιτείται άλλο ψάξιμο, ούτε κατι περισσότερο από μια προσεκτική ανάγνωσή τους. Αν τελικά έστω και ένας κάνει μάθημα στο παιδί του χρησιμοποιώντας την πληροφορία που επεξεργάζομαι, θα νιώσω ότι ο κόπος μου δεν πάει χαμένος.

Θερμές ευχαριστίες, λοιπόν, σε όσους έχουν κάνει μαζί μου τη διαδρομή μέχρι εδώ. Σας περιμένω για το κέρασμα στα διπλανά διαμερίσματα.

Κατ’ Οίκον Ιστορία στο New Diaspora

nat_eleni

Σήμερα δημοσιεύτηκε στο διαδικτυακό ντοκιμαντέρ New Diaspora το κείμενο που σας είχα αναφέρει ότι έγραψα, το σχετικό με τη διδασκαλία Ελληνικών και Ιστορίας στο σπίτι. Οπότε μπορώ τώρα να το ανεβάσω κι εδώ. Θερμές ευχαριστίες στους συντελεστές του New Diaspora, όπως πάντα.

 ________________________________________________________________________

Βρεθήκαμε στην Αμερική το 2012, όταν τα τρία παιδιά μας ήταν δύο, πέντε κι επτά χρονών. Σημαντικός προβληματισμός μου σχετικά με τη μετανάστευση υπήρξε εξ’αρχής η σχέση που αυτά θα διαμορφώσουν, καθώς θα περνά ο καιρός, με τη μητέρα-πατρίδα. Τι άραγε θα νιώθουν γι’ αυτήν αν μεγαλώσουν μέσα στην αμερικάνικη κουλτούρα, την τόσο διαφορετική απ’ την ελληνική; Πώς μπορώ να τα κάνω ν’ αγαπήσουν τη χώρα καταγωγής τους τόσο, ώστε να τη θεωρούν κομμάτι του εαυτού τους, τουλάχιστον ανάλογης βαρύτητας με τη χώρα στην οποία ζουν; Τα ερωτήματα τούτα δεν έχουν σταματήσει να με απασχολούν.

Για πολλούς με τους οποίους έχω συζητήσει σχετικά, αυτά τα θέματα δεν υφίστανται. Με θεωρούν υπερβολική που προβληματίζομαι σε τέτοιο βαθμό. Για εκείνους, τα πράγματα είναι απλά: Τα παιδιά θα γίνουν πολίτες του κόσμου – μέσα τους θα μπολιαστούν δημιουργικά τα στοιχεία της Ελλάδας με τα χαρακτηριστικά της καινούργιας, και όποιας επιπρόσθετης ενδεχόμενης μελλοντικής τους πατρίδας.

Ζηλεύω όσους ζουν ως μετανάστες και αντιμετωπίζουν το ζήτημα τόσο φυσικά. Γλυτώνουν από μεγάλο εσωτερικό πόνο. Μετά δε από πέντε χρόνια, έχω αρχίσει να σκέφτομαι ότι ίσως και να έχουν δίκιο. Εξ’ ανάγκης έχω ξεκινήσει να υπομένω την ιδέα, που αρχικά ξυπνούσε μέσα μου αποκλειστικά επανάσταση. Βλέπω σταθερά τα παιδιά μου να μιλάνε μεταξύ τους Aγγλικά, να ζουν και να σχολιάζουν καταστάσεις ξένες για μένα, να χαίρονται γιορτές με τις οποίες εγώ δεν νιώθω καμμία συνάφεια, να αποκτούν άγνωστες για μένα συνήθειες και να αγνοούν αυτές που βρίσκονται βαθιά μέσα μου χαραγμένες. Καταβάλλω διαρκή προσπάθεια όλα αυτά να μη μ’ενοχλούν τόσο. Εφόσον δεν μπορώ να τα πολεμήσω, χρειάζεται κάποια στιγμή να τα δεχτώ, δεν μπορεί να ζει κανείς συνεχώς σε μια κατάσταση άρνησης.

Σ’αυτό το γενικό πλαίσιο, απ’ την αρχή αναρωτιόμουν για τις εναλλακτικές μας όσον αφορά την εκμάθηση των Ελληνικών. Επιχείρησα την πρώτη χρονιά εγώ να κάνω μάθημα στα παιδιά, διαπίστωσα, όμως, στην πράξη ότι δεν ήταν καθόλου εύκολο, γιατί απαιτούσε σημαντική πειθαρχία. Με όλες τις δυσκολίες της προσαρμογής, το εγχείρημα σύντομα εγκαταλείφθηκε. Στην περιοχή μας υπάρχουν ελληνικές ενορίες στις οποίες λειτουργούν ελληνικά απογευματινά δημοτικά σχολεία, μία ή δύο φορές την εβδομάδα, κι έτσι τελικά επιλέξαμε αυτήν τη λύση για λίγα χρόνια.

Η μεγάλη μου κόρη το περασμένο καλοκαίρι τελείωσε το δημοτικό, κι αποφοίτησε απ’ το ελληνικό σχολείο. Βρέθηκα, λοιπόν, ξανά αντιμέτωπη με το αρχικό πρόβλημα, και μάλιστα τώρα πιο έντονο, εφόσον είναι μεγαλύτερη. Πώς θα συνεχίσει να μαθαίνει τα Ελληνικά που αντιστοιχούν στην ηλικία της; Έχω κάπως συμβιβαστεί με την ιδέα ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν μπορεί να τα γνωρίζει τόσο καλά όσο αν ζούσαμε στην Ελλάδα, όμως δεν έχω εγκαταλείψει την επιθυμία να τ’αγαπήσει, να διαπιστώσει τον πλούτο τους και να τα χρησιμοποιεί όσο γίνεται σωστότερα και πιο άνετα. Και με τις άλλες γνώσεις στις οποίες έχει μεγάλο κενό; Ιστορία, Αρχαία, αρχαίους συγγραφείς, που τώρα ξεκινούν τα παιδιά στο γυμνάσιο; Είναι για μένα σημαντικό ν’ αποτελέσουν κομμάτι της διαμόρφωσης του εαυτού της. Δεν έμενε, λοιπόν, άλλη λύση από το να επιχειρήσω ξανά εγώ τη διδασκαλία στο σπίτι.

Το καλοκαίρι που βρισκόμασταν στην Ελλάδα για διακοπές, εξοπλίστηκα με βοηθήματα για τα μαθήματα στα οποία έδωσα προτεραιότητα: Νέα, Αρχαία, Ιστορία. Επίσης ανακάλυψα ότι όλα τα ελληνικά σχολικά βιβλία είναι προσβάσιμα στο διαδίκτυο (http://ebooks.edu.gr/new/), και μάλιστα συνοδευόμενα από το βιβλίο του καθηγητή. Επιστρατεύω, δε, στις επάλξεις ό,τι σχετικό βιβλίο μπορώ να βρω, δικό μου ή παιδικό, που να κυκλοφορεί στο σπίτι.

Έκθλιψη; Ποιητικό αίτιο; Χετταίοι; Από τα βάθη της παιδικής μνήμης ανασύρονται θραύσματα αραχνιασμένα που επιζητούν ξεσκόνισμα και συναρμολόγηση. Ομολογώ ότι το εγχείρημα είναι δύσκολο. Δεν είμαι φιλόλογος, και η κατάρτισή μου είναι ελλιπής για να διδάξω τέτοια θέματα. Χρειάζομαι χρονοβόρα προετοιμασία για κάθε μάθημα, αγκαλιά με τα βοηθήματα και τα βιβλία καθηγητή, εκεί που ώρα δεν περισσεύει. Όταν όμως απογοητεύομαι, αναλογίζομαι την εναλλακτική – αν το αφήσουμε, δεν θα γίνει τίποτε απολύτως. Μου δίνει, λοιπόν, θάρρος η σκέψη ότι όσο ελλιπές και να είναι αυτό που κάνουμε, είναι σίγουρα καλύτερο απ’ το καθόλου.

Με κάποια έκπληξη βλέπω ότι, πέρα από τη φυσική αγγαρεία που οποιοδήποτε μάθημα συνεπάγεται, η κόρη μου έχει διάθεση να μελετήσει – με τίποτα, για παράδειγμα, δεν περίμενα να ευχαριστιέται να μεταφράζει αρχαίο κείμενο, κι όμως συμβαίνει, είναι από τα μέρη του μαθήματος που της αρέσουν πιο πολύ! Επιπλέον, έχω σπαζοκεφαλιάσει αυτοσχεδιάζοντας να σκέφτομαι ιδέες που να προσδίδουν στο μάθημα ενδιαφέρον. Το διαδίκτυο έχει αποδειχθεί πολύ χρήσιμο – προσφέρει τεράστια ποσότητα πληροφορίας, αρκεί να υπάρχει χρόνος να τη διερευνήσει κανείς. Πολλοί Έλληνες φιλόλογοι διατηρούν σχετικά ιστολόγια, ενώ, εφόσον η κόρη μου μιλάει Αγγλικά, αξιοποιούμε πολύ το ΥouTube, στο οποίο υπάρχει αφθονία υλικού που δίνει ζωή στο αντικείμενο, ιδιαίτερα της Ιστορίας. Επιπρόσθετα, επειδή με την αρχαία Ελλάδα θα ασχοληθούν κάποια στιγμή και στο αμερικάνικο σχολείο, σε ιστότοπους όπου Αμερικάνοι καθηγητές μοιράζονται μεταξύ τους υλικό, όπως το https://www.teacherspayteachers.com, βρίσκει κανείς χρήσιμες συμπληρωματικές δραστηριότητες.

Δεν ξέρω τι ακριβώς θα καταφέρουμε. Ακόμη αμφιβάλλω για το αν θ’ αντέξουμε να κάνουμε μάθημα ολόκληρη τη χρονιά. Ούτε γνωρίζω αν το εγχείρημα θα έχει συνέχεια. Όσο η κόρη μου μεγαλώνει, τόσο το βάθος της απαιτούμενης γνώσης θα γίνεται μεγαλύτερο. Ο μεσαίος μου γιος τελειώνει κι αυτός φέτος το ελληνικό σχολείο, και πιθανώς του χρόνου να αναγκαστώ να εγκαταλείψω, μην μπορώντας να αντεπεξέλθω στις ανάγκες δύο «μαθητών» σε διαφορετικά επίπεδα. Όμως, στο μικρό διάστημα που το έχουμε επιχειρήσει, και για όσο το καταφέρουμε, αισθάνομαι ότι ο κόπος μας δεν πάει εντελώς χαμένος. Είπαμε, από το τίποτα, ό,τι και να πετύχουμε σίγουρα προσθέτει αξία.

Αν κάποιος νεομετανάστης αναγνώστης σκέφτεται να εφαρμόσει κάτι ανάλογο όμως διστάζει, η πρότασή μου είναι να το δοκιμάσει. Αποδεικνύεται περισσότερο εφικτό απ’ ό,τι φαντάζεται κανείς. Από την άλλη, αν υπάρχει κάποιος που διαθέτει πληροφορίες, υλικό ή διδακτικές συμβουλές να μου προσφέρει, θα τις δεχθώ με μεγάλη ευγνωμοσύνη!

Ιστολόγιο/καταγραφή της διαδικασίας που ακολουθούμε για το μάθημα βρίσκεται στο σύνδεσμο katoikonistoria.wordpress.com.

New Diaspora

Κατ’ Οίκον Ιστορία

my_student

Θα ακολουθήσει σύντομα ανάρτηση στη New Diaspora, όπου γράφω για την καινούργια μου εμπειρία: Διδασκαλία στο σπίτι Νέων Ελληνικών, Αρχαίων και Ιστορίας Α΄Γυμνασίου. Γι’ αυτό και δε θα σας κάνω τώρα σχετική ανάλυση. Είπα, όμως, να καταγράφω τη διαδικασία του μαθήματος ελληνικής Ιστορίας σε ένα καινούργιο ιστολόγιο, ώστε αφενός να έχω εύκαιρη την πληροφορία, αν χρειαστεί να ξανακάνω το ίδιο μάθημα με κάποιο άλλο από τα παιδιά μας, κι αφετέρου, να μπορώ να τη μοιραστώ με όποιον άλλον τη βρει πιθανώς πρακτική.

Ιδού, λοιπόν, το καινούργιο μου δημιούργημα, Κατ’ Οίκον Ιστορία – απολαύστε!

Πάμε μια βόλτα, στο Summit NJ…

Ψάχνω καιρό κάποιο θέμα που να μην έχω ξαναθίξει για τη ζωή στα προάστια εδώ στην Αμερική, που να αξίζει να σας το αναφέρω. Κι εκεί που λέω ότι δεν έχω τίποτα καινούργιο να γράψω, εκεί που έχω εξαφανιστεί για μήνες από το ιστολόγιο, βγαίνουμε για μια βολτίτσα σε γειτονική μικρή πόλη, και αυτομάτως μου προσφέρεται υλικό!

animal_blessing

Αφίσα που είδαμε κολλημένη σε βιτρίνα μαγαζιού.

Λίγα μέτρα πιο κάτω δε, καθώς περπατούσαμε στο πεζοδρόμιο, πέσαμε πάνω σ’ έναν ψύκτη. Πάνε τα παιδιά να πιουν νερό, και συνειδητοποιούμε ότι εκτός από βρυσούλα για μεγάλους και παιδιά, υπάρχει και μία ακόμη.

water_fountain

Μας πήρε λίγη ώρα να καταλάβουμε για ποιον προοριζόταν η χαμηλή βρυσούλα.

______________________

Μόνο του δε θα αποτελούσε αποκλειστική αφορμή για ανάρτηση, όμως, αφού σας γράφω, θέλω να αναφέρω και το εξής. Στη σταδιακή μου προσπάθεια να κατευθυνθώ (αν τα καταφέρω κάποια στιγμή στο μέλλον) προς την εικονογράφηση, ξεκίνησα τις τελευταίες βδομάδες μάθημα ελευθέρου σχεδίου-μοντέλο για να βελτιώσω τη ζωγραφική μου ικανότητα.

Κυριολεκτικά δέκα λεπτά από το σπίτι μας, με χαλαρή οδήγηση ανάμεσα στα δεντράκια, τις πρασινάδες και τα ελαφάκια, μου προσφέρεται η δυνατότητα να παρακολουθήσω μάθημα σε μια μικρή σχολή καλών τεχνών, με ζωγράφο καθηγητή και ζωντανό μοντέλο. Ε, λοιπόν, να κάτι στο οποίο εδώ έχω πρόσβαση τόσο απλά και εύκολα σε σχέση με το σπίτι μας στην Αθήνα.

Έχω πάει στο μάθημα τέσσερις φορές και κάπως ξεπέρασα την πρώτη απογοήτευση ότι τα πάω χάλια κι ότι είναι πολύ δύσκολο. Άσχετα απ’ το πόσο καλή είναι η επίδοσή μου ή απ’ το αν το εγχείρημα θα οδηγήσει πουθενά στο τέλος, προχθές κατάλαβα ότι έχω αρχίσει, ομολογώ, να το απολαμβάνω.

life_drawing

Αρχίζει σε λίγο το τέταρτο καλοκαίρι

Η πίσω αυλή του σπιτιού μας - είδατε, δε σας την έχω δείξει ποτέ. Τυπική εικόνα αμερικάνικου προαστίου.

Η πίσω αυλή του σπιτιού μας – δε σας την έχω δείξει μέχρι τώρα. Τυπική εικόνα αμερικάνικου προαστίου που τώρα, απ’ ό,τι φαίνεται, άρχισα και να τη συνηθίζω.

Οι βαλίτσες περιμένουν στην πόρτα βαρυφορτωμένες με ρούχα και χρηστικά αντικείμενα για δυο μήνες. Σε τρεις ώρες θα καταφτάσει να μας μαζέψει το αυτοκίνητο για το αεροδρόμιο. Κυκλοφόρησα λίγο έξω από το σπίτι για να ολοκληρώσω κάτι τελευταίες μικροδουλειές και δυσκολεύομαι να πιστέψω τα αισθήματά μου. Αντικρύζοντας το δρόμο μας, τον κήπο μας, τα μέρη στα οποία κυκλοφορούμε τέσσερα χρόνια τώρα εκτελώντας τη ρουτίνα της καθημερινότητας, αυτήν για την οποία τόσο έχω μουρμουρίσει, νιώθω μια αμυδρή λύπη που θα τα αποχαιρετήσω για τόσο καιρό. Όσο και να έχω γκρινιάξει, όσο και να τους έχω αντισταθεί, έχουν γίνει τώρα κι εκείνα κομμάτι μου, μικρό ακόμη, όμως πια με υπόσταση. Πρωτοφανές!

Την ίδια στιγμή, πέρα από την αυτονόητη χαρά, αισθάνομαι και κάποια αγωνία για την άφιξή μου στην Ελλάδα. Επισκέπτες στη χώρα μας για τέταρτο καλοκαίρι. Τώρα ξέρω πώς είναι, το έχετε κι εσείς διαβάσει εδώ πολλές φορές. Μετεωρισμός τις πρώτες βδομάδες, νιώθεις σαν να πετάς σε ένα νεφελώδες ενδιάμεσο σύμπαν, απομονωμένος από όσους και όσα αγαπάς – για μένα εξαιρετικά δυσάρεστο αίσθημα. Σταδιακή ενσωμάτωση όσο περνά ο καιρός, επέρχεται τελικά η πολυπόθητη ταύτιση με το περιβάλλον (τι ανακούφιση!), η ψυχική ανάπαυση όμως ποτέ δεν είναι ολοκληρωτική – σκιάζεται διαρκώς από την αγωνία του επικείμενου αποχωρισμού. Ομολογώ ότι πολύ θα ήθελα να μη χρειαστεί άλλη φορά να περάσω αυτή τη διαδικασία. Τέρμα όμως η γκρίνια για τώρα, το καλοκαίρι μόλις αρχίζει!

Σκεφτόμουν για αρκετές μέρες πώς θα ήθελα να κλείσω τη φετινή ιστολογιακή σεζόν. Όπως διαπιστώσατε, έγραψα λιγότερο αυτή τη χρονιά. Οι λόγοι κυρίως δύο: α) Όσο κι αν δεν το πετυχαίνω πάντα, προσπαθώ να μην επαναλαμβάνομαι – ό,τι με απασχολεί σχετικά με την Αμερική, την εμπειρία της προσαρμογής και την πολιτιστική της αντίστιξη με την Ελλάδα το έχω πλέον σε γενικές γραμμές αναφέρει, κι έτσι πολλές φορές δε βρίσκω πια κάτι καινούργιο να παρουσιάσω. β) Η καθημερινότητά μου υπήρξε διασπασμένη σε διάφορες ενασχολήσεις περισσότερο από τις άλλες χρονιές. Η προσπάθεια να ξεκινήσω μια μικρή freelance επαγγελματική δραστηριότητα, να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις του πανεπιστημίου, να ετοιμάζω κατηχητικό με χειροτεχνίες για προνήπια κάθε βδομάδα και να φροντίζω το σπίτι και την οικογένειά μου κατανάλωσε μεγάλο μέρος της δημιουργικής ενέργειάς μου, ώστε να μη μου μένει χρόνος και – κυρίως – ψυχικό απόθεμα για το ιστολόγιο.

Κλείνοντας, λοιπόν, αυτό που θέλω πολύ να καταγράψω σήμερα είναι οι δουλειές που κατάφερα να ολοκληρώσω φέτος, αφού αποτέλεσαν σημαντικό κομμάτι της ζωής μου εδώ, ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες. Το θέμα σχετίζεται και δε σχετίζεται με την αμερικανική μου εμπειρία. Ανάλογη κατάσταση θα μπορούσα ενδεχομένως να πετύχω και στην Ελλάδα, παρά την οικονομική κατάσταση, αφού πρόκειται για εργασία μικρής κλίμακας, κυρίως για μικρές τοπικές επιχειρήσεις. Έτυχε, όμως, να βρίσκομαι εδώ τη στιγμή που η χρονική συγκυρία της προσωπικής μου ζωής μου επέτρεψε, μετά από πολλά χρόνια, να επιχειρήσω το βήμα, κι έτσι, με ένα μείγμα κούρασης, χαράς και ανασφάλειας για τη συνέχεια σας παρουσιάζω ό,τι έφτιαξα το 2016. Όπως θα δείτε, τα περισσότερα έχουν ελληνικό χρώμα, αφού σχετίζονται με τις γνωριμίες που έχω κάνει στην εδώ ελληνοαμερικανική κοινότητα.

EvEleon, Meliton, Votanon
Σειρά εκλεκτών διατροφικών προϊόντων εισαγόμενων από οικογενειακό αγρόκτημα στην Ελλάδα, με βάση το λάδι, το μέλι και βότανα/χορταρικά. Περιλαμβάνει εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, ελαιόλαδο με διάφορες γεύσεις και αρώματα, μέλι, tapenade, σκόρδο συντηρημένο σε ελαιόλαδο και άλλα προϊόντα. Έφτιαξα αρχικά λογότυπο για τις τρεις κατηγορίες της σειράς με στόχο να παρουσιάζουν και οι τρεις μια ενότητα, με έμπνευση από αρχαία ελληνικά νομίσματα και προϋπάρχον tag line. Στη συνέχεια σχεδίασα αρκετές από τις ετικέτες για προϋπάρχοντα μπουκάλια και βάζα. Η δουλειά δεν έχει ολοκληρωθεί, όμως προχώρησε σε μεγάλο βαθμό ώστε να μπορώ να σας παρουσιάσω μέρος της.

WEB_eveleon_meliton_votanon_motto_comboinfused_bottles_smaller

My Big fat Greek Glendi
Αφίσα (μικρή και μεγάλη), φυλλάδια, πανώ (10 μέτρα μήκος, πρώτη φορά έφτιαξα τόσο μεγάλο!) και μενού για εκδήλωση τοπικής εκκλησίας.

spring_fest

Joint Motion Physical Therapy
Αφίσα για ανάρτηση στο εσωτερικό φυσικοθεραπευτηρίου με τους στόχους της πρακτικής του καθώς και πληροφοριακό φυλλάδιο. Προϋπήρχε το λογότυπο, τα χρώματα (μπλε και γκρι) και η γραμματοσειρά των τίτλων.

joint_motion_poster

Η αφίσα

joint_motion_trifold_outside

Η εξωτερική πλευρά όταν το φυλλάδιο είναι εντελώς ξεδίπλωτο (κανονικά είναι διπλωμένο στα τρία)

joint_motion_trifold_inside

Η εσωτερική πλευρά

Anthisi – A boutique spa
Σειρά φυλλαδίων και εικόνων social media για ένα μικρό spa με υπηρεσίες αισθητικής και μασάζ. Και πάλι το λογότυπο, τα χρώματα και η κεντρική γραμματοσειρά προϋπήρχε. Η δουλειά έχει επίσης συνέχεια, όμως έχω αρκετά να σας δείξω ώστε να πάρετε μια καλή γεύση.

anthisi_postcard_front

anthisi_postcard_back

anthisi_fb_fathers_day

anthisi_girls_night_out_fb_image

anthisi

Εικονογράφηση για σελιδοδείκτες και μπλοκάκι ΑΡΧΕΛΩΝ (Σύλλογος Προστασίας Θαλάσσιας Χελώνας)

xelwnes_block_color

sea_turtle_bookmarks

Αυτά λοιπόν έφτιαχνα φέτος τις νύχτες αντί να γράφω και να ζωγραφίζω στο ιστολόγιο.

Πολλές ευχές σε όλους για ένα αναζωογονητικό καλοκαίρι. Με πολλούς από σας, η επόμενη επικοινωνία μας θα είναι ζωντανή και την περιμένω με πολλή χαρά.

Τόμος Α΄, κεφάλαιο 3, σελ. 133-169

diabasma1

Με πολύ κόπο προσπαθώ να προετοιμαστώ για να δώσω εξετάσεις στο πανεπιστήμιο τον φετινό Ιούλιο. Φρέσκια μεταναστευτική εμπειρία αυτή – να με περιμένουν πίσω στην πατρίδα εξετάσεις στην αρχή των καλοκαιρινών διακοπών. Για όσους δεν γνωρίζουν το ιστορικό, δέκα περίπου χρόνια πριν, όσο ζούσαμε ακόμη στην Ελλάδα, ξεκίνησα να παρακολουθώ το τμήμα Σπουδών στον Ελληνικό Πολιτισμό του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου. Το έκανα με πολύ αργό ρυθμό, από ακαδημαϊκό ενδιαφέρον, σε μια απόπειρα να καταλαγιάσει κάπως η άσβεστη δίψα μου – την έχετε διαπιστώσει σ’αυτό το ιστολόγιο – για κατανόηση της σημερινής θέσης μας ως έθνους στον παγκόσμιο πολιτιστικό χάρτη.

Βρισκόμουν ακριβώς στη μέση του προγράμματος όταν μετακομίσαμε στην Αμερική, και πήρα αναβολή για κάποια χρόνια γιατί οι αλλαγμένες περιστάσεις δεν ευνοούσαν τη μελέτη. Φέτος, λοιπόν, έπρεπε, σύμφωνα με τον κανονισμό, ή να συνεχίσω την παρακολούθηση ή να την εγκαταλείψω οριστικά. Επέλεξα το πρώτο, το μάθημα που περίμενε στη σειρά ήταν η Αρχαία Ελληνική και Βυζαντινή Φιλολογία, κι έτσι μ’αυτήν βουρλίζομαι προσπαθώντας κάπως να καταπιαστώ. Ακόμη δεν ξέρω πώς θα τα καταφέρω.

Άλλος άνθρωπος ήμουν όταν ξεκίνησα αυτό το εγχείρημα και άλλος τώρα. Ο κόσμος μου τότε ήταν ασφαλής, μοναδικός, αδιατάρακτος και σταθερά παρών γύρω μου. Κοιτούσα έξω απ’ το παράθυρο κι έβρισκα αυτονόητα τα πεύκα αντί για τα ελάφια, το μεσημεριανό ήταν το κύριο γεύμα μας όταν επέστρεφαν τα παιδιά απ’ το σχολείο, αντί να τους προσφέρω όπως οι Αμερικάνοι στα πεταχτά ένα κολατσιό πριν τρέξουμε για τις δραστηριότητες, όταν επιθυμούσα να μοιραστώ τις σκέψεις μου ήταν αρκετό ν’ ανοίξω την πόρτα και να μιλήσω για λίγο, αντί να κάθομαι και να πληκτρολογώ με τις ώρες. Κυκλοφορώντας εκτός σπιτιού, άκουγα παντού τη γλώσσα μου αντί για χίλιες γλώσσες ξένες και διαφορετικές, παράγγελνα μέτριο καφέ χωρίς να είναι απαραίτητες περαιτέρω διευκρινίσεις, έλεγα “ονομαστική γιορτή” και ήξερα πως οι άλλοι αυτόματα καταλαβαίνουν τι εννοώ. Δεν αμφέβαλλα καθημερινά για το μέλλον της Ελλάδας, για το αν και πώς αυτή θα συνεχίσει να υπάρχει, για το αν και πώς εγώ και τα παιδιά μου θα ξαναβρεθούμε κάποτε να ζούμε μέσα στα φυσικά σύνορά της. Στο πρακτικό επίπεδο δε, υπήρχε το υποστηρικτικό πλαίσιο που εδώ δεν διαθέτω, και χρόνος επαρκής, που τώρα διασπάται σε πολλαπλές ενασχολήσεις.

Έτσι, έχω βρεθεί συνέχεια να αναβάλλω το διάβασμα, και, όταν τελικά το κάνω, να με παίρνει άπειρη ώρα μέχρι να συγκεντρωθώ. Όταν επιτέλους κατορθώσω να ξεκινήσω λίγη παραγωγική μελέτη, έρχεται συνήθως η στιγμή που πρέπει να κλείσω τα βιβλία γιατί χρειάζεται να κάνω κάτι άλλο.

Κι όμως. Εκεί που νομίζω ότι αποκλείεται σ’αυτές τις συνθήκες να καταφέρω να αποκομίσω κάτι χρήσιμο από την όλη υπόθεση, εκεί που λέω “Τι νόημα έχουν τώρα όλα αυτά, όταν έχουμε καταντήσει μια χώρα χωρίς προοπτική κι εγώ βρίσκομαι στην άκρη του κόσμου”, εκεί που σκέφτομαι “Άντε, ας προχωρήσω τώρα τυπικά, απλώς για να τελειώνουμε, αφού δεν μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο”, πέφτω σε μια τυχαία φράση, σ’ένα στίχο, σ’ένα σχόλιο. Και τότε η φλογίτσα, που ετοιμάζεται να σβήσει καπνίζοντας και τσιτσιρίζοντας, φουντώνει για λίγο σπαρταριστή, και σκορπίζει γύρω της άπλετο, διάχυτο φως, έστω και για κάποιες στιγμές.

Μου είναι πολύ δύσκολο να βάλω την εικόνα τούτη σε λόγια – ό,τι και να επιχειρήσω εγώ να αρθρώσω σχετικά μου φαίνεται ευτελές για να τη χωρέσει. Ο μόνος τρόπος να σας τη μεταφέρω είναι να αντιγράψω κουβέντες άλλων, σπουδαιότερων από μένα, που την έχουν περιγράψει με ακρίβεια απόλυτη.

“Για κοιτάξετε πόσο θαυμάσιο πράγμα είναι να λογαριάζει κανείς πως, από τήν εποχή που μίλησε o Όμηρος ως τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε, και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα. Κι αυτό δε σταμάτησε ποτέ, είτε σκεφτούμε την Κλυταιμνήστρα πού μιλά στον Αγαμέμνονα, είτε την Καινή Διαθήκη, είτε τους ύμνους τού Ρωμανού και το Διγενή Ακρίτα […] (παρένθεση – αυτά ακριβώς που διαβάζω τώρα για το μάθημα). Και όλοι αυτοί, oι μεγάλοι και oι μικροί […] βρίσκουνται μέσα σας, τώρα, βρίσκουνται μέσα σας όλα μαζί, είναι το μεδούλι των κοκάλων σας, καί θα τα βρείτε αν σκάψετε αρκετά βαθιά τόν εαυτό σας” (Γ. Σεφέρης: Δοκιμές Α’).

Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να προσθέσω κάτι άλλο. Ας σωπάσω, λοιπόν, κι ας επιχειρήσω καλύτερα ν’ ανοίξω πάλι το βιβλίο. Αλκαίος, Σαπφώ, Πίνδαρος, τόμος  Α΄, κεφάλαιο 3, σελ. 133-169. Βρίσκονται εκεί. Όσο κι αν εγώ αργήσω, όσα εμπόδια κι αν συναντήσω στο δρόμο μου, όσο κι αν δεν καταφέρω τελικά να τους αγγίξω παρά ελάχιστα, αυτοί θα μένουν ζωντανοί, ατάραχοι, παντοτινοί – και θα συνεχίζουν σταθερά να με περιμένουν.